3 Kasım 2009 Salı

Birmingham Şövalyesi

Geçtiğimiz hafta sonu oynanan Birmingham City - Manchester City maçına ait olan yukarıdaki fotoğrafın kahramanı Birmingham kalecisi Taylor, kalesini düşmandan gelecek saldırılara karşı korumak için teyakkuz halinde bekleyen Birmingham'lı bir şövalye nidasıyla bakıyor uzaklara...

İşte o Taylor koskoca 90 dakika boyunca tek başına direndi Manchester City karşısında ve şövalye ünvanını fazlasıyla hakettiğini göstererek fotoğrafa ayrı bir anlam yükledi.

2 Kasım 2009 Pazartesi

Okay Karacan

Yaklaşık bir buçuk saattir gözümü kırpmadan Kanal 24'deki Takım Oyunu programını izliyorum. Bu süreçte bir kez daha anladım Okay Karacan'ı neden bu kadar çok sevdiğimi.

Futboldan anlamayan, anlasa bile konuşmasını beceremeyen insanların istila ettiği futbol medyasında saygı duyduğum ender insanlardandır kendisi. Daima mantıklı konuşur, doğruluğuna inandığı bir konuyu bıkmadan usanmadan savunur. Karşısındaki insan ile fikir çatışmasına girdiğinde bile mantığını kaybetmez, olgunca ve sessizce cümlesini bitirmesini bekler bu insanın. Daha sonra da aynen bugün olduğu gibi kendisi için doğru olan düşünceyi uzun uzadıya, yumuşak bir ses tonuyla anlatır.

Bilgin Gökberk gibi hiç susmadan 24 saat boyunca konuşabilecek ve her türlü inatlaşmaya girebilecek bir yorumcu karşısında sessizce bekledi sıranın kendisine gelmesini. Ercan Saatçi'yi savunmaya geçen Gökberk'in bitmek tükenmek bilmeyen cümlesinin sonunun gelmesini sabırla bekleyip daha sonrasında da Ercan Saatçi'nin yaptığı bu hareketin medya mensubuna yakışmadığını mikrofon ve kameranın kutsallığına vurgu yaparak anlattı.

İşte bu yüzden kendisiyle bir kafede oturup uzun uzadıya futbol hakkında konuşmak istiyorum. İnşallah bu dileğim bir gün gerçekleşir ve bu sayfada sizlere aktarırıp muhteşem futbol sohbetini.

Büyük takımların propagandasını yapan, kavga ve dövüş ile reyting peşinde koşan beceriksizler topluluğunun hegamonyasındaki futbol medyasında hala değişmediği için (Murat Kosova'yı, Güntekin Onay'ı ve Ali Okancı'yı da unutmamak gerekir bu noktada) şükranlarımı sunuyorum kendisine...

Canlı maç anlatımları ile hayatımıza tekrar renk katması dileklerimle...

(p.s. Ali Abi'nin blog arşivinden tutup çıkarttığım fotoğraf için kendisinin affına sığınıyorum)

1 Kasım 2009 Pazar

Bülent Uygun vs Muhsin Ertuğral

Bülent Uygun'un bünyede yarattığı nefret duygusu yüzünden Sivasspor'dan da hiç haz almam açıkçası. Burnu büyük bir teknik direktörün yarattığı bu burnu büyük takım, Türk futbolunda tarih yazdıklarını düşündü ve insanlara da bunun reklamını yapmaya çalıştı son iki yıldır.

İki sezon boyunca, Anadolu takımı ezilir, haksızlığa kurban gider polikası ile benim yaptığım iş çok yücedir, ben çok büyük adamım tavırları ile sentezleyen Bülent Uygun'un benzinin biteceği günü iple çekiyordum bu yüzden. Nitelim, dualarım kabul oldu ve Bülent Bey'in aynı anda hem lastiği patladı, hem motoru su kaynattı hem de benzini bitti ve Sivasspor'dan istifa(!) etti.

