Muz Orta ve Gooool

Nuri "Şahin K" !!!

2010-10-16T14:06:00.001+03:00

Vizyon???

2010-08-26T23:53:00.003+03:00

Avrupa kupalarında bırakın martı, eylülü bile göremedik. Bu hezimetin tek suçlusu yönetimdir; kimse futbolculara, FR'ye laf sölemesin. Eğer koskoca Galatasaray'ın gol atması gereken maçta tek bir forveti varsa, üstüne bir de yedekler Aykut, S.Kurtuluş, Musa Çağıran, Aydın, Emre Çolak'dan oluşuyorsa elenmemek süpriz olurdu.

Adnan Polat otursun düşünsün şimdi. Adının kendi adından daha çok anılmasından rahatsız olduğu için Haldun Üstünel'in kellesini alan, sırf bu yüzden doğru düzgün tek bir transfer yapamayan Polat bakalım kimlere b.k atacak şimdi... Yönetimin tamamını küstüren bir adam bütün yönetimin kellesini bile kopartabilir.

Aferin başkan, efsane başkan olacaksın derken iyi anlamda olmanı istedik, bu kadar kötü anlamda değil.

Benim asıl merak ettiğim yarın ve sonrası. Avrupa kupalarına çok erken veda eden başka bir takım olan Olympiakos, buna rağmen sezonun geri kalanını ve Şampiyonlar Ligi vizesini garantiye almak için; David Fuster, Marko Pantelic, Krisztian Nemeth, Albert Riera ve Dennis Rommedahl gibi yıldızlara imza attırırken, bakalım Polat hangi genç yıldızları alacak??? Ben şahsen ortamı iyice dağıtıp Elano'yu da elden çıkartacak diye düşünüyorum.

Siz siz olun, yeni Bratu'lara, Tamas'lara hazırlıklı olun derim..

Kuralar Ne Der?

2010-08-26T19:21:00.007+03:00

Öncelikle Bursaspor'un Real Madrid hayalinin gerçekleşmediğini, onun yerine Old Trafford yollarının gözüktüğünü belirteyim. Ancak Bursaspor fena kura çekmediğini de belirtmek lazım. Kura sonrasında sıcağı sıcağına yorumlarımı paylaşayım. Bakalım tutturma yüzdesi nasıl çıkacak...

Son 16'ya kalacaklar

Inter, Tottenham, Lyon, Benfica, Manchester United, Valencia, Barcelona, Rubin Kazan, Bayern, Roma, Chelsea, Marseille, Milan, Real Madrid, Arsenal ve Braga.

Avrupa Ligi yolu gözükenler

Werder Bremen, Schalke 04, Bursaspor, Panathinaikos, CFR Cluj, Spartak Moskova, Auxerre ve S.Donersk.

Eve dönecekler
Twente, H.Tel Aviv, Rangers, FC Kopenhagen, Basel, Zilina, Ajax ve Partizan

İhtimallerin İhtimalleri

2010-08-26T14:32:00.006+03:00

Bu akşamki maçların olası sonuçları dahilindeki tahminlerim aşağıdadır. Bakalım kaçı tutacak...

(1) Fenerbahçe - Paok

Fenerbahçe eğer elenirse; Aykut Kocaman'ın ipi hemen çekilmez ama buna zemini hazırlar Aziz Yıldırım. Seneye kesinlikle yabancı hoca getirilir başa. Diğer taraftan, elenme sonrasında gündem değişsin diye hemen bir flaş transfer açıklanır.

Fenerbahçe eğer turu geçerse, Aykut'un koltuğu en az 3 ay daha garanti altındadır. Rıdvan Dilmen bayram yapar :).

(2) Beşiktaş - Helsinki

Beşiktaş elenirse, Schuster'e birşeycikler olmaz. Başkan hemen bir transfer patlatıp, olayı kapatmak ister ve başarılı da olur. Bence Çarşı karışmaz çünkü geçen sene "Yeter Yıldırım Demirören Yeterrrr!" diye bağırırken bu sezonki transferler sonrasında bir anda başkanın hayranı oluverdi bir kısmı dışarıdan gözüktüğü kadarıyla.

BJK turu geçerse, öncelikle Yıldırım Demirören dört köşe olur ama transfer yapmaz. Beşiktaşlı kardeşlerim de aynı bizim geçen sene yaptığımız gibi oturup dua ederler sakatlık olmasın bu sezon diye. Bizim dualarımız kabul olmadı, inşallah onlarınki olur..

(3) Galatarasay - Karpaty Lviv

Galatasaray elenirse, transfer yapılmaz, yapılsa da yalandan biri gelir. Hem yeniçeriler (yerli futbolcular) hem de padişah (Adnan Polat) kendi kellelerini kurtarmak için FR'nin kellesini almak için oyunlarını arttırırlar. Bu da Galatasaray'ı 15 sene öncesine götürür. Elindeki Derwall'in değerini bilmeyen yönetim, yeni Derwall bulacağınız benzeri cümlelerle yeni hocalar için bol bol para harcarlar, bir bakarsınız 2012 kriterlerinden bahseden kalmaz.

Galatasaray tur atlarsa, sıcak para girişi olacağı için 1-2 yıldız transferi yapılır yarın sabah. Böylelikle Adnan Başkan paçayı kurtarır, FR de biraz rahatlar. Ama bu işten en kazançlı çıkacaklar, yurtdışında Galatasaray için futbolcu arayan ve 2 aydır bir işi bitiremeyen profesyoneller (!!!) yani Adnan Sezgin ve menajerler olur.

(4) Trabzonspor - Liverpool

Elensin ya da turu geçsin farketmez, Şenol Güneş takımda kalır ve bu sezonun en önemli şampiyonluk adayı olarak yola devam eder. Eğer turu geçerse, geçen sene Fenerbahçe'den aldığı öcünün yanına bir de Liverpool'la açık olan hesabı kapamanın verdiğini hazzı koyar, Avrupa'da gecenin en çok konuşulan takımın teknik direktörü olarak tebrikleri kabul eder...

Trabzon'a Gelirken, Liverpool

2010-08-26T12:30:00.006+03:00

Hayatını tribünlere adamış futbolseverlerin Liverpool için daima içinde beslediği bir sevgi vardır. You Will Never Walk Alone çığlıklarıyla inleyen Anfield Road'da o anı yaşamak bir çoğumuzun hayalidir şüphesiz.

Peki Liverpool taraftarının hayali nedir? Torunlarına anlatacakları ve benzerine bir daha rastlanma olasığının çok düşük olduğu, İstanbul'da kaldırdıkları Şampiyonlar Ligi kupası onlar için yeterli mi? Bir çoğumuz için bu kesinlikle yeterli belki ama onlar için yeterli olmadığı, hayallerinin en tepesinde Premier Lig şampiyonluğu olduğu gün gibi aşikar.

Toplamda 18 kez şampiyonluk yaşamış ancak en son 1989-1990 sezonunda kupayı kaldırmış Kırmızılar'ın çektiği hasreti benzer bir hasreti 14 sene boyunca çekmiş biz Galatasaraylılar anlar belki de en iyi.

Liverpool, bu hasrete son vererek taraftalarının hayallarini gerçekleştirmeye çok ama çok yaklaşmıştı 2 sene önce. Çoğu futbolsever geçtiğimiz sezonu bu hasretin sona erme ihtimalinin en yüksek olduğu sezonlardan biri olarak yorumluyordu sezon başlamadan önce. Ama kötü başlanan ve kötü bitirilen bir sezon sonrasında Şampiyonlar Ligi vizesi bile alamayıp kendilerini Avrupa Ligi elemelerinde buldu Liverpool taraftarı.

Peki ya bu sezon?... Rafa Benitez'in kaçarcasına gidişi sonrası takımı devralan Roy Hodgson'ın işi geçmişte olduğundan da zor. Sezon başında, Rafa'nın yanı sıra Albert Riera da kaçıp Olympiacos'un yolunu tuttu. Üstüne karşılığında Poulsen (!) alınsa da Aquilani gibi bir ön libero Juve'ye kiralandı. Hali hazırda da Javier Mascherano'yu büyük kulüplere pazarlamaya çalışan bir Liverpool yönetimi ile karşı karşıya Hodgson. Javier için Barcelona dedikoduları dolaşırken, Rafa araya girip hem Javier hem de Kuyt için Liverpool'un kapısını çalmaya hazırlanıyor. Rafa, bu iki oyuncuyu İtalya'ya götürürse, üzerine bir de çeyrek depoyla (Mascherano, Gerard, Torres ve Agger yok) mücadele edecekleri Trabzonspor karşısında mağlubiyet alıp Avrupa Ligi'ne veda ederlerse, Roy Hodgson dükkanı kapatıp gitsin bence. Çünkü mu mağlubiyetin sonucunda transfer sezonu kapanmadan Torres'in de takımdan ayrılması içten bile olmaz.

Anlayacağınız, içindeki Liverpool aşkı yüzünden Real Madrid'i geri çeviren Gerrard'ın zaten hali hazırda çektiği açısı daha da artacak, taraftarların kurdukları hayallerin gerçekleşme olasılığı ise daha da azacak. Ama eminim ki herşeye rağmen Anfield Road "You Will Never Walk Alone" nidalarıyla yankılanmaya devam edecek.

Madrid'de Bir Türk...

2010-08-17T16:43:00.005+03:00

Real Madrid'e imza atan Türkiye'den ilk futbolcu değil ama ilk Türk oldu Mesut. Kendisinin yeteneklerinin abartıldığını düşünüyorum aslında ama eğer José varsa işin içinde bana da kafamı kuma gömmek düşer. İnşallah hayırlı olur kendisi için, biz de Ribery'de Galatarasaylı olan bizlerin izlediği gibi kaçan treni izler dururuz tüm Türk milleti olarak. Real Madrid taraftarı olarak ayrıca haz duydum bu transferden, Barcelona'nın elinden almak güzel his vesselam...

Kewell...!

