22 Kasım 2009 Pazar

Bu Sevda Engel Tanımaz!

Yenilmez Armada bazı kendini bilmez insanlar yüzünden Beko Basketbol Ligi'ne dolaylı yoldan elveda demek zorunda bırakıldı.

Okan Çevik, Mert Uyguç ve Koray Hoca, umarım mutlusunuzdur?. Hangi akla hizmet bu terbiyesizliği yaptınız?. Sizin içinizdeki Galatasaray sevgisinin ne kadar olduğu hakkında sakın çıkıp bir yerlerde demeç falan vermeyin!!!. Siz bizim sevgimizi kötüye kullandınız, siz o kutsal renklere leke sürmeye çalıştınız. Utanmadan her maç sonunda çıkıp demeçler verip takımı ve Galatasaray camiasını övdünüz.

Ne oldu? Siz gittiniz, hem takım oyuncularını hem de Galatasaray camiasını yüz üstü bırakıp. Peki ne istediniz sevdalı olduğumuz Yenilmez Armada'dan, Sarı'dan Kırmızı'dan?...

Ama unutmayın, bizim biricik Galatasarayımız için duyduğumuz o yüce sevdamızı çalamadınız...

Ibrahim The Mad ("Deli İbrahim")

İçinden polis operasyonuyla yaratıcılığı çıkarılmış Beşiktaş taraftarı özgünlüğü elinden alınmış gürültü yapan kalabalıktan ibaretti dün akşam. Kuru gürültünün rakip takımı etkilediğini sanmıyorum. Zaten bu şekilde olduğu düşünülmüş olacak ki devreye yine su şişeleri girdi. Artık su şişeleri tribünlerin en kaba ve etkili tezahüratı halini aldı maalesef. Neyse, biz en iyisi futbol haricini geçip maça dönelim.

Ortalama bir futbol seyircisi bile Fenerbahçe’yi durdurmanın yolunun Alex'i adam adama marke etmekten geçtiğini kolayca çözebilir. Mustafa Denizli'nin elinde de Fink gibi pranga kuvvetinde bir Alman olduğu düşünülürse, Daum'un ikinci bir oyun planı olmaması beni bile şaşırttı açıkçası. Tüm planı Beşiktaş karşısında geriye yaslandıktan sonra iyi ve tempolu paslarla ve uzaktan şutlarla ev sahibi karşısında öne geçip, Kadıköy’de bu sene çoğu maçta yaptığı gibi oyunu rölantiye almaktı. Maalesef olmadı, bir iki cılız atak ve penaltı pozisyonu dışında Ferrari – Sivok - Rüştü üçlüsü Beşiktaş'da olağanın aksine isimleri en az telaffuz edilen isimlerdi. Halbuki İnönü’deki Kasımpaşa maçında bile Ferrari - Sivok’lu defans ikilisi daha çok zorlanmıştı.

Bence daha da ilginç olan Fenerbahçe karşısında kesinlikle en başta eriyecek gibi duran Serdar Özkan-İbrahim Üzülmez ikilisiydi. Çünkü önlerinde Gökhan Gönül ve Mehmet Topuz gibi fizik kapasiteleri ile ilk 60 dakika yüksek tempoyla ve dikine gidebilen futbolcular vardı. Gökhan iki üç kere zorlamayı denese de Topuz'un ayaklarının neden ters istikamette gittiğini anlayamadım. Aklının 20 hafta evvelki transfer karmaşasında olmadığını ümit ediyorum. Çünkü Beşiktaş taraftarı bunu çoktan unuttu bile. İbrahim Üzülmez 2000 yılında Barcelona maçından sonra ilk defa bu kadar çizgiye doğru düzgün ve akıllı koşular yaptı. İkinci yarıda Tello efsanevi Markus Münch'ü andıran bir oyun sergileyince Beşiktaş’ın sol tarafı beni 9 sene evveline götürdü. Nitekim İbo 2,5 asistle maçı bitirdi, hatta Bobo'nun kafayla gole yaklaştığı ve Uğur İnceman'ın da ıskaladığı topu sayarsak, Beşiktaş’ın nerdeyse tüm pozisyonlarında Deli İbo'nun sağ ayağının parmağı (!) vardı.

Andre Santos - Roberto Carlos ikilisi sağ taraftaki ikiliye göre çok daha zayıftı ama İbrahim Toraman ve Ekrem Dağ sol taraf kadar etkili çalışamadı. Burada Ekrem'in artık nerede oynayacağını bilememesinin de etkili olduğunu düşünüyorum. Zaten Santos’un Galatasaray maçında çok iyi oynamış Wederson'un yerine düşünülmüş olması çok gereksiz bir hamleydi.