Cahilliğime verin ama Sivasspor Bülent Uygun'un yerine göreve Muhsin Ertuğral'ın getirildiğini açıkladığında kim bu adam acaba diye geçirmiştim içimden. Ama bu soru meraka dönüşmedi ve araştırma gereği duymadım Muhsin Hoca'yı.

Ama, benim ilgilenmediğim ve hiç önemsemediğim Muhsin Ertuğral bugünkü maçtan sonra öyle bir konuştu ki, kendimden utandım. Araştırılması, hakkkında uzun uzun yazılar yazılması gereken biriymiş meğer. Aşağıdaki açıklamalı kulaklarım ile duyduğumda Bülent Uygun'dan sonra ilaç gibi geldi gerçekten.

"Kalecimizin bir pozisyon hatası olduğunu düşünüyorum. Defans bloğumuzla orta sahamız arasında bir anlaşmazlık vardı. Kalecinin orada topu elinde bu kadar uzun sürede tutmasına bir anlam veremedim. Tepkim hakeme değil, kendi oyuncumaydı. Bence çok fazla tuttu elinde topu. Bunların olmaması gerekiyor. Herkesin işine bakıp konsantre olması lazım. Bence biz kendimize bakalım ve çıkıp top oynayalım. Oyuncularımın biraz daha dikkatli olmaları gerekiyor. Bu takımda bundan sonra böyle şeyler olmayacak!"

Ben kararımı çoktan verdim ama siz de Muhsin Hoca'nın demecini okuduktan sonra karar verin, Bülent Uygun mu Muhsin Ertuğral mu?

Primera Liga İstatistikleri

Dün İngiltere Premier Ligi ile başadığım lig istatistiklerine İspanya Primera ile devam ediyorum.

Geçtiğimiz yıl, Guardiola'nın Barcelona'sı oynadığı uzay futbolu ile bütün kupaları toplarken, Real Madrid tarafında ise bilhassa Santiago Barnebau'daki büyük hezimet sonrasında acıların çocuğu sendromu yaşanıyordu. Juande Ramos bu rezilliği unutturmak için uzay takımına karşı ikinci Los Galacticos dönemini oluşturmak zorunda kaldı. Bu zaruret dünyanın her köşesindeki futbolseverler için enfes bir armağan oldu.

Sezona hem Barcelona hem de Real Madrid çok hızlı girip galibiyet serileri ile kasıp kavurdular ilk haftaları. Ancak, her iki takımda beklenmedik puan kayıplarıyla ufak çaplı şoklar yaşattı futbolseverlere. Şüphesiz bu dönemdeki en büyük şoku (kupa maçlarını bir kenara bırakıyorum) dün akşam Osasuna deplasmanında son dakikada kalesinde gördüğü gol ile 2 puan bırakan Barcelona yaşattı bizlere.

Bugün oynanacak maçlarla 9 haftayı geride bırakacağımız Primera Liga'ya damgasını aldığı kötü sonuçlarla Atletico Madrid vurdu şüphesiz. 9 maç, 4 beraberlik ve 4 mağlubiyetin yanında sadece ve sadece tek bir galibiyet ile 17. sıradalar puan cetvelinde.Aynı zamanda yedikleri 19 gol ile koca ligin averaj takımı olma madalyasını kimselere kaptırmadılar.

İspanya'da toplam 84 maç oynandı şu ana kadar. Bu maçların 43'ünü ev sahibi takımlar kazanırken deplasman takımları 21 kez galibiyetle döndüler evlerine. Bu süreçte toplam 227 gol atılırken maç başına gol ortalaması 2.7 olarak gerçekleşti. Ancak bu istatistik kimseyi yanıltmasın. Geçen senelere göre 2.5 üstü biten maç sayısı çok daha düşük sayılarda kalıyor. Bu ortalamanın tek nedeni Barcelona ve Real Madrid'in yüksek gol ortalamaları...

