21 Şubat 2010 Pazar

Mucize Yaratmak...!


Çizgiyi Geçti mi?

Holosko'nun kafa vuruşu ve Franco'nun kurtarışı. Lig Tv'de Feyyaz Uçar çizgiyi geçmiş derken Hakan Ünsal çizgiyi geçmediği iddaa etti. Belki de ilk defa Hakan Ünsal ile aynı fikirdeyim. Topun tamamının çizgiyi geçtiğine inanmıyorum. (Lig TV'nin pierosunu bekliyoruz)

Öte yandan, top çizgiyi geçti mi geçmedi mi diye tartışırken Franco'nun harika kurtarışının kim vurduya gitmemesi lazım aslında.. 4 günde en az 5 kritik kurtarış yaptı Arjantinli. Kendine geldi mi dersiniz?

Bu arada Feyyaz Uçar'a da yazıklar olsun. Hakan Ünsal, Mehmet Topal'a yapılan müdahaleye penaltı derken Feyyaz da önce penaltı olduğunu kabul edip, oradan da yan hakemi zan altında bırakıyor ilk yarıda çizgiyi geçen topu görmediği için bunu da veremedi diyerek. Neden yan hakeme yükleniyosun, adamın alın terine laf söylüyorsun...
(edit: piero geldi, Gol değil..)

İstediğini Almak


Galatasaray’ın bu akşam İnönü’de yaptığını anlatacak en iyi iki kelime belki de. Forvet sıkıntısının baş gösterdiği, takımın ileri ucundaki Arda-Keita-Caner üçlüsünün yoğun maç trafiği nedeniyle yürüyecek hallerinin olmadığı bir dönemde, 4 gün içindeki ikinci önemli mücadeleden de alnının akıyla çıktı Aslanlarım. Belki çok yoruldular ama ruhlarını ortaya koyup inançla savaştılar bu gece de. Zaten onların Galatasaray formasını sırtlarında taşımanın en önemli nedeni de bu değil mi? Galatasaraylılık Ruhu..!

Maç başlamadan yaklaşık bir saat önce iki takımın da kadrolarını öğrendiğimde Frank Rijkaard’ın çıkartabileceği en iyi 11’i sürdüğünü düşündüm. Mustafa Denizli’nin ilk 11’i için ise aynı şeyleri söyleyemem kesinlikle. Bobo gibi bir silahın varken bu sezon sadece çatır çatır maaşını yemekle meşgul olan Nobre’yi oynatan Mustafa Denizli Rijkaard’ın aksine saçma sapan bir 11 sürmüştü sahaya.

Galatasaray Franco-Neill-Emre Güngör-Hakan Balta 5’lisinin önünde Topal-Barış-Elano-Keita-Caner 5’lisini monte edip en ucada Arda’yı yerleştirerek başladı maça. Herkes Rijkaard’ın Jo sürprizi yapmasını beklerken, O Jo’yu kulübede oturtmayı seçti. Naçizane görüşüm, Jo’nun kondisyonunun yeterli olmaması nedeniyle ilk 60 dakikayı gol yemeden atlatıp, son 30 dakika içinde Jo’yu oyuna sürüp, topu daha fazla ilerde tutmak ve sürpriz bir gol bulup Florya’ya 3 puanla dönmekti. Nitelim ilk 60 dakika içinde gol görmedi Galatasaray kalesinde. Ama bu demek değil ki, kalesinde pozisyon vermedi. Nobre’nin kaçırdığı iki net pozisyonun yanında Holosko’nun kafasını Franco çizgiden çıkarttı ilk 45 dakikada. İlk yarı sonunda Galatasaraylı futbolcular paparayı yemiş olacaklar ki, daha düzenli, daha sistematik ve en önemlisi daha organize başladılar ikinci yarıya. İkinci yarının ilk 15 dakikasında Elano’nun ayağından çıkan harika iki şut golün geleceğinin en önemli habercileriyle aslında.