Emre - Baroni ikilisine de ayrıca değinmeliyiz bence. Her ne kadar bu maçtan sonra sadece Ernst ve Fink konuşulacak da olsa Baroni'nin sürekli yükselen performansı Yusuf'un özellikle ilk yarıda ayağına aldığı her topu kaptırmasına sebep oldu. Baroni eğer elde tutulabilirse bu takımın en etkili adamlarından biri olacaktır şüphesiz. Emre için ise durum biraz farklı. Fenerbahçe sadece bir piskoloğunu Emre'ye ayırmalı, Emre'nin içine kaçan şeytanı çıkartmanın tek yolu bu. Daha birinci dakikadan itibaren kendi takım arkadaşlarına ve hakeme sataşmaktan top oynamayı unutmaya başladı. Sakatlık pozisyonunda, Daum'un dediği gibi yere yatmayıp pozisyonunu kaybetmesi de sırf bu inatçılığından kaynaklanıyor. Kazım için kayda değer tek bir cümle kurmaya gerek yok aslında. Ferrari ve Sivok'un önüne yem diye atılmış 2 lokma gibiydi Kazım Kazım. Nitekim Grafite gibi o da oyundan atıldı.

Bobo henüz geri dönmüş değil ve işte bu yüzden iki takımın da forvetsiz olduğu bir derbi maçı oynandı aslında. Beşiktaş son altı haftada yaptığı gibi yine başka bir mevkiden oyuncusunu yıldız yaptı ve maçı kazandı. Mustafa Denizli'nin kafasında oynattığı maçın bu olmadığından ne kadar eminsem Daum'un da Fink'i düşünmediğinden o kadar eminim. Yaşlı kurtlar galiba gerçekten artık yaşlandılar. 2-0’dan sonra artık gardını iyice indiren Fenerbahçe’ye karşı Tabata kroşesini vurmak varken rakibe saygıdan mı yoksa orta sahayı kaybederim korkusuyla mı bilemiyorum ama Uğur değişikliği yapıldı. Ancak, kazanan takım daima haklı olduğu tezinden yola çıkılarak Denizli'nin bu değişikliğinin akıllıca olduğu yorumlanacaktır ama bence tarihi yeniden biçimlemekten alıkoydu bizi Denizli.

Sonuç olarak bu sezon tüm lig maçlarında gol atmış Fenerbahçe’ye attırmadan 3 gol atmak kolay değil, hele ki İnönü’de kıramadığın bir şanssızlığın varsa. Beşiktaş yıllardır biriktirdiği lakabına yakışır şekilde geri döndü. Bir takıma "5 dakikada Beşiktaş" denmesi hem komik hem de temeli sağlam bir slogandır. Sen ilk altı haftada 6 puanı zor kurtar sonra 21 puan topla üst üste, olacak iş değil (!). Beşiktaş haftaya Sivas'ta da kazanırsa 8’de 8 yapmış olacak, sizce de çok ironik değil mi?

Bu takım ayakta alkışlanmayı hak etmiyor mu?. Hem de kulüp seçimleri tarikatların, güç dengelerinin ve küfürlerin altında ezilmişken…

Totem

Dünkü postumda Beşiktaş - Fenerbahçe maçlarını neden çok sevdiğimi açıklamaya çalışmıştım sözlerle. Sözün bittiği yerlerdeki anları anlatamadığımdan, bu derbiden aldığım hazzı tam olarak ifade edememiştim size. Yukarıdaki fotoğrafla sözün bittiği yerlerden birini göstermek istiyorum sizlere.

Ev sahibi arkadaşlarımızdan esas oğlan Beşiktaş taraftarı, esas kızımız da Fenerbahçeli. Maç boyunca atışıp duruyorlar. Ben de önce Kazım'a yapılan müdaheleye böyle faul olmaz derken, iki dakika sonra Gökhan Gönül'ün düşürülmesine penaltı deyip ortalığı iyice kızıştırıyorum.

Bu atışmalarla geçen dakikalardan sonra kahkahalar patladı bir anda. Meğer, Beşiktaşlı arkadaşımız gizliden gizliye totem yapmış. Biz bu totemi tabela 3-0'a geldiğinde öğrenebildik. Golün olmasıyla Beşiktaş forması bir anda çıkartılıp altındaki bu sweat çıktı ortaya.

İşte bu yüzden futbol hayattır diyorum inatla...

İlk Transfer...