Barcelona, attığı 24 golle ligin en golcü takımıyken aynı zamanda kalesinde gördüğü 5 golle ligin en az gol yiyen takımı ünvanına da sahip. Ibrahimovic ( nam-ı diğer Il Genio) attığı 7 gol, Messi ise attığı 6 gol ile bu sezon takımı sırtlayacaklarını gözler önüne serdiler bir kez daha.

Ali Sami Yen yollarına düşeceğim için, istatistikleri biraz kısa tutacağım bugün izninizle. Zaten vereceğim bu son bilgi sonrasında bir şeyler karalamanın pek anlamı kalmıyor.

Dünyadaki en önemli golcülerin yer aldığı La Liga'da attığı 6 gol ile Seydou Keita'nın gol krallığında ikinci sırada yer alıyor. Daha bitmedi? Seydou Keita aynı zamanda 2009-2010 sezonunda La Liga'nın hat-trick yapan tek futbolcusu...

31 Ekim 2009 Cumartesi

İngiltere Premier Lig İstatistikleri

Bugün, Avrupa'nın en önemli liglerinin 2009-2010 sezonu istatistiklerine ayırmaya karar verdim.

Öncelikle Premier Lig'den başlıyorum.

10. haftası geride kalan lig Chelsea'nin liderliğine sahne oluyor. Ancelotti oynattığı futbolla beni her hafta şaşırtmaya devam ediyor.

Ancak, bu sezon şampiyonluk o kadar kolay gözükmüyor. Son yılların en çekişmeli maratonunu yaşayacağız şüphesiz. Chelsea ve Manchester United için Liverpool ve Arsenal'in yanısıra Tottenham ve Manchester City ciddi rakip olacaklar şampiyonluk yarışında.

Bugüne kadar toplam 96 maç oynandı bu ligde. Bu maçların 52'si ev sahibi, 29'u da deplasman takımının galibiyeti ile sonuçlanırken 15 maç beraberlik ile sonuçlandı. Ev sahibi takım galibiyet oranı %54, deplasman galibiyet oranı ise %30 olarak gerçekleşti.

Lig'de toplam 287 gol atılırken, maç başına 2.98 gol ortalamasına ulaşıldı. Maçların %58'inde 2.5 üstü gol atılırken %42'sinde gol sayısı 2.5 altında kaldı. Ev sahibi takım gol ortalaması 1.76 deplasman takımı gol ortalaması ise 1.22 olarak gerçekleşti. Bu süreçte en golcü takım ağlara bırakılan 29 golle Arsenal olurken, Porstmouth 5 gol ile en az gol atan takım ünvanını kimselere bırakmadı. Öte yandan, Chelsea ile Aston Villa 8'er golle en az gol yiyen takımlar oldular. Lig lideri Chelsea'nin bu 8 golün 7'sini deplasmanda yemiş olması enteresan bir istatistik olarak göze çarptı. Kalesinde en çok golü gören takım ünvanını ise Burnley, Blackburn Rovers ve Hull City paylaştı.

Gol krallığında El Niño 9 golle ilk sırada ancak Sunderland'ın her şeyi Darren Bent ile Didier Drogba attıkları 8'er golle ensesinde Torres'in. Asist krallığında Fabregas 9 asistle lider iken Drogba'nın attığı 8 golün yanı sıra 7 asist yapması önemli bir istatistik.

10 hafta sonunda Manchester United 17 sarı 2 kırmızı kart ile centilmenlik liginin en alt sırasında yer alması geçen sezonki Beşiktaş'ı hatırlatıyor açıkçası. Aynı Manchester United 75.088 kişilik ortalama seyirci sayısıyla, en yakın rakibi Arsenal'in (59.666 kişi) önünde lig maçlarında en çok seyirci çeken takım ünvanını kimselere bırakmamış.