2010-08-05T23:57:00.006+03:00

Haldun Üstünel çıkıp Harry ile devam etmeyi düşünmüyoruz dediğinde gerçekten çok üzülmüştüm. Galatasaray'ın bayrak adamlarından biri olacağına çok emindim çünkü..

Şükürler olsun ki, bu sene de bu kutsal forma altına izliyoruz Harry Kewell'ı.. Gerçekten kendisi de kutsal bu adamın. Bugün maçtan sonra, Galatasaray ve taraftarları olan bizler hakkında o kadar güzel sözler söyledi ki...!

Bugün sevgi günüm;

Seni de seviyorum Kewell...!

Yıl: 1989 "Cevat Prekazi"...

2010-08-05T22:49:00.008+03:00

Çok uzun zaman oldu bir kaç kelam etmeyeli. Bir insan evladının iş hayatında yaşayabileceği en yoğun 8 ayı yaşadım belki de. Abartıyormuşum gibi gecelecek sizlere ama arkadaşlarım şahittir ki hafta içi, hafta sonu farketmeden günde ortalama 3 saat uyku uyuyarak geçti bu dönem. Hatta bu dönem öyle bir dönemdi ki, Kapalı Üst kombinelerinin çıktığından ve sonra da tükendiğinden haberim olmadı..

Peki geçti mi bu dönem dersiniz?. Tamamen geçmedi ve geçmeyecek ne yazık ki. Seçtiğim bu kariyer planında, tabir-i caizse eşşekler gibi çalışmak var bir ömür boyu. O yüzden, denetim sektörüne girmek isteyenler bu satırları okuyorlarsa tekrar düşünsünler :).

Son bir haftadır hadi artık geri dön blog yazılarına dedim durdum kendi kendime ama bir türlü oturup bilgisayarın başına yazamadım aklımdan geçenleri. Ama Cevat Prekazi sağolsun ki, bu yorgun bünyede öyle bir efkar yarattı ki, aldım biramı, açtım uzun süredir hasret olduğum tezahuratları dinlemeye başladım ve geçmişe, Galatasaray'a döndüm...

1984 doğumlu biri olarak 15 Mart 1989'daki Monaco maçından 2 hafta önce henüz 5 yaşımı doldurmuştum. Yani o dönemlere ilişkin pek fazla şey hatırladığım söylenemez. Ama 15 Mart gününü enteresan bir şekilde çok net hatırlıyorum.

Bilecik'de, çoçukluğumun geçtiği evimizde o zamanlar henüz 3 yaşında olan kardeşimle otururken, anne-baba işten gelip hadi kalkın arkadaşlara gidiyoruz diyerek üstümüzü giydirip çıkarttılar bizi evden aceleyle. Haliyle anlam verememiştim bu telaşın neden olduğuna. Koşa koşa gidip arkadaşlarının evine, oturduk hemen televizyonunun başına. Babamın adetidir yemeğin sofrada yenmesi; televizyon karşısında, salonda ya da odamızda yemek yemek yasaktı yıllarca, aile fertlerinin hepsi gelir, oturup hep beraber yerdik yemeğimizi. Ama bu konuda çok sert olan babamı televizyon karşısında yemeğine yerken görmek nasip olmuştu işte o gece.

Galatasaray, o zamanlar sebebini anlamamış olduğum bir şekilde Almanya'da Monaco ile Avrupa'da çeyrek final maçına çıkıyordu. Maç başlar başlamaz evde bir anda ses soluk kesildi. Babam tek kelime etmeden, sadece ayaklarını sallarayak, gözünü kırtmadan bakıyordu televizyona. Ben de o zaman averajın ne olduğunu bilmediğim için sorup duruyordum nasıl tur atlarız diye ama babadan tık çıkmıyordu. İşte bu anlardan birinde, babam öyle bir goooolll diye bağırdı ki, kardeşim korkup ağlamaya başladı bir şey mi oldu diye. Babam Cevadım, Cevadım nidalarıyla tutup havalara atıyordu beni. Bir an adımın Cevat olduğunu sanmıştım, o kadar yani :)... 1-0 öne geçen Galatasaray, o zamanlar kimdir nedir bilmediğim Weah denen insan azmanının golüne engel olamamıştı ama ilk maçta Kral Tanju'nun attığı gol ile aldığımız 1-0'lık galibiyet sayesinde turu atlayan taraf olmuştuk.

Maç sonunda, hem televizyondakiler ağlıyordu, hem de babam.. Ben ise şaşkınlıkla bakıyordum ona, birazdan ben de ağlayıp eşlik edecektim ona evden çıktığımızda (yoldan geçen tırların kornaları, silah ve korna sesleri vs. nedeniyle).

O gece, eve döndüğümüzde babamdan Prekazi'nin formasını istemiştim, çok net hatırlıyorum. Bilecik gibi küçücük bir şehirde olmadığı için, sabah ilk iş Eskişehir'de tanıdıklara aldırıp otobüs ile göndertmişti Bilecik'e ve öğlen uyandığımda yatağımın yanı başında duruyordu. 8 Numaralı o formayı 3 ay çıkartmadım belki de üstümden. O dönemlerde, mahalledeki herkes Prekazi diyordu bana. Ben o dönemlerde sevdim gerçekten Galatasaray'ı. O dönemden sonra yalvardım babama Ali Sami Yen'e götür beni diye 3 sene boyunca. Ta ki, üstümde 8 numaralı formayla Kapalı'ya ilk ayak bastığım 4 Kasım 1992'deki E.Frankfurt maçına kadar...

Bendeki Galatasaray sevdasının baş kahramanlarından Prekazi'yi, bugünkü maçta dinlemek, o şahane yorumlarını duymak, ağzından ne zaman küfür çıkacak acaba diye beklemek hem çok güzel, hem de çok duygusal geldi bana ve açtırdı birayı, oturttu bilgisayarın başına. Maç boyunca, Galatasaray'a duyduğu aşkı gördükçe daha da çok sevdim bu adamı..

Tekrar şükrediyorum bu adamı canlı canlı izleme fırsatını yakaladığım, Monaco maçını hatırladığım için...

Seviyorum seni Cevat...!

Bu videoyu izleyin, siz de daha çok sevin :)

http://1m1f.com/video/25gjjBoTeSk/watch.html

Güle Güle Harry..!

2010-05-21T17:55:00.004+03:00

Biraz önce arkadaşımın mesajı ile aldım haberi. Uzun zamandan beri Türkiye'ye gelen en karakterli oyuncuydu bence. Ama sakatlığı yüzünden artık Sarı Kırmızılı forma ile göremeyeceğiz kendisini artık. Gerçekten çok üzüldüm gidişine...

Gözümde ve gönlümde yeri ap ayrıydı Kewell'ın. Koskoca bir cumartesi günümü O'na layık bir yazı yazabilmek için heba etmiştim. Peki değer miydi?.

Bence, kesinlikle değerdi.

Güle güle Harry, unutulmayacaksın...

Okuyamayanlar için, bahsi geçen yazı "Kewell from Galatasaray"...

Govou?

2010-05-19T22:59:00.005+03:00

Transfer döneminde konuşmayı pek sevmem aslında. Her transfer döneminde Türk medyası sallar durur. Her gün saçma sapan isimler atılır ortaya. Bu yazdıklarımdan sonra sakın beni de aynı kefeye koymayın lütfen...

Malumunuz, Sidney Govou Lyon kariyerini Le Mans maçı ile sonlardırdı. Hocası tarafından maçın sonlarına doğru oyundan alındı ve alkışlarla veda etti kulübüne. Govou'nun Sevilla, Sunderland veya West Ham United üçlüsünden birine imza atılacağı düşünülüyordu.

Önce Marca, Sevilla'nın Govou ile görüşmeleri askıya aldığını yazdı. Sonrasında Steve Bruce Govou ile ilgilenmediklerini açıkladı. Londra'da yaşayan bir arkadaşımın uyarısı sonucunda bugün bir İngiliz gazetesine ("Daily Mail") göz attım ve Galatasaray'ın Govou'ya önerdiği yüksek ücret sonrasında West Ham United cephesinde de transferin zora girdiğinin yazdığını gördüm.

Bakalım doğru çıkacak mı?

Kaldırsın Kaldırsın Parmak Kaldırsın ......

2010-04-29T00:14:00.000+03:00

Mourinho Der ki...

2010-04-29T00:07:00.002+03:00

- Len tıfıl, Len Messi, la la la la la la lay la la lay la la lay la la lay la la lay la la lara lara lara liy la la lilayyy, koyduk muuuu?

Kısa Devre...

2010-04-23T20:17:00.003+03:00

İş hayatında gerçekten de insan aklının sınırlarını zorlayan bir yoğunluk yaşıyorum son 3 haftadır. Gece 2'lere, 3'lere kadar ofiste, karşımında bilgisayar, elimde telefon ile işleri toparlamaya çalışıyorum. Ama işleri toparlayacağım derken, hayatımdan 3 haftalık bir zaman daha kayıp gidiyor, engel olamıyorum. Hayatla bağlantı hattı kısa devre yaptığı için futbolla ilgili haberleri de kaçırıyorum. Mesela Bilica'nın kazı çalışmalarına katıldığını, Mourinho'nun Barca'yı dağıtıp evine geri gönderdiği maçın skoru, Arda'nın canlı manken Caner üzerinde oluşturduğu artistlik çalışmasını hep sonradan öğreniyorum.

İşte bu dönemde, bu sayfalara futbola dair bir kaç kelamın yer aldığı yazıları da gönderemez oldum.

Ama geçecek biliyorum, güneşi Haziran 15 itibariyle göreceğim. O günden sonra blogda o kadar çok yazı yazacağım ki, belki de sıkılıp yeter ulan diye bağıracaksınız. Ama o güne kadar affınıza sığınarak, arada bir, bir kaç yazı taşıyabileceğim bu satırlara.

Once upon a time... ("bir zamanlar")

2010-04-17T00:42:00.002+03:00

Maicon, Naptın Oğlum?