Tarafsız olmak için insan üstü çaba harcasam da arkadaşlarımın negatif eleştirilerine maruz kalıyorum bazı zamanlarda. İşte bu yüzden, Beşiktaşlı blog severlerin Beşiktaş hakkındaki haberleri ve yazıları bir Beşiktaşlı klavyesinden okumalarının yerinde olacağı düşüncesiyle, ben de modaya uyup transfer piyasasına giriyor ve Muz Orta ve Gooool'ün ilk transferini gerçekleştiriyorum.

Pek çoğunuzun hali hazırda hakkında bilgiye sahip olmadığı, ancak yazılarını takip ettikçe tiryakisi olacağınıza inandığım Corejan futbol hakkındaki yazılarıyla bu sayfalarda sizlerle olacak.

Bonservis bedeli ödemeden yapılan bu transferin Muz Orta ve Gooool'e hayırlı olması dileklerimle :)...

21 Kasım 2009 Cumartesi

En Rahat Derbi (!)...

Bir futbolsever, bir Galatasaraylı ve bir fanatik olan bendeniz için sezonun en güzel zamanlarıdır derbi maçlarının olduğu hafta sonları. Fenerbahçe'ye ister yenilelim ister maçı galip bitirelim farketmez benim için. O maçlar öncesinde yaşadığım özlem, maç gününün gelmesi için sabırsızca geri sayım, maç günündeki heyecan, maç sırasındaki stres ve maç sonunda hüzün ya da sevinç. Futbolun sadece bir oyun olmaktan çok hayatımın önemli bir parçası olduğunun en önemli sebepleridir bunlar.

Hayatımızın o kadar önemli bir parçasıdır ki, topun peşinde koşan 22 futbolcudan bazıları kahramanımız, bazıları da tabir-i caizse düşmanımız olur sırf bu yüzden. Galatasaray ile Manisaspor arasında oynanan bir maç sonrasında alınan mutluluk ve haz ile bir derbiyi galip bitirmenin verdiği haz bambaşkadır, karşılaştırılması günahtır...

Benim için Beşiktaş-Fenerbahçe derbisi de çok özeldir. Hatta bu derbi belki de en güzedir :).
Neden mi? Genellikle, Beşiktaşlı arkadaşlarım ile Fenerbahçeli arkadaşlarımınla oturup beraber izleriz bu maçları. Maç esnasında stresten tırnaklarını yiyenler, şişe şişe biraları devirenler ve bağırıp çağıranların arasında, elimde birayla rahat rahat oturup izlediğim, stresten uzak olmanın verdiği gevşeklik ile geyik muhabbeti yapıp Erman Toroğlu vari yorumlar yaptığım için tabi ki...

Şimdi evden çıkıp, arkadaşımla buluşup maçı izlemenin zamanı geldi. Benim eğleneceğim, derbiden zevk alacağım kesin. Umarım Beşiktaşlı ve Fenerbahçeli arkadaşlarım ve sizler de zevk alırsınız.
Umarım hak eden kazanır...

Polonya - Ukranya 2012

Uefa, Fifa'dan hızlı çıkıp daha Güney Afrika 2010 Dünya Kupası potları açıklanmamışken Polonya ile Ukranya'nın ev sahipliği yapacağı 2012 Avrupa Şampiyonası potlarını açıkladı. Türkiye olarak 2. pottaki yerimizi koruduk. Potların oluşturulmasında son 3 yıldaki maçlar dikkate alındı ve bizi 2. potta tutan da son 2008 Avrupa Şampiyonası'ndaki performansımız oldu.

Kuralar 2010 Şubat'ında çekilecek ve 6 takımdan oluşacak 6 grup (Grup A-F) ile 5 takımdan oluşacak 3 grup (Grup G-I) belirlenecek. Grup birincileri ile en iyi grup ikincisi aktarma yapmadan doğrudan uçacak turnuvaya. Kalan 8 grup ikincisinden play-off sonucunda 4'ü de turnuvaya son biletleri kapacak...

Bizim için en hayırlısı 5 takımlı gruplardan birine düşmek olsa gerek. Malum, bizim narin futbolcularımız çok fazla maç yapınca yorgun (!) düşüyorlar.