Blogda daha önceki dönemlerde attığım bir postta belirttiğim üzere, geçen sezon itibariyle İngiltere Premier Ligi'nin en uzun oyuncuları; 1.98 metrelik boyları ile Sunderland kalecisi Marton Fulop, Portsmouth kalecisi Amir Begovic, Peter Crouch ve Aston Villa'lı Zat Knight idi. Ancak bu sezon ise Wolverhampton'lı Stefan Maierhofer 2.02 metrelik boyu ile ligin kulesi ünvanını ele geçirdi.

Bitirirken kısa bir not :Tuncay'ın takımı Stoke City 146 yıllık geçmişi ile Premier Lig'in en köklü kulübü olurken Chelsea 104 yıllık tarihi ile ligin en çömez ikinci kulübü.

Holigan (!)

Ali Sami Yen'de oynanan ve Kapalı'dan izlediğim her maç ağzımdan en az 3-4 kere dökülür " Servet gibi bir arkadaşım olsun yanımda, gözüm kapalı girerim kavgaya" cümlesi. Gerçekten de Servet ile girilir her türlü kavgaya. Deplasmana giderken yanına ne almak istersin deseler, Servet'i seçerim suyu bir kenara itip susuz kalma pahasına. Fotoğraftaki West Ham United taraftarı holigan abimizle de her türlü kavgaya girilir, deplasmana gidilir. Bir de ikisi bir arada olurda harika olur. Servet döver, bu abimiz de gelen saldırıları bir güzel yumuşatır omuz+göbek kombinasyonuyla . Bana da çekilip bir kenara, Servet'e "vurrrr!!!", holigana da "tuttttt!!!" diye güzel güzel taktik vermek düşer.

30 Ekim 2009 Cuma

Direkten Dönmek

Dün akşamki Inter-Palermo maçını en iyi anlatan iki kelime olsa gerek...

Mourinho, ilk yarısında saha kenarı şovu dahi yaptığı maçın ikinci yarısında ecel terledi döktü, bol bol tırnak yedi. İlk yarı boyunca sigara tüttürmeyen Moratti ikinci yarıda bir paket maltepeyi(!) heba etti.

Hafta arasında Barotelli, gider ustası hocası Mourinho'ya gider yapmaya çalıştı. Takımın yeteri kadar antreman yapmadığı ve antremanlarda sağlam çalışmadıklarından yakındı. Geçen seneden beri kendisine forma şansı veren José'yi sırtından vurdu kerata resmen.

Ama Mourinho boş durmadı "Barotelli dahil olmak üzere bu maç için çok fazla antreman yapıp bol bol çalıştık" diyerek Palermo maçı öncesinde rest dedi talebesine. Bu sözler Barotelli'yi gaza getirmiş olacak ki, muhteşem bir ilk 45 dakika oynadı San Siro'da. Penaltı yaptırdı, gol attı/attırdı. Palermo ne olduğunu idrak edemeden 4-0 oluverdi skor.

İlk 45 dakikadaki oyunu görünce bu maçta daha çok gol olur dedim içinden. Zenga'nın Palermo'su delikanlı futbolu oynadılar, maç 4-0 olduğunda bile hiç kapanmadan, tüm hatlarıyla yüklendiler. İtalyanların alışık olduğu bir futbol oyun anlayışı değil bu aslında. Genellikle büyük takımlar karşısında 2-0 ya da 3-0 geriye düşen takımlar rezil olmamak için kapandıkça kapanır. Ama Palermo korkamadan, çok adamla gitti Inter yarı sahasına.

İlk yarının en unutulmaz anından bahsetmek gerekir ikinci yarıyı anlatmaya başlamadan önce. Barotelli'nin attığı ikinci gol sonrasında Mourinho'nun sevini tek kelimeyle harikaydı. Sağ elinin işaret parmağıyla sol koluna şırınga sokma hareketi efsaneler arasındaki yerini alacaktır kesinlikle.