2010-04-17T00:22:00.004+03:00

Bu geceki Inter - Juventus maçından aklımıza kazınacak güzellikte bir gol çıktı Maicon'dan. Önce topu bir güzel kontrol etti, sonra Amauri'yi pazara yolladı, sonra sağ dizi ile topu yumuşatıp o mübarek sağ ayağının dışı ile topu Buffon'un sağından ağlarda gönderdi.

Bu arada gecenin bir da sağmal ineği (daha doğrusu öküzü) vardı. Kim mi? Tabiki Sissokko... İlk yarıda berbat top oynadı ve bağıra bağıra kırmızı kartı yedi ve takımı 60 dakika 10 kişi oynamaya makum etti.

Karabüksporlulardan Geliyor "Turkcell Süper Lig Hiç Bitmesin"

2010-04-12T22:07:00.003+03:00

Bir Tribünün Çöküşü!!!

2010-04-12T20:01:00.005+03:00

Yenilsen de, yensen de
Taraftarın seninle,
Üzüntünde, sevincinde,
Seninle birlikte….

İşte buydu Kapalı’yı numaralıdan farklı kılan. İstanbul’daki ve Kapalı’daki 8’inci senemde her mağlubiyetten sonra bu tezahüratı duydum ben. Bu yüzden sevdim Kapalı’yı, bu yüzden deliler gibi bağırdım her maçta… Alparslan Abi’nin ölümünde bu yüzden ağladım dakikalarca…

Ama dün gece, bambaşka bir Kapalı gördüm ben. Hem de hiç sevmediğim, hayatımda bir daha tanık olmak istemediğim bir ruh halinde… 6-0 yenildiğinde Fenerbahçe’ye, bağrına basmıştı bu takımı dün herkesi ıslıklayanlar.

Ne oldu, neden oldu bilmiyorum ama ben dün ilk defa maçı yarıda bırakıp terk etmek istedim orayı. Hatta buna da kalkıştım ama Ali Sami Yen’in koridorlarına girdiğimde başkalarına kızıp takımı yalnız bırakmayı yediremedim kendime ve geri döndüm.

Takımın bu gidişatına tepki konulması gerektiği konusunda herkes ile hemfikirim. Takımda bir şeylerin ters gittiği ve kendilerine gelmeleri için harekete geçilmesi gerektiği belli. Sami Yen, deplasman demeden her maça gelen, bazen polis dayağı, bazen biber gazı yiyen, sevgilisiyle sırf Galatasaray yüzünden kavga eden, kombinesini kredi kullanıp alanlar, takımlarından sadece biraz saygı bekliyorlar çünkü. İstedikleri tek şey bu aslında. Ancak ne yazık ki bunun verdiği hırs ve kızgınlık ile kendilerini kaybedip hayatları boyunca daima pişmanlık duyacakları hareketler yaptılar. Bu şekilde ve böyle bir tepki verilmemeliydi.

Fenerbahçe maçında takımı ruhsuz oynamak ile suçlayanlara birkaç sözüm var aslında. Maçtan 7-8 saat önce içmeye başlayıp, tribüne zilzurna sarhoş giren, maçta toplasan bir dakika bağırmamış olanlar, sırf para hırsı yüzünden kombinesini bir maçlığına 500-600 TL’ye kiralayanların buna hakkı yok işte. Takımına karşı görevini yerine getirmeyenlerin, takıma küfür etmeye de tepki göstermeye de hakkı yok.

Dün akşam beni utandıran, üzen en önemli şey ise Arda’ya gösterilen tepkiydi. Kız arkadaşı ile sinemaya gitti diye, son haftalarda sakat olduğu için oynamayan ama buna rağmen Fenerbahçe maçında daha da ciddi sakatlık yaşama riskine karşı oyuna girmek için hocasına yalvaran Büyük Kaptan’a kimsenin laf söylemeye hakkı yok. Metin gibi oynayan tek adamken, tüm benliği ile renklere için savaşırken, kimsenin yok. Kimsenin Arda’ya tek bir laf etmeye hakkı yok!!!

Bu arada numaralıya da helal olsun. Belki de hayatlarındaki en doğru hareketi yapıp, takımlarına sahip çıktılar.

Şunu merak ediyorum. Bu hafta derbiden bir beraberlik çıksa ve Bursaspor da puan kaybetse ve biz de Manisa’dan 3 puan ile dönsek, Ali Sami Yen’deki Bursaspor maçında yine bu tepkiyi koyabilecekler mi?

Allah’tan tek dileğim var, o da bu sene şampiyon olmak. Ama bu istek şampiyonluğa olan arzudan, onun getirdiği mutluluktan değil. Dün takımı ıslıklarken, şampiyonluk geldiğinde takımı bağrına basacak olan iyi gün dostlarını tanıyabilmek için..

Bu satırları okuyup, bu yazının altına imza atmayacak harbi Galatasaraylı yoktur diye düşünüyorum...

Ali Sami Yen'de...

2010-04-12T15:56:00.002+03:00

İlk defa Kapalı'da olduğumdan utandım dün akşam. Ali Sami Yen'de tanık olduğum olaylar hakkında bu gece uzun uzadıya bir yazı yayınlayacağım. Ama ondan önce, dün akşam Arda'ya tepki gösterenler için gelsin..

Bu adam hepinizden daha fazla Galatasaray'lı. Sizler Fenerbahçe maçı öncesinde kafaları çekip, maç boyunca susup tezahürat yapamazken, o adam sakat sakat oynadı korkusuzca.

Bu takımda bazı futbolcuların tepkileri hakettiğinde hem fikiriz ama Büyük Kaptan konusunda değil.

Alkışlar Pellegrini'ye...

2010-04-11T10:38:00.004+03:00

Ailemizdeki futbol sevgisi Galatasaray’ın üzerine kurulmuştur. Babamın sayesinde oğulları olarak kardeşim ve ben Galatasaray ile futbolla tanıştık, futbolu sevdik ve sonunda da bizi futbolla tanıştıran bu takıma aşık olduk. Küçücük yaşlarda kendimizi deplasman maçlarında bulduk işte sırf bu yüzden. Yaş büyüdükçe sevgi daha da arttı, sevgi arttıkça yollar kısaldı ve hafta sonları Bilecik’ten İstanbul’a, mabede gelen fanatikler haline büründük. Baba ve oğulları olarak aynı renklere gönül vermenin getirdiği yakınlığı yaşadık ve hala da yaşıyoruz. Galatasaray yenildiğinde hep beraber üzülürken, her galibiyette birlikte seviniyoruz. İşte bu yüzden güzel belki de futbol, aileyi birbirine daha da kenetlendirdiği için.

Eminim ki şu an çoğunuzun içinden, “Alkışlar Pellegrini’ye” başlıklı bir yazıda bu adam ne anlatıyor böyle diyordur. İşte bu yüzden hemen olayı El Clásico’ya bağlıyorum.

Baba ve oğulları arasındaki futbola dair tek çatışmadır El Clásico’nun kahramanları. Babam ve kardeşim Barcelona taraftarıyken, bendeniz Real Madrid fanatiğimdir uzun yıllardan beri. Bu yüzden de bu iki takım karşılaştığında Galatasaray – Fenerbahçe heyecanına benzer bir heyecan hakim olur ailede. Dün akşamki mücadele öncesinde de durum pek değişmedi. Önce memleketten babam arayıp, bu akşam sizi şöyle yaparız, böyle yaparız deyip sinir katsayımı yükselti. Ardından da evde bekleyen kardeşimin Messi hayranlığını abarttığı saçma sapan yorumları çıldırttı beni. Ama uzun süreden beri ilk defa bu kadar emindim Barca’yı eli boş göndereceğimizden ve bu yüzden cevap verme tenezzülünde bulunmadım. Takım bu sezon evinde oynadığı maçlarda tek bir puan bile kaybetmemişken, Ronaldo’nun ve Higuain’in yüksek formları gaza getirmişti belki de beni.

Ancak, Pellegrini denen Şili'li (edit) sağolsun, bütün ümitlerimi yıktı ve bu sezon sevinmek için son şansım olan Real Madrid galibiyetini ellerimden çekip aldı. 2 Diarra’yı birden kenara bırakıp Gago ile başladı oyuna ve utanmadan sıkılmadan Ronaldo’yu da sol açıkta oynattı. Sırf bu yüzden sağ kanattan tek bir kez bile tehlikeli atak geliştiremedik maç boyunca. Sol kanatta da Ronaldo hep ters ayakla almak zorunda kaldı topları, ve bu nedenle etkili de olamadı. Marcelo’nun harika (!) pasları da Higuain’in işini bitirince mucizelere kaldığını anlamıştık galibiyetin. Ama yine de bir umut besledim içten içe. Pellegrini belki ilk defa kafayı çalıştırır da Guti ile Benzema’yı sürer oyuna, Gago’dan da kurtuluruz dedim durdum. Benzema’yı oyuna sürüp onu sol açığa çekecek, Ronaldo sağ açığa kayacak ve Guti’de pas trafiğini yöneterek gol atmamızı sağlayacaktı böylelikle. Ama bu adam önce Marcelo'yu çıkarttı, sonra da Higuain'i. Torpilli Gago’yu da 90 dakika sahada tutarak sonun gelmesinde katkıda bulundu. Diğer tarafta ise Xavi resitali vardı. Messi’nin bu kadar abartıldığı bir dünyada neden kimse bu adamın hakkını teslim etmiyor anlamıyorum. Messi’nin bu sezon attığı çoğu golde, tıpkı dün akşamki maçta yaptığı gibi akıllara zarar ara pasları veren bu adamdan başkası değil.

Bu sezon elde var sıfır. 2 Fenerbahçe, 2 Barcelona mağlubiyeti. Zaten daha fazlasını da kaldıramaz bu bünye. Yeter artık dalga konusu olduğumuz. Arkadaşların dalga geçmesi koymuyor ama babam ve kardeşim de bunu yapınca acı veriyor artık :).

Ve sonuç olarak, yine bana hüsran, yine bana hasret var…

Ronaldo Der ki...

2010-04-10T17:30:00.004+03:00

Ronaldo'dan beklenmeyecek derecede centilmence bir açıklama...