1. Pot: Almanya, Fransa, Hırvatistan, Hollanda, İngiltere, İspanya, İtalya, Portekiz ve Rusya

2. Pot: Çek Cumhuriyeti, Danimarka, İsveç, İsviçre, Romanya, Sırbistan, Slovakya, Türkiye ve Yunanistan

3. Pot: Avusturya, Bosna Hersek, Bulgaristan, Finlandiya, İrlanda Cumhuriyeti, İskoçya, İsrail, Norveç ve Kuzey İrlanda

4. Pot: Belarus, Belçika, Galler, Kıbrıs, Letonya, Litvanya, Macaristan, Makedonya ve Slovenya

5. Pot: Arnavutluk, Ermenistan, Estonya, Gürcistan, İzlanda, Karadağ, Kazakistan, Lihtenltayn ve Moldova

6. Pot: Andorra, Azerbaycan, Faroe Adaları, Malta, Lüksemburg ve San Marino

(* Potlardaki sıralama alfabetiktir, puan sıralaması yapılmamıştır.)

19 Kasım 2009 Perşembe

Son Biletler

Avrupa'dan 2010 Afrika Dünya Kupası'na katılacak son 4 takım da bu gece itibariyle belli oldu.

Yunanistan deplasmanında etkili futbolları ile göz dolduran ve kendi sahalarında rahat bir galibiyet alacaklarına inandığım Ukranyalı futbolcular Salpingidis'in golüne engel olamadı ve kupaya elveda dediler. Bizler de A. Shevchenko'yu son kez büyük bir turnuvada izleme şansımızı kaybetmiş olduk.

Gecenin süprizi Slovenya'dan geldi. Ruslar için Rusya'daki ilk maçta 2-0'ı yakalamışken bir anlık dikkatsizlik sonucunda yedikleri gol pahalıya patladı. Slovenya kendi sahasında 1-0 kazanıp Dünya Kupası'na katılmaya hak kazanırken Guss Hiddink ve öğrencileri için votkalı efkar geceleri başlamış oldu.

Portekiz zor da olsa Dünya Kupası'na gitmeye hak kazandı. Futbol tanrıları önce Messi'yi şimdi de Ronaldo'yu da bizlere bağışladı.
Fransızlar ise Henry'in elle yumuşattığı topu Gallas'ın boş kaleye yuvarlaması sonucunda uzatmalarda bulduğu gol ile İrlanda Cumhuriyeti'ni eleyip Afrika'da "biz de varız" dedi. İrlanda'ya gerçekten yazık oldu.

Futboldan zerre kadar anlamayan Raymond Domenech de ne şanslı adammış kardeşim. Son Avrupa Şampiyonası ve Afrika 2010 Dünya Kupası elemelerinde grup maçlarında elde ettiği ikincilikler ve stres dolu maçlar sonucunda turnuvalara katılma şanslarını ite-kaka elde ettiler. Bu adam gitmediği sürece Afrika 2010'da gruptan çıkamaz Fransızlar ve Anelka'ya, Benzema'ya, Henry'e ve Ribery'e yazık olur...

17 Kasım 2009 Salı

Heykel Dediğin Böyle Olur...

Sir Tom Finley, İngiliz futbolunun yetiştirdiği en büyük yeteneklerden. İngilizlerde saygı sonsuz, yetenek sınırsız (!) olduğu için yukarıdaki fotoğrafı almış heykel yapmışlar.

Türk futbolunun bugünlere gelmesinde büyük katkıları olan nice yeteneklerin anısına heykel dikmeyi bırakın bazen jübile yapmayı bile çok gören yöneticilerimiz ders alsınlar...

10 Kasım 2009 Salı

Rafa Benitez

Liverpool'un Anfield Road'da Birmingham City ile 2-2 berabere kaldığı maçtan sonra yazmak istemiştim aslında Rafa Benitez hakkında bir kaç satır. Ancak, denetçilerin muzdarip olduğu iş hayatındaki yoğunluk sebebiyle uzun süre zaman ayıramadım blog sayfama. İş hayatının bünyede yarattığı stresi tek kalemde atmamı sağlayan yazılarımı aksattığım için klavyeden uzak geçirdiğim her saat, her gün için önce üzüldüm, sonra da kızdım kendime. Ama ne yazık ki 1 hafta boyunca tek kelam edemedim futbola dair. İş hayatının getirdiği yoğunluk ve stresi bir kenara bırakıp futbola dönelim biz en iyisi.

Rafa Benitez Liverpool'a imza attığında her ne kadar iki İspanya Ligi şampiyonluğu ve bir UEFA kupası şampiyonluğu ünvanlarını taşısa da İngiliz medyası tarafından yadırganan bir hamle olmuştu. José Mourinho'nun Chelsea'si karşısındaşampiyonluk yolunda hiç bir şans tanınmayan Benitez'i zor bir sezon bekliyordu. Liverpool macerasının ilk aylarında Gerrard'ı Chelsea'ye kaptırmamak için o kadar çok uğraştı ki, bu arada Michael Owen'ın ellerin arasından kayıp Real Madrid'in yolunu tutmasına engel olamadı. Ligde ilk haftalardaki puan kayıplarıyla bir anda yarıştan kopan Liverpool Şampiyonlar Ligi maçlarında gösterdiği insanüstü performans ile sürpriz sayılabilecek galibiyetler alarak yoluna devam ediyordu. Ancak, sürpriz galibiyetlerin Chelsea ile oynanacak olan yarı final mücadelelerinde son bulacağı düşünülüyordu. Ta ki, Liverpool adını İstanbul'daki finale yazdırana kadar.