İkinci yarının başında Barotelli nazara geldi ve sakatlanarak yerini sakatlıktan yeni dönen Milito'ya devredip terketti sahayı. Zaten ne olduysa bu dakikadan sonra oldu. Barotelli oyundan çıkarken elindeki sazı Miccoli'ye vermiş olacak ki Miccoli başladı kendi çalıp kendi oynamaya. Önce durumu 4-1'e getirdi, sonra harika bir ara pası ile takımının ikinci golü bulmasını sağladı, 67. dakikada attığı golle de tabelayı üçledi. Bu dakikadan sonra tenis maçına döndü oynanan oyun. Yüksek tempoya dayanamayan hakemin dilinin dışarıya çıktığını gördük böylece. Top bir o kaleye savruldu bir bu kaleye, bir Palermo kaçırdı bir Inter...

Ama dakikalar 83'ü gösterdiğinde, harika bir oyun çıkartan Maicon'un muhteşem servisiyle 'Il Principe' Milito topa dokunup Inter'i rahatlattı ve Inter Genoa'dan sonra Palermo'yu da 5'ledi.

Maç sonunda hem Başkan Moratti hem de Mourinho Zenga'ya ve Palermo'ya övgüler yağdırıp, yiğidin hakkını yiğide teslim ettiler.

José Mourinho, basın toplantısında yaptı yapacağını ve Zenga'nın Inter'in başına geçme olasılığını soran gazetecilere, "2013 yılında sözleşmem bittiğinde gelir Moratti ile görüşür, o zaman şartlarda anlaşırlarsa neden olmasın" demeciyle İtalyan medyasına ağzının payını verdi.

29 Ekim 2009 Perşembe

Bir Derbinin Anatomisi

Blogger kaynaklı sorundan dolayı birkaç gün ara vermek zorunda kaldım yazılarıma. Bu süreç içinde Fenerbahçeli bazı arkadaşlarım mağlubiyet sonrasındaki üzüntünün bir sonucu olarak yazamadığımı düşünüp bol bol dalga geçtiler. Biraz geç olsa da bugüne kısmetmiş derbiye ilişkin düşündüklerimi paylaşmak.

Cuma gününden başlayarak %90’lık kısmı futbolsuz geçen bir hafta sonu yaşadım. İlk gün Nefes’i izlemek için sinemaya gittiğim için Trabzonspor – Kayserispor maçının ilk yarısını izleyebildim sadece.

Eski iş arkadaşlarımdan birisinin cumartesi akşamı evlenecek olması nedeniyle cumartesi günüm Ankara yollarında geçti. Önce nikah, sonra düğün derken koca günü futboldan uzak, maçlardan habersiz geçirdim. Açıkçası pazar günü de benzer şekilde başladı. Ankara’dan İstanbul’a dönüşüm akşam 8’i bulduğunda hem futboldan hem de Kadıköy deplasmanından uzak kalmıştım çoktan...

Eve gelir gelmez geçtim televizyonun karşısına ve maçı beklemeye başladım. Açık konuşmak gerekirse bir puan alma ümidim bile yoktu maçtan önce. Bu ümitsizliğimin nedeni Fenerbahçe’nin çok güzel top oynadığını düşünmem değildi katiyen. Tek bir neden vardı ki o da takımı strese sokan Galatasaray taraftarıydı.