- I’m taller and broader than Messi. But seriously, he’s having a terrific season, and he’ll always go down as one of the greats, although let’s not overlook the contribution made by his coach and team-mates.

" Messi'den daha enli ve daha uzunum. Gerçekten mükemmel bir sezon geçiriyor ve ileride daima en başarılılar arasında yer alacak ama takım arkadaşları ve hocasının katkılarını da unutmamak gerekir"...

Bugün yüzümüz güler belki...

2010-04-10T01:08:00.003+03:00

Fenerbahçe - Galatasaray : 3-1

Barcelona - Real Madrid : 1-0

Galatasaray - Fenerbahçe : 0-1

3'de sıfır yaptık bu sene. Bir kere olsun sevinmek ister bu gönül. Geçen seneden beri 6-2'den tavşan sendromu denen bir hastalık dolaşıyor bünyede. Bugün, Santiago Bernabeu'da, El Clasico'da bu hastalığın ilacının bulunmasını istiyorum artık..!

Duvarları Maviye Boyamak

2010-04-04T13:20:00.008+03:00

Avrupa liglerinde artık dananın kuyruğunun kopacağı dönemlere giriyoruz yavaş yavaş. Geçen hafta Galatasaray – Fenerbahçe ve Roma – Inter mücadeleleriyle başlayan bu periyoda bu haftaya da Manchester United – Chelsea mücadelesini sığdırdık. Artık hepinizin bildiği gibi The Blues taraftarıyımdır bendeniz. O yüzden bu haftaki 3 puan, geçen haftaki derbi mağlubiyetinin üstüne çok güzel geldi bünyeye.

Ancelotti’nin Aston Villa karşısında alınan 7-1’lik galibiyetten hemen sonraki açıklamalarından bu haftaki mücadelede yüksek tempo beklemememiz gerektiğini anlamıştım. Karşı takım filelerine tam 7 gol gönderen Chelsea’nin tabir-i caizse dangalak (!) hocası, hücum futbolunu, bol gölü sevmediğini, oyun anlayışının gol yememek üzerine kurulduğunu söyledi röportajında. Bu bana Galatasaray’ın şu andaki durumu hatırlatıyor. Lige fırtına gibi giren, her maç kalesinde gol görmesine rağmen maçlarda en az 3 gol atarak puanları toplayan Galatasaray’da işler gol yememe üzerine çift ön liberolu sisteme geçiş ile kötüye gitmeye başlamıştı. Aynı şeyin Chelsea için de geçerli olduğunu söylemem gerek. Chelsea’de her şey gayet iyi giderken, Ancelotti’nin puan farkını korumak için risksiz futbol oyun anlayışına geçmesi Manchester United ile Arsenal’i bir anda potaya soktu. Allah’tan bu duruma futbolcular direnç gösterip dünkü maç öncesindeki son iki haftada toplam 12 gol bıraktı rakip filelere. Sırf bu direnç yüzünden herkes bol gollü ve yüksek tempolu bir maç bekliyordu iki dev takımdan. Ama pek de öyle olmadı. Ancelotti, ilk yarıda gol yemeden gol bulma stratejisini uyguladı ve Manchester United’ı kilitlemeyi de başardı, üstüne bir de Joe Cole ile golü bulunca daha da abartıp tüm takımı savunmaya çekti. İşte bu da tempoyu düşürdü ve ilk yarıda uyuyan United’ın uyanmasına yol açtı. Kırmızı Şeytanlar yüklenirken, o Anelka’yı oyunda tutmaya devam etti ve sırf bu yüzden 10 dakika kendi sahasından rakip sahaya adım atamadı takım. Sahadaki futbol, Drogbaaaaa diye bağırıyordu bu 10 dakika içinde. Ve çok şükür bu İtalyan da sesi duydu ve Drogba’yı sürdü oyuna. Bu değişiklik ile birlikte her atakta hücüma katılan Vidic, Drogba korkusu yüzünden savunmadan çıkamaz oldu ve oyun tekrar dengeye oturdu.

Tam da bu dakikalarda her ne kadar ofsayt olsa da Drogba’nın ağlara gönderdiği gol geldi ve koltuğuma uzanıp derin bir ohh! çektim. Ama o kadar uzun süren ir ohh! çekmişim ki, tam bitirdiğimde Manchester’in golü geldi. Ve son 5 dakika kabus gibi geçti. Şükürler olsun ki, bir kaza kurşununa maruz kalmadan Maviler maçı alıp, ceplerinde 3 puanla memlekete döndüler.

Benim için alınan üç puandan çok, Alex Ferguson’un maçtan sonra yapacağı açıklamalar önem taşıyordu. Bu sezon hakemler sayesinde en az 10 puanı hanesine yazdıran Alex’in, her mağlubiyet sonrası hakeme yağdırma politikasının bir örneğini yaşayacağımızdan emindim. Ferguson maçta sonra, hakemlere bol bol yüklendi ve böyle hata yapan hakemlerin neden hala hakemlik yapabildiklerinin sorgulanması gerektiğini söyledi. Ama ofsayttan gelen golün öncesinde maçın 1-0 Chelsea üstünlüğü ile devam ettiğinin farkında değildi sanırım kendileri

Sonuç olarak biz aldık 3 puanı dönüyoruz evimize hem de Old Trafford’un duvarlarını maviye boyayarak.

Metin Gibi

2010-03-28T16:41:00.002+03:00

İş yüzünden yine uzun süredir ayrı kaldım bu sayfalardan. Bugün itibariyle tekrar geri dönüyoruz bakalım. Artık evden çıkıp arkadaşlarla buluşma vakti. Metin Oktay atkım boynumda, kombinem cebimde, hedef önce Sokak, oradan da kapalı göbek...

Allah bizi utandırmasın, alalım şu maçı rahatlayalım....

Yazıklar Olsun...!

2010-03-23T00:52:00.002+02:00

Blog'a 23 Mart 2010, saat 00.36 itibariyle atmış olduğum Yakışmadı...! postu esnasında Fenerbahçe resmi internet sitesinde başsağlığı mesajı yoktu. Saat 00.50 itibariyle baş sağlığı mesajı yayınladılar. Ama yayın tarihi olarak 22 Mart 2010 gösteriliyor.

Gerçekten yazıklar olsun. Kimi, neden kandırıyorsunuz ki?. Bu yaptığınız hiç baş sağlığı mesajı yayınlamamanızdan daha da ayıp değil mi?

Yakışmadı...!

2010-03-23T00:36:00.004+02:00

Galatasaray'ımız Özhan Başkan'ını kaybetti. Türkiye'nin en büyük 3 kulübünden birinin eski başkanlarından birinin vefatı sonrasında ezeli rakiplerimizden (hem Beşiktaş hem Fenerbahçe'den) adam gibi bir baş sağlığı mesajı beklerdim. Vefat haberinin üzerinden 1 saat geçti ancak iki kulübün resmi internet sitesinde de herhangi bir baş sağlığı mesajı yok.

Yakışmadı..

Burcu Esmersoy

2010-03-23T00:07:00.003+02:00

Burcu Esmersoy'un güzelliğini bir kenara bıraktığımızda, sunuculuğunu beğenen olduğu kadar beğenmeyen de vardır. Ama Burcu Esmersoy, NTV'de biraz önce Özhan Canaydın'ın gözleri dolmuş, ve titrek bir sesle verdi Başkan'ın vefat haberini ve programı kapatırken ağlamaya başladı.

Teşekkürler Esmersoy. İnsanlığın için...

Güle Güle Başkanım...

2010-03-23T00:04:00.002+02:00

Hem Galatasaray, hem Türk futbolu için büyük kayıp. 26 senelik yaşamımda gördüğüm en centilmen, Süleyman Seba ile en adam gibi adam 2 futbol adamından biri oldu daima gözümde.

Çok özleyeceğiz seni Başkan'ım. Seneye 29 Ekim'de Türk Telekom Arena'ya ayak bastığımda ilk aklıma gelen, ve o gün boyunca anacağım tek insan olacaksın.

İtalya ve Şike?

2010-03-13T19:49:00.005+02:00

Lecce yüzünden iddaa oynayan ve kuponu yatınca buna sebep olan takıma sallayan futbolseverlerden biri oldum sonunda. İtalya Seria B'de lidersin ve evinde ligin orta sıralarındaki bir takımla oynuyorsun. Hadi biri, ikiyi anladım ama adam ilk yarıda 4 gol (yazı ile dört) yer mi kardeşim?. Kesin satmışlar maçı demekten başka çare bırakmıyorsunuz bu yüzden bana :).

The Blues Festival

2010-03-13T18:39:00.002+02:00

Başlığı atarken gerçekten de çok düşündüm çünkü Malouda bugünkü futboluyla tek başına manşetlere çıkmayı hak etmişti sonuna kadar. Ama The Blues’a olan düşkünlüğüm kişilerin önüne geçti yine ve Malouda’nın güzel oyununu da Chelsea’ye yorup, tüm takıma ilişkin bir başlık atmış buldum kendimi.

Chelsea’ye olan sevgimi çoğu arkadaşım yadırgıyor senelerden beri. Galatasaray taraftarı olup, 5-0’lık maçı gözleriyle gören ve bu acıyı bizzat yaşamış olan biri nasıl olur da Chelsea’yi destekler diye sorup dururlar bana her fırsatta. Bense her seferinde en baştan anlatmaya çalışıyorum bu sevginin nereden geldiğini. Öncelikle Chelsea’nin de tıpkı Galatasaray gibi 1905 yılında kurulduğundan başlayıp, futbolun gerçekten ne olduğunu yeni idrak etmeye başladığım ortaokul çağımın başlangıcında Zola’ya olan sevgim sayesinde bu takıma sempati duyduğumu anlatıp duruyorum. 1997 yılında Zola’lı Chelsea’nin FA Cup’ı aldığında bu maçı uydudan izlediğimi, 1998 yılındaki Uefa Kupa Galipleri Kupası’nı TRT’den takip ettiğimi de belirttiğimde anlıyorlar az çok bu sevginin çok öncelerden başladığını.