Fularlı cici Hıncal Uluç’un “bu da hoca mı?” dediği Rijkaard, 60.dakikadan sonra Jo’yu oyuna sürerek haklı çıkarttı beni. Hıncal Uluç’a da kapak yaptı tabiri caizse. Galatasaray Jo’nun oyuna girişiyle ileride top tutmaya başladı, Jo’nun indirdiği topları kanatlara da yaymayı akıl ettiğinde ise Beşiktaş’ın konsantrasyonu bir anda koptu. İşte tam bu anda Büyün Kaptan öyle güzel bir gol attı ki (Beşiktaşlı arkadaşlar bu gollere Bobo sayesinde alışıklar bu tip gollere) golün olduğunu Arda’nın gol sevinci için bizimkilere koşmaya başladığında anladım.

Skor 1-0’a geldiğinde maçı koparttığımızı düşünmeye başlamıştım. Ama Arda’nın sakatlığı ve oyundan çıkmak zorunda kalması bütün düşüncelerimi tek kalemde silmeye yetti. Jo ile Arda’nın ikili oyunları ve bunların sonucunda Keita’ya atılacak ters toplar ile ikinci golü bulup soğuk duş etkisi yaratacakken Arda’nın oyundan çıkışı ile iyice geriye yaslanmak zorunda kaldık. Son 10 dakikaya kadar skoru korumayı başarmışken kardeşimin “ulan oralarda faul yapmayın!!!” nidalarını takiben Gio’nun saçma faulü geldi. Ve sonrasında da gol. 3 puan alıp evimize dönecekken 1 puana razı olmak zorunda kaldık ne yazık ki.

Sonuç olarak 1 hafta içinde oynanacak 3 önemli maçın ikisini kazasız belasız atlatmış olduk. Şimdi sıra sonuncusunda…

Son sözlerim de maçın yardımcı hakemlerine gelsin. Turkcell Süper Lig’de Aleks Taşçıoğlu kadar kendine güvenen bir yardımcı hakem daha görmediğimi çok net bir şekilde söyleyebilirim. Kararlarında o kadar kararlıydı ki, yüzündeki ifadeyi gören futbolcular itiraz bile edemediler doğru düzgün. Diğer yardımcı hakem Tarık Ongun da her pozisyon sonrasında verdiği kararın nedenini bıkmadan usanmadan anlattı hem Beşiktaşlı hem de Galatasaraylı futbolculara. Ve en önemlisi büyük bir hata yapmadan, başarılı bir şekilde bitirdiler 90 dakikayı…

19 Şubat 2010 Cuma

Yürüyedur...


2009 yılının son ayında herkes 2010’a nasıl ve nerede gireceğinin planını yaparken, bendeniz yeni yılın ilk altı ayının nasıl geçeceğini düşünüyordum. Bazılarınız denetim sektöründeki iş yoğunluğu ve çalışma şartları hakkında çevresindeki insanlardan birkaç kelam duymuştur tahminimce. Anlatılanların hiç abartı olmadığını, bu hayatın tam ortasında bulunan biri olarak rahatça söyleyebilirim. Aralık ayından bugüne kadar hafta içi hafta sonu ayrımı olmadan, günün ortalama 18 saatinin yoğun çalışma temposuyla geçtiği bir dönemin içerisindeyim. 8 senedir yaşadığım İstanbul’da, hem de evim Ali Sami Yen’in hemen yanı başında iken, ilk defa maç kaçırdım bu süreçte. Hatta dürüst olmak gerekirse kaçırılmaması gereken maçı (Galatasaray – Trabzonspor kupa maçı) kaçırmakla kalmayıp, o gün maç olduğunu unuttum. Bu süreçte ne gazete okuyabildim, ne internete girebildim. Emek verip her gün yazı yazıp sizlerde paylaştığım bu sayfaya tek bir satırlık yazı bile koyamadım.

Peki, bu yoğun dönem bitti mi? Tabi ki hayır… Haziran 2010’a kadar bu tempo devam edecek. Bundan sonra farklı olacak tek şey ise Muz Orta ve Gol’ün yayın hayatına geri dönmüş olması olacak. Bu konu hakkında sayfalar dolusu yazı çıkar aslında ama bir noktada durmak lazım sanırım.