Yıllardır hazırlık maçı, kupa maçı ayırt etmeden Kapalı Üst’te göbekteki yerimi alırım yanımda arkadaşlarımla. Her sene Fenerbahçe maçı yaklaştığında bir stres başlar tribünlerde. O dönemlerde tribün içi kavgalar artar, herkes birbirine bağırır. Bu sene de benzer sahnelere şahit olduk, hatta bu sefer kendi arkadaşlarımda tartışırken buldum kendimi. Trabzonspor maçı öncesi Ali Sami Yen’e ayak bastığımda, bütün tribünlerin tek derdi Fenerbahçe olmuştu. Herkes bir hafta sonra oynanacak Fenerbahçe maçını düşünmeye başlamıştı daha Trabzonspor maçı başlamadan. Zaten maç 2-0 olduğunda artık sahada oynanan maçla ilgilenen insan sayısı elle sayılabilecek kadar azalmıştı. Bu noktada tribünde herkese bağırırken buldum kendimi. “Yapmayın, etmeyin daha maç bitmedi, ne Fenerbahçe’si !!!” diye haykırırken… Ama ne yazıkki ilk yarının sonuna kadar Fenerbahçe tezahüratı duydum sadece. Ta ki, maç 2-1 oluncaya kadar. O anda 20.000 kişi idrak edebildi hangi maçta olduğumuzu ve ikinci yarı başında bu bilinçle hareket etmeye başladı. Ama 3-1 öne geçince eski tas eski hamam misali Fenerbahçe plağını taktılar yeniden. Bu esnada ben hala “daha erken, bırakın Fenerbahçe’yi, önce şu maçı alalım” diye haykırıyor, en yakın arkadaşlarımla tartışıyordum. Nitekim, maç 4-3’e geldi ve duyarlı taraftarlarımız tekrar Trabzonspor maçına dönmeye karar verdi.

İşte bu anlattıklarım yüzünden Fenerbahçe maçından hiç ümidim yoktu. Derbi için daha önünde iki maç varken sadece derbiyi düşünen taraftar topluluğu ister istemez futbolcusunu da etkiler. Bu adamlar zaten kaç senedir galibiyet stresi ile boğuşuyorlar, bir de üstüne taraftar baskısını yediklerinde ellerinin ayaklarının birbirine dolanması kadar doğal bir şey olamaz.

Galatasaray takımı bu şartlar altında hazırlandı derbi mücadelesine. El Clásico tecrübesine sahip Rijkaard bile sakinleştiremedi onları. Yoğun stres ve baskı yüzünden artık bir ritüel haline gelen ilk 15 dakikada gol yeme sahnesi ile yüzleştik hepimiz ve sonrasında da maç ellerimizin arasından kayıp gitti. Kafa yapısı olarak daha üstün olan Fenerbahçeli futbolcular bir de öne geçince daha rahat futbol oynadılar ve derbinin bütün baskısının Galatasaray tarafına yıkılmasına neden oldular.

Maçın hakemi ya da gözlemcisi hakkında çok fazla konuşmaya gerek duymuyorum. Bu mağlubiyeti onlara bağlamak sadece bahane üretmek olur. Maçı iyi yönetti ya da çok doğru bir gözlemcilik yaptı manasında açıklamalar değil bunlar. Bünyamin Bey berbat bir maç yönetti, maçın büyüklüğü altında ezildikçe ezildi. Christian’ın yaptığı sert müdahalelerde kart kullanmadı, Arda’ya attığı dirsek sonunda Christian’ı kızartmadı, penaltı pozisyonunda pozisyonun içinde ondan başka herkes vardı, ve daha bir çok hata yaptı maç öncesinde, esnasında ve sonrasında. Bunların hepsi, Bünyamin Gezer’in hakemlik mesleğindeki yetersizliğinin kanıtları olabilir ama mağlubiyetin sebebi olarak gösterilmemelidir.

Yazıyı bitirirken ufak bir not eklemek istiyorum. Biz, Galatasaray camiası her derbide stres altında oluyoruz ve hep bu yüzden kaybediyoruz. Fenerbahçeliler psikolojik olarak daima daha rahat olurlar bizden. Ama bu maç için aynı şeyleri söylemek mümkün değil. Sahaya yağan pet şişeler, Christian’ın ve Bilica’nın takındığı tavırlar, Daum’un enteresan davranışları beni çok şaşırttı gerçekten. İşte bu yüzden, Kadıköy’deki galibiyet hasretine son vermemizin eskisinden daha olası ve daha yakın olduğunu düşünüyorum.

Kimse unutmamalı ki, biz bu renklere her mağlubiyetten sonra daha da çok bağlanıyoruz.

Metin Oktay’ı, Ali Sami Yen’i, futbolcuları ve teknik kadroyu her seferinde daha çok sahipleniyoruz...