Henüz 26’sını devirmemiş olan Trabzonsporlu taraftarların dünya gözüyle bir şampiyonluk görmek istemelerine benzer şekilde ben de uzun süre Chelsea’nin şampiyonluğunu bekledim uzun bir süre. Allah’tan, Trabzonsporlu arkadaşlarımızdan daha şanslıydım ki Mourinho sayesinde şampiyonluk görmüş oldum.

İşte bu Chelsea, onlara duyduğum sevginin temel taşlarını atan Gianfranco Zola’nın çalıştırdığı West Ham United’ı Malouda’nın sol kanadı otobana çevirdiği ve Jonathan Spector’ın pestilini çıkarttığı, 2 gol attırıp bir de kendisinin attığı bir performans sergilediği Londra derbisi sonunda 4-1 ile geçip, Zola’yı eli boş, boynu büküp uğurladı evine. Bende ise, yine takım sevgisinin galip gelmesi nedeniyle, maç sonunda Zola’yı kendi üzüntüsü ile baş başa bırakıp galip gelen taraf olmanın verdiği mutluluğu yaşıyordum o anlarda…

The Captain

2010-03-07T20:23:00.004+02:00

Saha dışı umrumda değil, önemli olan sahada, o çimlerin üstüne yaptıkların...

Seviyoruz seni Terry...

Yazı ile: yalnız beş...

2010-03-07T19:51:00.005+02:00

Bazı takımlar için kendi evlerinde oynadıkları maçlar bambaşka olur. Bu takımlardan bırakın 3 puanı, 1 puan almak bile mucizedir. İşte Everton Aralık 2009'dan beri bu role büründü ve zindan oldu misafir takımlar için. Ligde kendi sahalarında oynadıkları son 8 maçı kaybetmediler. Hem de bu süreç içinde Manchester'ın iki düşman kardeşi United ve City'i ile Chelsea'yi evlerine elleri boş karınları tok gönderdiler.

İşte bu Everton, bugün yine acımadı ve 5 gol ile Goodison Park'ın çimlerine gömdü Hull City'i. Yakubu'nun kaçırdığı penaltı dahil en az attıkları kadar da net gol pozisyonunu harcadılar. Everton bugün galibiyetin yanında Mikel Arteta'yı da geri kazanmış oldu. İspanyol uzun süren sakatlığı sonrasında 2 gol ile kendine gelmiş oldu. Bu arada, Arteta'ya harika bir asist yapan Steven Pienaar ile harika bir gole imza atan Donovan'ı da unutmamak lazım...

Thomas Vermaelen

2010-03-07T16:37:00.005+02:00

Arsene Wenger, sezon başında Vermaelen'i takıma katmak için ödediği astronomik bonservis bedeli yüzünden tepkilere maruz kalmıştı. Kasasında sınırsız paraya sahip takımlarından yıldız futbolcu transferi bekleyen taraftar için büyük bir hayal kırıklığı olmuştu bu genç Belçikalı'nın transferi. Ancak, lig başlar başlamaz fikirleri değişmeye başladı yavaş yavaş. Sezonun ilk yarısında kritik zamanlarda kritik müdaheleleri bir kenara bırakın, maçların en kritik anlarında skoru değiştiren adam oldu çoğu kez. Bir defans oyuncusunun bir sezonda ortalama 1-2 golü olurken, Vermaelen daha sezonun bitmesine 10 hafta olmasına rağmen 7 gol gönderdi rakio filelere. Şimdi herkes Thomas'ın Premier Lig'in bir sezonda en fazla gol atan defans oyuncusu rekorunu ele geçirip geçiremeyeceği konuşuyor.

Rekor, 1995-1996 sezonunda West Ham United'ın defans oyuncusu Julian Dicks'e ait. Takımın penaltıcısı olan Dicks, bunun da yardımıyla attığı 10 gol ile en golcü defans oyuncusu statüsünde halihazırda. Bu rekoru kırmaya Joleon Lescott 2007-2008 sezonunda attığı 8 gol ile çok yaklaşmış ancak başarılı olamamıştı.

Bakalım Vermaelen bu rekoru kırabilecek mi?

Düşmeyen Portsmouth İstiyoruz...

2010-03-06T19:00:00.004+02:00

Hafta içi mali borçlar yüzünden kayyuma devredilen Portsmouth'un Premier Lig'de tutunması çok zor gözüküyor. Çünkü, Diyarbakırspor'un Turkcell Super Ligi'nde bir saniye bile kalmayı haketmemesine rağmen hala küme düşürülmediği, tek bir puanının bile silinmediği Türkiye'nin aksine, futbolun mabedi İngiltere'de futbol federasyonu yüksek 9 puanını silinecek Portsmouth'un.

Bu haftaki kayyum haberine kadar Portsmouth'un Premier Lig'de tutunacağına yürekten inanıyordum. Son 6-7 haftada dışarıda olan bitene kulaklarını tıkayıp var güçleriyle ligde tutunmak için çalışan ve savaşan bir takım vardı her maçta sahada. Ve sadece 5 puan fark kalmıştı 17. sıradaki Wolverhampton ile aralarında...

112 yıllık asaletiyle Pompey'i teknik kadro, futbolcular ve taraftarlar ligte tutacaklardı. Ne yazık ki mucize gerçekleşmeyecek artık. Aptalca yönetim politikaları yüzünden seneye Championship'te izleyeceğiz kendilerini...

Ama Emre'nin gönlü ve içindeki futbol aşkı Pompey'den bambaşka bir mucize, bir savaş ve bir kahramanlık bekliyor. Bugün Birmingham'ı 2-0'la geçip adlarını yarı finale yazdırdıkları FA Cup'da Wembley'e kadar gidip o kupayı kaldırmalarını...

Futbol Sahasında Deve Güreşi

2010-02-28T22:58:00.003+02:00

Oynadığı Futboldan Zevk Almak

2010-02-28T22:56:00.005+02:00

Keita'nın bu pozisyonda neden ve ne için güldüğü konusunda fikri olan var mı? :)

Kader’iniz Bu

2010-02-28T22:38:00.005+02:00

Uzun süre sonra ilk defa bu kadar zevk aldım Ali Sami Yen’de izlediğim bir maçtan. Temponun hiç düşmediği, gol pozisyonu bolluğu yaşandığı bu maçı izleyip de keyif almayan tek bir futbol sever de yoktur herhalde. Bunun birkaç sebebi var aslında. Örneğin Galatasaray’ın maça uzun süre sonra ilk defa gerçek 4-3-3 dizilişi ile başlaması ve Kasımpaşa’nın açık futbolu.

Atletico Madrid maçının etkisinden kurtulamamış bir şekilde gittiğim Ali Sami Yen’de, Galatasaraylı futbolcuların bu etkiyi üzerlerinden tamamen atmış olmaları beni çok şaşırttı. Takımın gösterdiği istek ve arzu ile hırs, alınan 3 puandan ve atılan 4 golden çok daha önemli gözümde.

Maç hakkında uzun uzun konuşmak yerine, sadece birkaç kelam edeceğim yine.

Galatasaray’ın kadrosunu gördüğümde Ali Sami Yen’de izlediğim temposuz ve stres dolu günlerin sonunun geldiğini anlamıştım. Mehmet Topal’ın önünde Ayhan ve Keita-Gio-Arda-Jo dörtlüsü ile bol gol pozisyonuna girip farklı bir galibiyet alacağımız ümidi doğmuştu bir anda içimde. Nitelim öyle de oldu. İlk yarı boyunca en az 6-7 net gol pozisyonuna girip sadece 1 gol ile yetinmek zorunda kaldık. İkinci yarıya da gol kaçırma rekorunu geliştirmek için çıkıp, yine 4-5 tane gol pozisyonunu boşa harcadık, zaten o anlarda da Kasımpaşa’nın golü geldi.

Maç 1-1’e geldiğinde bu maçın böyle bitmeyeceği aşikardı. Çünkü ne Kasımpaşa tempoyu düşürmeye çalıştı ne de Galatasaray demoralize oldu. Golden sonra tempo daha da arttı ve Keita’nın harika golü, Jo’nun penaltısı ve Keita’nın perdeyi kapatan son golü ile birlikte dükkanı 4-1 ile kapatmış olduk bu pazar gününü...

Bu güzel maçın kahramanı ise şüphesiz Gio oldu. Harika bir futbol ortaya koydu ve Rıdvan Dilmen’in kulaklarını çınlattı.

Seviyoruz seni Giovanni Dos Santos!

Rıdvan Duy Bu Sesi..!

2010-02-28T22:25:00.003+02:00

Rıdvan Dilmen'in son bir kaç aydır yanlı yorumlarına tanık oluyoruz hepimiz. O kadar yanlı yorumlar ki bunlar, Fenerbahçeli arkadaşlarım bile rahatsız oluyorlar. Fenerbahçe'nin galibiyeti ya da Galatasaray veya Beşiktaş'ın mağlubiyeti sonrasında yüzündeki o gülümseme yüzünden nefret ediyorum bu yorumcu bozuntusundan.

Fenerbahçe'nin yenildiği ve bizim de 3 puanı cebimize koyduğumuz bu güzel pazar akşamında televizyonu açtığımda Rıdvan'ın 5 karış surat, iğrenç bir ses tonu ve kurmaya çalışıp da kuramadığı cümleler sayesinde bir kat daha zevk aldım bu hafta sonundan.

Ha, bu arada Rıdvan Dilmen, Gio Dos Santos'un yeteneksiz bir futbolcu olduğunu, Galatasaray'a yakışmadığını (ki ona ne oluyorsa!!!), ona verilen paraların sokağa atıldığını anlatıp durdu 1 aydır.

Gio'nun harika futbolu sonrasında sorarım kendisine; "Ne oldu Rıdvan???"