İşte o nokta da Galatasaray oldu dün gece sayesinde…

D-Smart mucizesi sayesinde Cine-5’in ilk zamanlarını yad etmiş oluyoruz. Kahvehane köşeleri, kebapçılar ya da evinde dekoderi olan arkadaşların kapısının önünden ayrılmazdık maç olduğunda. D-Smart döneminde ise değişen tek şey evinde dekoderi olan arkadaşların yerini 18 yaş sınırını aşmanın verdiği delikanlılık duygusunun armağanı olan birahanelerin almasıydı. İşte yine bir D-Smart gününde, kardeşimin keşfettiği Öz Karedeniz Pidecisi’nde aldık soluğu. Vicente Calderón’da Galatasaray tribünlerinin yaktığı meşalelerin kokularının yerini lahmacun kokularının sardığı bu güzelim mekanda maçı izlemeye koyulduk.

Bazı Galatasaraylılar Madrid’den mağlubiyetle hatta belki de tarihi bir hezimet ile döneceğimizi düşünürken, bendeniz en az bir puan alacağımızı düşünüyordum. Maçtan önce tek korkum vardı, o da ilk 15 dakika içinde bir gol bulup öne geçmemizdi. Çünkü böylelikle uyuyan devi uyandırmış olacaktık ve maç tempo kazanacaktı. Ama Rijkaard o kadar iyi etüt etmişti ki karşı takımı, ilk 15 dakika oyunu soğutmak için her şeyi yaptık. Nitekim bunda da başarılı olduk aslında. Ama hiç ummadık bir anda Caner’in aynı pozisyon içindeki iki basit hatası ile bir anda geriye düştük.
Maç 1-0’a geldiğinde pidecideki herkes Galatasaray’dan gol beklemeye başladı. Bir an önce maçı beraberliğe getirip önce geçmeliydi Galatasaray. Böyle düşünenlerin aksine, ilk yarıda gol atmayıp ve de bir gol daha yemeyip soyunma odasına 1-0 geride gitmek çok mantıklı geliyordu bana. Çünkü ilk yarıda bulacağımız bir gol, Madrid’i tekrar hayata döndürecekti. Calderón’dan puanla çıkmamız için yapmamız gereken tek şey oyunu soğutmaktı. Oyun soğudukça Madrid’liler uyuyacak, onlar uyudukça tempo düşecek, tempo düştükçe ev sahibi futbolcuların konsantrasyonları dip yapacak ve Galatasaray da 80’li dakikalarda golü bulacaktı.
Yukarıda bahsetmiş olduğum bu senaryo bir anda realiteye dönüşüverdi. İkinci yarının ilk 15 dakikasında tempo yapmaya çalışan Atletico Madrid, Galatasaray’ın tempoyu düşürme çabalarına engel olamadı ve 60’ıncı dakikadan sonra uyku moduna geçti. Bu dakikadan sonra Keita ile Arda sazı yavaş yavaş ellerine almaya başladı ve ardından da Keita 76’ıncı dakikada golünü atıp tabelayı 1-1’e getirdi. İşte bu andan sonra “Noluyo lan?” diye düşünmeye başlayan Madrid telaşla saldırmaya başladı. İşte tam da bu telaş yüzünden neticeye gidemedi ve istediğimizi alarak ikinci 90 dakikayı beklemeye başladık.

Yazıya son noktayı koymadan önce son birkaç kelam etmek istiyorum. Elano’yu ilk geldiği günden beri en çok savunan benim sanırım arkadaş çevremde. O kadar emindim ki onun yeteneklerinden, çoğu kez en yakın arkadaşlarımla bile tartıştım sırf bu yüzden. Ama bugün gururla diyorum ki; Elano’ya, ilk geldiği günden beri söylemedik söz bırakmayan, küfürler yağdıran, hatta ve hatta futbolculuğunu sorgulayanların utanç gecesiydi dün akşam...

Yürüyedur Galatasaray…

18 Şubat 2010 Perşembe

Geri Dönüş...!


Nedenlerini sizlerde daha sonra paylaşacağım çok ama çok uzun bir aradan sonra, bu akşamki Atletico Madrid maçının bitiş düdüğünü müteakiben blog tekrar hayata dönüyor. Umarım güzel bir sonuç alırız ve blog için güzel bir dönüş olur...

31 Aralık 2009 Perşembe

İyi Senelerrrr...