Benim de aralarında bulunduğu çoğu futbolsever Liverpool'un bu noktaya büyük bir şans eseri ulaştığını ve AC Milan karşısında hezimete uğrayacağını düşünüyordu. Nitelim maçın ilk yarısındaki Milan rüzgarı sonrasında herkes çekirge bir daha sıçrayamadı diye geçiriyordu içinden. Fakat, hepimize kapak olurcasına Liverpool ikinci yarıdaki oyunu ile kupayı kaldırdığında hepimiz mucizenin nasıl doğduğuna şahit oluyorduk.

Rafa, Anfield Road'daki ilk sezonu sonunda Uefa Şampiyonluğu madalyasının yanına bir de Şampiyonlar Ligi Şampiyonluğu madalyasını da asmış olmanın gururu ile yeni sezona yüksek bir transfer bütçesi ile ödünlendirildi. Ama "paraları paraları saç saç saç" stratejisi sonucunda transfer sezonunu başarısız bir şekilde kapatıp Premier Lig şampiyonluğuna da daha lig başlamadan elveda dedi. Sezonu 2006 yılı FA Cup Şampiyonu olarak bitirmeleri hem Liverpool taraftarını hem de Liverpool medyasını tatmin etmedi. Zaten, o gün bugündür kupaya hasret kaldı Reds.

Liverpool'daki son üç sezonda boşa harcadığı paralar yüzünden bu sezon başında Xabi Alanso, Arbeloa gibi yıldızlarını kaybetmek ve kısıtlı tranfer bütçesi yüzünden önemli transfer gerçekleştirememek zorunda kalan Rafael Benitez için çanlar çalmaya başladı. Sezon başından beri berbat futbol oynattığı takımının her puan kaybı sonrası mazeretler üretmeye çalışan, bazen de futbolcularını suçlayan Benitez kendisini kör kuyulara attırmak için elinden geleni yapıyor. İşte bu yüzden, Premier Lig'de üst üste puan kayıplarının yanı sıra, Şampiyonlar Ligi'nde tur şansını mucizelere bırakan Liverpool'da ani bir kan değişikliği gerçekleşme olasılığı her geçen gün artıyor. İngiliz gazetelerinden okuduğum bazı haberleri de dikkate alırsak bir teknik direktör için en büyük tehlike olan takım içinde huzursuzluk baş göstermeye başlamış ve bu huzursuzluklar sonucunda genellikle teknik direktörler için "The End" olur.

Bekleyip göreceğiz...

8 Kasım 2009 Pazar

Böyle Aşk Düşman Başına...

Beşiktaş karşısında muhteşem bir futbol oynayan Trabzonspor'un şanssızlığı Hakan Arıkan'ın üstün performansıydı. Nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde inanılmaz kurtarışlar yaptı. Trabzonspor tempo yapıp gol için yüklendikçe o kalesinde devleşti, tek başına savaştı. Hem takım arkadaşlarını hem de Mustafa Denizli'yi kurtardı.

Hakan Arıkan ile Trabzonspor arasında geçen mücadeledeki futbol hakkında çok fazla konuşmaya gerek duymuyorum. Bu maç üzerine konuşulabilecek tek şey Trabzonspor taraftarı olduğunu iddaa eden insanların çıkardığı rezillik. Takımının Beşiktaş'ı ezdiği ve gol bulmak için herşeyi denediği bir maç sonunda sadece tabelaya bakıp yönetim istifa diye haykıran, Beşiktaş ikinci golü bulduğunda "goooll" diye bağıran bir taraftar grubu ne başarıya ne de şampiyonluğa layıktır. Zaten bu yüzden sittinsene şampiyonluk göremeyecekler.

Trabzonspor dün gece 2-0 mağlup olsa da, maç sonunda alkışlanmayı ve tribünlere çağrılmayı sonuna kadar haketti.

Şehrine ve takımına sahip çıkmayan tarafların yaptığı terbiyesizliktir, ayıptır. İyi gün dostu olup, kötü günde takımına arkasını dönen taraftar düşman başına....

Yazık...!