Dün Geceden Geriye Kalan

2010-02-26T12:14:00.003+02:00

Dün gecenin şokunu üstümden atmak uzun bir zaman alacak sanırım. Bu kadar iş yoğunluğunun arasında iki dakikada bir penaltı pozisyonu aklıma geliyor ve yağdırmaya başlıyorum küfürleri. Maçı satan hakemler yüzünden bugün de günaha girmeye devam ediyorum anlayacağınız. Sabahtan beri her blogda pozisyona ve hakemlere ilişkin yazılar ve fotoğraflar atılıp duruyor, çünkü hepimizin içine oturdu gerçekten.

Ama ben dün geceden geriye kalmasını istediğim tek şey olan harika kareografiye ait bir fotoğraf ekleyeceğim, bir nebze dağıtır kafalarımızı belki de.

Göz Göre Göre...

2010-02-25T22:25:00.008+02:00

Ne maç öncesindeki o heyecanımı anlatabileceğim uzun uzun, ne de maç hakkında uzun uzadıya analiz yapmaya çalışacağım. Bir hakemin, önündeki pozisyonu göre göre es geçti. Eğer o penaltı değilse dünyanın hiçbir yerinde penaltı falan çalmasınlar bundan sonra.

Bu mübarek kandil gecesinde bana ettirdiği küfürler ve ettiğim beddualar için girdiğim günahların hepsini kendisine havale ediyorum. İnşallah günün birinde yaptığı bu emek hırsızlığının cezasını kat ve kat çeker.

Fifa oyun kurallarında tanımlanan ve penaltıya sebebiyet veren 10 ihlal ile bitiriyorum yazıyı, çünkü daha fazla yazacak ne gücüm ne de moralim var.

Ceza sahası içinde;

(1) Rakibin üstüne çıkmak
(2) Rakibe küfür etmek,
(3) Topa dokunmadan önce rakibe vurmak,
(4) Rakibini bozmak,
(5) Rakibi çelme takmak ya da takmaya teşebbüs etmek,
(6) Rakibi tutmak,
(7)Topla eliyle bilerek oynamak,
(8) Rakibe vurmak ya da vurmaya teşebbüs etmek,
(9) Rakibe tükürmek,
(10) Rakibe tekme atmak ya da atmaya teşebbüs etmek...

Turlayalım

2010-02-25T19:09:00.005+02:00

Hepiniz METİN gibi oynayın,

Yenilmektek sakın KORKMAYIN!!!

RUHUNUZU Koyun bugün ortaya,
ASLAN gibi çıkın sahaya,

ASLAN gibi çıkın sahaya...!

6-2'den Tavşan Yapmak

2010-02-21T23:42:00.005+02:00

Bu geceki Real Madrid - Villarreal maçının özetidir.

Cristiano Ronaldo hem attı hem attırdı hem de penaltı yaptırdı ve tavşanın oluşmasında başrolü oynadı. Kaka ve Higuain attıkları 2'şer golle tavşanı ortaya çıkardılar. Xabi Alanso da eksik olan kulakları ekledi gon golü atarak.

Barcelona kaçıyor Real Madrid kovalıyor. Gönüller bu kovalamanın bir an önce bitmesi ve Madridimizin liderliği ele geçirmesini ister. Umarım en kısa zamanda dilekler gerçek olur :)

Mucize Yaratmak...!

2010-02-21T23:03:00.010+02:00

Çizgiyi Geçti mi?

2010-02-21T22:00:00.007+02:00

Holosko'nun kafa vuruşu ve Franco'nun kurtarışı. Lig Tv'de Feyyaz Uçar çizgiyi geçmiş derken Hakan Ünsal çizgiyi geçmediği iddaa etti. Belki de ilk defa Hakan Ünsal ile aynı fikirdeyim. Topun tamamının çizgiyi geçtiğine inanmıyorum. (Lig TV'nin pierosunu bekliyoruz)

Öte yandan, top çizgiyi geçti mi geçmedi mi diye tartışırken Franco'nun harika kurtarışının kim vurduya gitmemesi lazım aslında.. 4 günde en az 5 kritik kurtarış yaptı Arjantinli. Kendine geldi mi dersiniz?

Bu arada Feyyaz Uçar'a da yazıklar olsun. Hakan Ünsal, Mehmet Topal'a yapılan müdahaleye penaltı derken Feyyaz da önce penaltı olduğunu kabul edip, oradan da yan hakemi zan altında bırakıyor ilk yarıda çizgiyi geçen topu görmediği için bunu da veremedi diyerek. Neden yan hakeme yükleniyosun, adamın alın terine laf söylüyorsun...

(edit: piero geldi, Gol değil..)

İstediğini Almak

2010-02-21T20:57:00.009+02:00

Galatasaray’ın bu akşam İnönü’de yaptığını anlatacak en iyi iki kelime belki de. Forvet sıkıntısının baş gösterdiği, takımın ileri ucundaki Arda-Keita-Caner üçlüsünün yoğun maç trafiği nedeniyle yürüyecek hallerinin olmadığı bir dönemde, 4 gün içindeki ikinci önemli mücadeleden de alnının akıyla çıktı Aslanlarım. Belki çok yoruldular ama ruhlarını ortaya koyup inançla savaştılar bu gece de. Zaten onların Galatasaray formasını sırtlarında taşımanın en önemli nedeni de bu değil mi? Galatasaraylılık Ruhu..!

Maç başlamadan yaklaşık bir saat önce iki takımın da kadrolarını öğrendiğimde Frank Rijkaard’ın çıkartabileceği en iyi 11’i sürdüğünü düşündüm. Mustafa Denizli’nin ilk 11’i için ise aynı şeyleri söyleyemem kesinlikle. Bobo gibi bir silahın varken bu sezon sadece çatır çatır maaşını yemekle meşgul olan Nobre’yi oynatan Mustafa Denizli Rijkaard’ın aksine saçma sapan bir 11 sürmüştü sahaya.

Galatasaray Franco-Neill-Emre Güngör-Hakan Balta 5’lisinin önünde Topal-Barış-Elano-Keita-Caner 5’lisini monte edip en ucada Arda’yı yerleştirerek başladı maça. Herkes Rijkaard’ın Jo sürprizi yapmasını beklerken, O Jo’yu kulübede oturtmayı seçti. Naçizane görüşüm, Jo’nun kondisyonunun yeterli olmaması nedeniyle ilk 60 dakikayı gol yemeden atlatıp, son 30 dakika içinde Jo’yu oyuna sürüp, topu daha fazla ilerde tutmak ve sürpriz bir gol bulup Florya’ya 3 puanla dönmekti. Nitelim ilk 60 dakika içinde gol görmedi Galatasaray kalesinde. Ama bu demek değil ki, kalesinde pozisyon vermedi. Nobre’nin kaçırdığı iki net pozisyonun yanında Holosko’nun kafasını Franco çizgiden çıkarttı ilk 45 dakikada. İlk yarı sonunda Galatasaraylı futbolcular paparayı yemiş olacaklar ki, daha düzenli, daha sistematik ve en önemlisi daha organize başladılar ikinci yarıya. İkinci yarının ilk 15 dakikasında Elano’nun ayağından çıkan harika iki şut golün geleceğinin en önemli habercileriyle aslında.

Fularlı cici Hıncal Uluç’un “bu da hoca mı?” dediği Rijkaard, 60.dakikadan sonra Jo’yu oyuna sürerek haklı çıkarttı beni. Hıncal Uluç’a da kapak yaptı tabiri caizse. Galatasaray Jo’nun oyuna girişiyle ileride top tutmaya başladı, Jo’nun indirdiği topları kanatlara da yaymayı akıl ettiğinde ise Beşiktaş’ın konsantrasyonu bir anda koptu. İşte tam bu anda Büyün Kaptan öyle güzel bir gol attı ki (Beşiktaşlı arkadaşlar bu gollere Bobo sayesinde alışıklar bu tip gollere) golün olduğunu Arda’nın gol sevinci için bizimkilere koşmaya başladığında anladım.

Skor 1-0’a geldiğinde maçı koparttığımızı düşünmeye başlamıştım. Ama Arda’nın sakatlığı ve oyundan çıkmak zorunda kalması bütün düşüncelerimi tek kalemde silmeye yetti. Jo ile Arda’nın ikili oyunları ve bunların sonucunda Keita’ya atılacak ters toplar ile ikinci golü bulup soğuk duş etkisi yaratacakken Arda’nın oyundan çıkışı ile iyice geriye yaslanmak zorunda kaldık. Son 10 dakikaya kadar skoru korumayı başarmışken kardeşimin “ulan oralarda faul yapmayın!!!” nidalarını takiben Gio’nun saçma faulü geldi. Ve sonrasında da gol. 3 puan alıp evimize dönecekken 1 puana razı olmak zorunda kaldık ne yazık ki.

Sonuç olarak 1 hafta içinde oynanacak 3 önemli maçın ikisini kazasız belasız atlatmış olduk. Şimdi sıra sonuncusunda…

Son sözlerim de maçın yardımcı hakemlerine gelsin. Turkcell Süper Lig’de Aleks Taşçıoğlu kadar kendine güvenen bir yardımcı hakem daha görmediğimi çok net bir şekilde söyleyebilirim. Kararlarında o kadar kararlıydı ki, yüzündeki ifadeyi gören futbolcular itiraz bile edemediler doğru düzgün. Diğer yardımcı hakem Tarık Ongun da her pozisyon sonrasında verdiği kararın nedenini bıkmadan usanmadan anlattı hem Beşiktaşlı hem de Galatasaraylı futbolculara. Ve en önemlisi büyük bir hata yapmadan, başarılı bir şekilde bitirdiler 90 dakikayı…

Yürüyedur...