23 Ekim 2009 Cuma

Sen Varya Sen...

Galatasaray, Ali Sami Yen'de Avrupa Ligi'nde evindeki ikinci maçını oynadı dün gece. İstanbul'daki ikinci maç ve aynen ilk maçtaki gibi başlama saati akşam 10.05. Maça gitmek eğlenceden çok işkenceye dönüşüyor bu yüzden. Taraftarlar maçın ilk 60 dakikasına kadar var güçleriyle bağıyor ama son 30 dakikada uyku saatlerinin gelmesinden olsa gerek için ses soluk kesiliyor.

Bunun bir de futbolcu tarafı var. Sabah 9'da antermana çıkan futbolcuların gece yatağa en erken saat 1'de giriyorlar. Sonra sabah tekrar antreman. Bu antremanlar her ne kadar rejenerasyon antremanı olsa da yazık insanlara.

Dün geceki maç hakkında konuşulacak çok fazla konu, tartışılacak çok nokta var aslında. Bunların içinde en önemlisi, bir kısım Galatasaray taraftarı ile yüce (!) Türk medyasının yorumları. Galatasaray takır takır topunu oynayıp, istediğini aldı 60 dakika içinde. Maç 4-1 olmuşken doyumsuz taraftarlar 5-6 olsun istiyor, takım kontraatağa çıkmaya çalışırken Elano veya Kewell, oyunu yavaşlaştığında bağırıp çağırıyorlar. Bu taraftarlar o kadar doyumsuz ki, hem maç 5-6 olsun diyor, hem de hafta sonu Fenerbahçe'yi yenmelerini istiyor takımdan. Kendilerine "bu maçta takım 90 dakika tempo yaptıktan sonra Fenerbahçe maçında yorgun düşüp ruh gibi dolaştığında ne yorum yapacakları " sorusunu sormak lazım aslında.

Taraftar olayını bırakıp maça döndüğümüzde, göze çarpan belirli noktalar olduğunu görüyoruz. Öncelikle Kewell'ın son 3-4 maçtır oyuna büyük oranda katkıda bulunması, tempoya ayak uydurması ve en önemlisi güçlenmiş olması çok şey katıyor Galatasaray'a. Sol bekten çok sol açık gibi oynayan Caner'in yerini kapatmak için en az 4-5 kere 40'ar metrelik deparlar atması futbol arzusunun hangi safhalarda olduğunu net bir şekilde gösteriyor.

Servet için de bir parantez açmak gerekiyor. Dün akşam bazen stoper, bazen sol bek oynadı hatta savunmanın solunda yer almasına rağmen Sabri'nin boşalttığı zamanlarda sağ bek pozisyonuna bile geldi. Garanti Bankası'nın Milli Takım için yaptığı reklam filmindeki Turko kahramanın ta kendisiydi bu performansıyla. Bükreşli forvet oyuncuları ile her karşılaştığında "Yıııııkk onu Servet" diye bağırdık ve her seferinde yerlerde yuvarladı adamları.

Diğer kahraman Keita'nın futbolunu tarif edecek bir kelime bulmam mümkün değil. Top kendisindeyken çok dağınık bir görüntü veriyor dışarıdan baktığınızda. Sanki top ayağına dolaşacakmış ya da rakip topu tek hamlede kapacakmış gibi gözüküyor ama nasıl yaptığını anlamadığım bir şekilde her seferinde rakibi geçiyor ve takımın yaratıcılık yükünü sırtlıyor.