23 Aralık 2009 Çarşamba

Yok Artık


Yukarıdaki fotoğraf yeter içimden geçenleri anlatmaya aslında. Bu yüzden uzun uzadıya konuşmaya gerek yok.

Suarez 6 gol yollamış filelere.

24 ile 34'üncü dakikalar arasında 5 gol, 83 ile 89'uncu dakikalar arasında 4 gol.

Yuhh demek istiyorumm.

22 Aralık 2009 Salı

Lastik Patladı Demiştim...

Diyarbakırspor maçına kadar 8 maçlık galibiyet serisine (Şampiyonlar Ligi maçları hariç) imza atmış olan Beşiktaş'ın ilk puan kaybından sonra büyük bir çöküş içerisine gireceğini söyleyip duruyordum herkese. Hatta 4 Aralık 2009 tarihli yazımda da belirtmiştim Beşiktaş'ın lastiğinin patladığını ve bir daha kolay kolay tamir edilemeyeceğini.

Diyarbakırspor karşısında bırakılan 2 puanın hemen ardından Şampiyonlar Ligi'ndeki CSKA Moskova mağlubiyeti geldi. Avrupa Ligi umutlarını da tüketen Beşiktaş için lig ve Türkiye kupası kalmıştı artık. Ama Turkcell Super Ligi'nde Manisaspor deplasmanında da puan kaybı ve üstüne İnönü'de Bursaspor mağlubiyeti gelince tabir-i caizse Çarşı karıştı. Bu karışıklığa rağmen çoğu Beşiktaşlı arkadaşım inatla toparlanıp herşeyin düzeleceğine inanıyordu. Ancak Beşiktaşlı futbolcularda taraftarlarında olan kazanma arzusu ile başarıya inancın yüzde biri olmadığı için bu akşam Ziraat Türkiye Kupası'na da Manisaspor'a mağlup olarak başladılar...

Mircea Lucescu (L) Brazilya

Brezilya'da ligler sona erdiğinde Brezilyalı futbolcular için Avrupa pazarının açılacağı aşikardı. İlk haber Ukranya'dan geldi. Brezilyalı futbolculara takmış durumda olan Mircea Lucescu, Vasco Da Gama'nın orta saha oyuncusu Alex Teixeira Santos'u kattı kadrosuna. 1990 doğumlu bu genç, hem Ukranya Ligi'nde hem de Avrupa Ligi'nde forma giyebilecek.

Sıcak kumsallardan, uçsuz bucaksız okyanuslardan dondurucu derecede sert ve soğuk kışlara ilk göç değil bu. Hali hazırda Jadson, Fernandinho, Ilsinho, Willian ve Luiz Adriano Shakhtar Donetsk forması giyen Brezilyalılar. Üstüne bir de Teixeira gelince Ukranya ekibindeki Brezilyalı sayısı 6'ya ulaştı ve böylece Fenerbahçe'nin Ukranya şubesi olarak faaliyete geçtiler :).

Galatasaray ve Beşiktaş serüvenleri boyunca parasızlığın esiri olan Lucescu, Ukranya'da parayı bulunca Brezilya'daki genç yetenekleri Ukranya'ya getirmeyi başardı ve hala başarıyor. Aynı Lucescu, bu gençleri elleri ile büyüttükten sonra Avrupa piyasasına sunup, maliyetinin iki katı fiyatına elden çıkarmayı da beceriyor.

Örnek mi? Brezilya'dan bulup getirdiği ve sonrasında avrupa futbol piyasasına pazarladığı Elano Blumer...

13 Aralık 2009 Pazar

Kan Revan İçindeyim

İtalya başbakanı ve AC Milan'ın sahibi Berlusconi amcamıza feci dalmışlar, ağız, burun kalmamış valla. Kimin ve ne şekilde bu hale getirdiğini göremiyoruz ama ağzı burnu kan içindeyken Berlusconi'nin de nasıl gider yaptığına şahit olabiliyoruz aşağıdaki linkteki videodan.


Gecenin sorusu şüphesiz bunu kimin yaptığı.

Palermo mağlubiyeti sonrası kızgın bir Milan taraftarı mı yoksa Inter Milan taraftarı mı? Ama cevap bambaşka. Sosyalist bir eylemci saldırmış 73 yaşındaki Berlusconi amcaya.