2010-02-19T20:46:00.007+02:00

2009 yılının son ayında herkes 2010’a nasıl ve nerede gireceğinin planını yaparken, bendeniz yeni yılın ilk altı ayının nasıl geçeceğini düşünüyordum. Bazılarınız denetim sektöründeki iş yoğunluğu ve çalışma şartları hakkında çevresindeki insanlardan birkaç kelam duymuştur tahminimce. Anlatılanların hiç abartı olmadığını, bu hayatın tam ortasında bulunan biri olarak rahatça söyleyebilirim. Aralık ayından bugüne kadar hafta içi hafta sonu ayrımı olmadan, günün ortalama 18 saatinin yoğun çalışma temposuyla geçtiği bir dönemin içerisindeyim. 8 senedir yaşadığım İstanbul’da, hem de evim Ali Sami Yen’in hemen yanı başında iken, ilk defa maç kaçırdım bu süreçte. Hatta dürüst olmak gerekirse kaçırılmaması gereken maçı (Galatasaray – Trabzonspor kupa maçı) kaçırmakla kalmayıp, o gün maç olduğunu unuttum. Bu süreçte ne gazete okuyabildim, ne internete girebildim. Emek verip her gün yazı yazıp sizlerde paylaştığım bu sayfaya tek bir satırlık yazı bile koyamadım.

Peki, bu yoğun dönem bitti mi? Tabi ki hayır… Haziran 2010’a kadar bu tempo devam edecek. Bundan sonra farklı olacak tek şey ise Muz Orta ve Gol’ün yayın hayatına geri dönmüş olması olacak. Bu konu hakkında sayfalar dolusu yazı çıkar aslında ama bir noktada durmak lazım sanırım.

İşte o nokta da Galatasaray oldu dün gece sayesinde…

D-Smart mucizesi sayesinde Cine-5’in ilk zamanlarını yad etmiş oluyoruz. Kahvehane köşeleri, kebapçılar ya da evinde dekoderi olan arkadaşların kapısının önünden ayrılmazdık maç olduğunda. D-Smart döneminde ise değişen tek şey evinde dekoderi olan arkadaşların yerini 18 yaş sınırını aşmanın verdiği delikanlılık duygusunun armağanı olan birahanelerin almasıydı. İşte yine bir D-Smart gününde, kardeşimin keşfettiği Öz Karedeniz Pidecisi’nde aldık soluğu. Vicente Calderón’da Galatasaray tribünlerinin yaktığı meşalelerin kokularının yerini lahmacun kokularının sardığı bu güzelim mekanda maçı izlemeye koyulduk.

Bazı Galatasaraylılar Madrid’den mağlubiyetle hatta belki de tarihi bir hezimet ile döneceğimizi düşünürken, bendeniz en az bir puan alacağımızı düşünüyordum. Maçtan önce tek korkum vardı, o da ilk 15 dakika içinde bir gol bulup öne geçmemizdi. Çünkü böylelikle uyuyan devi uyandırmış olacaktık ve maç tempo kazanacaktı. Ama Rijkaard o kadar iyi etüt etmişti ki karşı takımı, ilk 15 dakika oyunu soğutmak için her şeyi yaptık. Nitekim bunda da başarılı olduk aslında. Ama hiç ummadık bir anda Caner’in aynı pozisyon içindeki iki basit hatası ile bir anda geriye düştük.

Maç 1-0’a geldiğinde pidecideki herkes Galatasaray’dan gol beklemeye başladı. Bir an önce maçı beraberliğe getirip önce geçmeliydi Galatasaray. Böyle düşünenlerin aksine, ilk yarıda gol atmayıp ve de bir gol daha yemeyip soyunma odasına 1-0 geride gitmek çok mantıklı geliyordu bana. Çünkü ilk yarıda bulacağımız bir gol, Madrid’i tekrar hayata döndürecekti. Calderón’dan puanla çıkmamız için yapmamız gereken tek şey oyunu soğutmaktı. Oyun soğudukça Madrid’liler uyuyacak, onlar uyudukça tempo düşecek, tempo düştükçe ev sahibi futbolcuların konsantrasyonları dip yapacak ve Galatasaray da 80’li dakikalarda golü bulacaktı.

Yukarıda bahsetmiş olduğum bu senaryo bir anda realiteye dönüşüverdi. İkinci yarının ilk 15 dakikasında tempo yapmaya çalışan Atletico Madrid, Galatasaray’ın tempoyu düşürme çabalarına engel olamadı ve 60’ıncı dakikadan sonra uyku moduna geçti. Bu dakikadan sonra Keita ile Arda sazı yavaş yavaş ellerine almaya başladı ve ardından da Keita 76’ıncı dakikada golünü atıp tabelayı 1-1’e getirdi. İşte bu andan sonra “Noluyo lan?” diye düşünmeye başlayan Madrid telaşla saldırmaya başladı. İşte tam da bu telaş yüzünden neticeye gidemedi ve istediğimizi alarak ikinci 90 dakikayı beklemeye başladık.

Yazıya son noktayı koymadan önce son birkaç kelam etmek istiyorum. Elano’yu ilk geldiği günden beri en çok savunan benim sanırım arkadaş çevremde. O kadar emindim ki onun yeteneklerinden, çoğu kez en yakın arkadaşlarımla bile tartıştım sırf bu yüzden. Ama bugün gururla diyorum ki; Elano’ya, ilk geldiği günden beri söylemedik söz bırakmayan, küfürler yağdıran, hatta ve hatta futbolculuğunu sorgulayanların utanç gecesiydi dün akşam...

Yürüyedur Galatasaray…

Geri Dönüş...!

2010-02-18T18:19:00.006+02:00

Nedenlerini sizlerde daha sonra paylaşacağım çok ama çok uzun bir aradan sonra, bu akşamki Atletico Madrid maçının bitiş düdüğünü müteakiben blog tekrar hayata dönüyor. Umarım güzel bir sonuç alırız ve blog için güzel bir dönüş olur...

İyi Senelerrrr...

2009-12-31T18:46:00.003+02:00

Yok Artık

2009-12-23T21:58:00.002+02:00

Yukarıdaki fotoğraf yeter içimden geçenleri anlatmaya aslında. Bu yüzden uzun uzadıya konuşmaya gerek yok.

Suarez 6 gol yollamış filelere.

24 ile 34'üncü dakikalar arasında 5 gol, 83 ile 89'uncu dakikalar arasında 4 gol.

Yuhh demek istiyorumm.

Lastik Patladı Demiştim...

2009-12-22T22:32:00.004+02:00

Diyarbakırspor maçına kadar 8 maçlık galibiyet serisine (Şampiyonlar Ligi maçları hariç) imza atmış olan Beşiktaş'ın ilk puan kaybından sonra büyük bir çöküş içerisine gireceğini söyleyip duruyordum herkese. Hatta 4 Aralık 2009 tarihli yazımda da belirtmiştim Beşiktaş'ın lastiğinin patladığını ve bir daha kolay kolay tamir edilemeyeceğini.

Diyarbakırspor karşısında bırakılan 2 puanın hemen ardından Şampiyonlar Ligi'ndeki CSKA Moskova mağlubiyeti geldi. Avrupa Ligi umutlarını da tüketen Beşiktaş için lig ve Türkiye kupası kalmıştı artık. Ama Turkcell Super Ligi'nde Manisaspor deplasmanında da puan kaybı ve üstüne İnönü'de Bursaspor mağlubiyeti gelince tabir-i caizse Çarşı karıştı. Bu karışıklığa rağmen çoğu Beşiktaşlı arkadaşım inatla toparlanıp herşeyin düzeleceğine inanıyordu. Ancak Beşiktaşlı futbolcularda taraftarlarında olan kazanma arzusu ile başarıya inancın yüzde biri olmadığı için bu akşam Ziraat Türkiye Kupası'na da Manisaspor'a mağlup olarak başladılar...

Mircea Lucescu (L) Brazilya

2009-12-22T21:56:00.005+02:00

Brezilya'da ligler sona erdiğinde Brezilyalı futbolcular için Avrupa pazarının açılacağı aşikardı. İlk haber Ukranya'dan geldi. Brezilyalı futbolculara takmış durumda olan Mircea Lucescu, Vasco Da Gama'nın orta saha oyuncusu Alex Teixeira Santos'u kattı kadrosuna. 1990 doğumlu bu genç, hem Ukranya Ligi'nde hem de Avrupa Ligi'nde forma giyebilecek.

Sıcak kumsallardan, uçsuz bucaksız okyanuslardan dondurucu derecede sert ve soğuk kışlara ilk göç değil bu. Hali hazırda Jadson, Fernandinho, Ilsinho, Willian ve Luiz Adriano Shakhtar Donetsk forması giyen Brezilyalılar. Üstüne bir de Teixeira gelince Ukranya ekibindeki Brezilyalı sayısı 6'ya ulaştı ve böylece Fenerbahçe'nin Ukranya şubesi olarak faaliyete geçtiler :).

Galatasaray ve Beşiktaş serüvenleri boyunca parasızlığın esiri olan Lucescu, Ukranya'da parayı bulunca Brezilya'daki genç yetenekleri Ukranya'ya getirmeyi başardı ve hala başarıyor. Aynı Lucescu, bu gençleri elleri ile büyüttükten sonra Avrupa piyasasına sunup, maliyetinin iki katı fiyatına elden çıkarmayı da beceriyor.

Örnek mi? Brezilya'dan bulup getirdiği ve sonrasında avrupa futbol piyasasına pazarladığı Elano Blumer...

Kan Revan İçindeyim

2009-12-13T23:44:00.004+02:00

İtalya başbakanı ve AC Milan'ın sahibi Berlusconi amcamıza feci dalmışlar, ağız, burun kalmamış valla. Kimin ve ne şekilde bu hale getirdiğini göremiyoruz ama ağzı burnu kan içindeyken Berlusconi'nin de nasıl gider yaptığına şahit olabiliyoruz aşağıdaki linkteki videodan.

http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/8410967.stm

Gecenin sorusu şüphesiz bunu kimin yaptığı.

Palermo mağlubiyeti sonrası kızgın bir Milan taraftarı mı yoksa Inter Milan taraftarı mı? Ama cevap bambaşka. Sosyalist bir eylemci saldırmış 73 yaşındaki Berlusconi amcaya.

Geri Dönmek?