Ama bence maçın asıl kahramanı ödülünü Elano'ya vermek gerekir. Oyun içinde hiç göze batmadan takımın en iyisi olmak büyük bir ayrıcalık ve yetenektir. Herkes Keita'nın önündeki boş alanı nasıl kullandığından bahsediyor ama kimse topun oraya nasıl geldiğini konuşmuyor. Maç boyunca oyun sol tarafta oynanırken ani bir ters topla sağ kanada çevirdi oyunu ve Keita'yı kulvarında koşturması için yapayalnız bıraktı. Keita çıktıktan sonra da aynı oyununa devam etti ama bu sefer topu tutan değil tutmaya çalışan bir Aydın vardı karşısında. Tam dört kez, ayağına gelen topu kontrol edemedi ve rakibe verdi topu Aydın hazretleri. Elano'nun yaptıkları bununla da sınırlı değildi. Örneğin, Ayhan ileriye çıktığında göbekte O'nun yerini kapattı, en kritik noktalarda çok akıllıca ve temiz faullerle oyunu soğuttu.

Nonda yine boş geçmedi, kankisi Keita'nın iki asistiyle yine iki gol bıraktı ağlara. (bu arada 3.golde Mustafa Sarp'ın Keita'ya topu verdikten sonra yaptığı 50 metrelik koşuyu dikkatlice izlemenizi tavsiye ederim)

Özetle, Galatasaray dün akşam akıllı futbol oynadı ve bol gol atıp rahat bir galibiyet aldı. Maç içinde sık sık aktif dinlenme fırsatı buldu ve maçın sonunda gruptan çıkmayı hak ettiğini bir kez daha gösterdi.

Artık herkes sabırsızlıkla hafta sonu oynanacak derbiyi beklemeye koyuldu...

21 Ekim 2009 Çarşamba

Miracelo..!

Elimde televizyon kumandası, yanımda da bilgisayar. Televizyonu kapatıp, çektim bilgisayarı yamacıma. Şeytan dürttü sanırım. Beşiktaş maçını izlemek yerine internetten Real Madrid - AC Milan maçını izlemek başarılı bir seçim oldu.

Haftasonu Milano'da ilk yarısını 1-0 geride kapattığı Roma karşılaşmasının ikinci yarısında bulduğu 2 golle Seria A'daki kötü gidişe son vermişlerdi.

Benim de dahil olduğum çoğu futbolsever, Real Madrid karşısında hiç şans tanımıyordu Milano ekibine.

Ronaldo'suz da olsa Real Madrid'in Milan'ı eli boş göndereceğini düşünüyorduk.

Ama AC Milan 4 gün içinde iki adet mucizeyi imza atmayı başardı. İlk yarısını yenik kapattığı Real Madrid karşısında ikinci yarıda önce Pirlo ile beraberliği yakaladı, golden 4 dakika sonra ise Pato ile öne geçti. Milan'ın öne geçmesiyle oyunun tansiyonu bir anda yükseldi. Tartışmalar, kavgalar, dövüşler derken Real Madrid'in kurduğu baskıya sadece 10 dakika dayanabildi Leonardo ile futbolcuları ve Drenthe'nin golüne engel olamadılar.

Dürüst olmak gerekirse, maç 2-2'ye geldiğinde ibrenin Real Madrid'den yana döndüğünü düşünmeye başlamıştım. Zaten oyun da bu yöne doğru gidiyordu. Ama 88. dakikada Pato'nun volesi Madrid'de soğuk duş etkisi yaptı. O kadar soğuk bir duştu ki bu Pellegrini dahil Santiago Bernabéu'daki bütün Real Madridliler dondu kaldı. Koskoca stadyumda sadece bir avuç Milano'nun gol sevinci duyuluyordu.

Tanrıların Leonardo'nun yanında olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. AC Milan'ın Real Madrid karşısında kaleyi bulan dört şutundan üç tanesi ağlarla buluşurken, Real Madrid'in kaleyi bulan 10 şutunun olduğunu hatırlatmak gerekir.

Kim ne derse desin, bunun adı Miracelo (*mucize)...

Bu güzel maçı CNN Türk'ten yayınlamak yerine D-smart denen platformdan yayınlayıp herkesi muhteşem bir futbol gecesinden mahrum eden Doğan Grubuna sevgilerimi iletmeyi de unutmamak gerekir.