2009-12-12T21:07:00.006+02:00

Cagliari - Napoli maçı için ilk yarı/ikinci yarı Napoli bahisini oynamıştım. Napoli ilk yarıda Lavezzi ile öne geçip devreyi de bu şekilde bitirdiğinde bu bahis tutar abicim demiştim. İkinci yarıda Pazienza'nın golü ile durum 2-0'a geldiğinde ise ne kadar kazanacağımın hesabını yapmaya başlamıştım ki Cagliari çok pis (!) bir şekilde geri döndü. Son 15 dakikada 3 gol bulup maçı 3-2'ye çeviriverdiler.

Bu sonuç bütün moralimi söküp çıkartmıştı içimden. Sırf bu yüzden Cagliari için ağzıma geleni söyledim durdum bir kaç dakika boyunca. Ancak sanırım bugün futbol tanrıları beni gerçekten seviyor olacak ki bütün beddualarımı kabul gördü ve Napoli son saniyelerde beraberlik golünü buldu.

Cagliari'ye kapak olsun...

Saha'nın Sırtı

2009-12-12T19:08:00.002+02:00

Stamford Bridge deplasmanında Everton'a 1 puanı getiren golün fotoğrafı budur. Drogba serbest vuruştan gelen topu kafa ile uzaklaştırmak istiyor ama Saha'nın sırtı buna engel oluyor. 64. dakikada gelen bu gol ile skor tabelası artık 3-3'ü gösteriyor.

Cech: Noluyo Lan?

2009-12-12T18:34:00.005+02:00

Bir önceki postumda futbola doyacağım bir hafta sonunun başladığını söylemiştim. Stoke City - Wigan maçını zevkle izlerken bugün oynanacak diğer maçlarda da en az bu kadar tempolu ve güzel futbol izleriz diye düşünmüştüm. Futbol tanrıları duymuş olacaklar ki Chelsea - Everton maçını bağışladılar bana ve sizlere.

Daha 12. dakikada Saha'nın kafa vuruşu sonrasında direkten dönen top Cech'in sırtına çarpıp ağlarla buluştu. Acıların çocuğu Cech yine şanssız bir gol gördü kalesinde. Ama bu gol sadece bir başlangıçmış meğer.

Chelsea 1-0 geriye düştükten sonra adeta tek kale oynadı ilk yarıda ve Everton'ı sahadan sildi. Bir sağdan geldier, bir soldan. Bir Drogba vurdu bir Anelka. Everton bu baskıya dayanamadı ve önce Drogba'nın harika plasesine daha sonra da Anelka'nın çok az futbolcunun becerebileceği vuruşuna engel olamadı. Chelsea futbolcularını attıkları iki gol tatmin etmemiş olacak ki tempo yapmaya devam edip Everton kalesini top atışına tuttular. Ama ilk yarının son anlarında saçma sapan bir gol yediler ve 2-2 ile soyunma odasının yolunu tuttular.

Maviler ikinci yarıya da baskı ile başlayıp Everton'a top göstermeyerek kaleyi dövmeye devam ettiler. Nitelim Drogba'nın golü ile de öne geçtiler. Bu gol sonrasında maç 5-2'ye kadar gider diye düşünmüştüm. Ama Ballı Saha yine bir duran top sonrasında takımına beraberliği getirdi. Bir duran topta ceza sahasına şişirilen topta Drogra kafayı vurdu, top bu Saha'nın sırtına çarpıp Cech'in üzerinden süzülerek ağlarla buluştu.

Bu acaip gol sonrasında Kerpeten Ali'nin meşhur repliğini söylermiş gibiydi Cech'in yüzündeki şaşkınlık ifadesi.

Cech: - Noluyo lan?.

Ancelotti bu gol ile 3-3'e gelen maçı çevirmek için çok çalıştı ama bu kadar şanslı bir Everton'ı yenmeleri pek mümkün gözükmüyordu. Nitelim maç sonunda da tabeladaki skor değişmemişti. Maça damgasını vuran ise iki sırt golü izlemiş olmamızdı...

Stoke City vs. Wigan Athletic

2009-12-12T16:39:00.004+02:00

Futbola doyacağım cumartesi günü için çok güzel bir başlangıç oldu bu zevkli mücadele. İlk 20 dakikasında hakem oyun temposunu düşürmek için herşeyi yapsa da temponun yükselmesine engel olamadı ve güzel bir maç izleme şansı buldum.

Tuncay'ın deli danalar gibi koştuğu ve harika bir gol attığı maçta acaip şeyler oldu. Stoke City ikinci yarının başlama vuruşu ile beraber Wigan karşısında inanılmaz baskılı oynadı, Tuncay ve Fuller ikilisi en az 4-5 pozisyonu heba etti ama Wigan öyle bir zamanda öyle bir golle öne geçti ki Stoke şehri bir anda dondu kaldı. Maynor Figueroa orta sahanıın 5-6 metre önünden öyle bir serbest vuruş kullandı ki top ağlarla buluştuğunda kimse golün geldiğine inanamadı. Bazılarınız Bülent Korkmaz'ın Ali Sami Yen'de Diyarbakırspor'a attığı golü hatırlarlar. İşte Figueroa'nın golü ile bu golün ters açıdan izlemiş gibi olduk.

Bu gol sonrasında Stoke şoku çabuk atlatıp Ryan Shawcross ile Figueroa'nın harika golünden sadece 2 dakika sonra beraberliği yakaladı ve golün hemen ardından yine Tuncay ve Fuller ile mutlak gol şanslarını haybeye harcamaya başladı. Ben de maç Wigan'a dönüyor diye düşünmeye başlamıştım. Zaten Wigan az kalsın haklı çıkartacaktı beni. Son dakikalarda bir penaltı kazanıp (ki penaltı pozisyonun kahramanı %100 ofsayt) topu Sorensen'e (ki Sorensen de penaltı kullanılırken kale çizgisinin 2 metre önünde) nişanlamasalardı, Stoke son ve çok acı bir şok ile karşı karşıya kalacaktı.

Sonuç olarak Stoke kendi evinde iki puan bıraktı ama Tuncay'ı kazandı. Stoke taraftarı maç boyunca Tuncay lehine tezahuratlar yapıp, kendisine olan sevgilerini gösterdiler. Tuncay da onların yüzünü kara çıkartmamak için çok çalıştı. Tony Pullis bu saatten sonra Tuncay'ı kolay kolay harcayamayacaktır.

Kargalar Soğuk Havada Donarmış...

2009-12-09T21:54:00.003+02:00

Sivas maçından hemen sonra söylemiştim, Mustafa Denizli'ye karşı hislerim liseli çocukların aşkı gibi olduğunu. İlk iki gün çok seviyorum ama üçüncü gün nefret ediyorum. Üzülmez'i kıskanıyor ve kendisine "deli" denmesini istiyor sanırım.

Maç için analiz yapmaya gerek var mı bilmiyorum açıkçası. Toraman gözümüzün içine baka baka stoperlerin arasına sıkıştı Dzagoev’i takip edeyim derken, Denizli'de Necid-Krasic-Dzagoev üçlüsünden o kadar korkmuş ki Manchester deplasmanına çıkar gibi 7 defans oyuncusu sürdü sahaya. Her ne kadar İbrahim Kaş sağdan bindirmeye heveslisi olsa da oyun okuma kabiliyeti yerlerde süründüğü için ilk golü o ve takipçi Toraman sayesinde yemiş olduk.

Böylece bakkaldan enerji içeceklerini söyleyip, Absolut'a sarılmanın zamanı gelmişti ki Tello İngiltere deplasmanında attığı golün çok daha kolayını Dolmabahçe'de kaçırıverdi. İçki masasına yönelirken bir anda birbirimize sarılıyor olacaktık o pozisyonda golü atabilseydi.

CSKA'nın doping soruşturmasından sonra bu kadar moralli oynaması beni şaşırttı açıkçası. Bir sezonda 3 teknik direktör ve doping skandalları ülkemizde bir takımın başına gelse futbolcuların eminim maçla ilgisi falan olmazdı. Buna ek olarak teknik direktörünün Beşiktaş'ı çok iyi seyrederek maça başlaması (orta sahasını çözmüştü Beşiktaş'ın) oyunun belli bir kısmında Rüştü ile başlayan 50 metrelik oyun sahasında 7-8 Beşiktaşlı oyuncu görmemize neden oldu. Üstüne de Ernst-Fink ikilisi kilitlenmiş bir Beşiktaş izlemek işkencenin hallicesiydi Soğuk duş olarak bir de İnceman değişikliğini yapınca Denizli king tabiriyle "Rıfkı" yı yemiş olduk.

Artık bir gerçeği görmek lazım. Bu takımın gol pozisyonuna girme sıkıntısı yok ama gol atmayı becerememe sıkıntısı var. 10 metre ve altındaki mesafelerden kaleyi bulamayan veya kalecinin üstüne vurulan şut sayısı korner sayımızı geçiyor bazı maçlarda. Sezon başında da söylemiştik. Evet belki Porto ve Lyon ile güzel maçlar çıkarıp Şampiyonlar Ligi'ne hazırlandık ama biraz da Avrupa'nın düşük lig takımlarıyla oynayıp gol idmanı yapmak gerekliydi.Hazırlık maçı da olsa antremandan daha etkilidir gerçek doksan dakikalar.

İbrahim Üzülmez Krasic muhabbeti uzun süre unutulmaz heralde. , (muhabbet diyorum çünkü gülüşmeye bile başladılar bir ara) sonradan öğrendik ki Krasic, transferi hakkında konuşmuş Üzülmez ile :). Liverpool'a transfer olmak istiyormuş ama CSKA izin vermiyormuş vesaire vesaire..

İşte Cate İşte Gate ("Kapı")

2009-12-08T23:04:00.004+02:00

Yunan futbolunu yönetenler bizimkilerden de sabırsız gerçekten. Önce Olympiakos, Anorthosis ile harikalar yaratan Temuri Ketsbaia'yı ligde oynanan 2 maçta alınan 4 puan sonrasında kovup yerine Zico'yu getirdi. O zaman bu kararın sebepleri hakkında mantıklı bir açıklama gelmemişti.

Panathinaikos tarafı da ezeli rakibimiz hoca kovarda biz kovamaz mıyız diye düşünmüş olacaklar ki Henk ten Cate'ye kapıyı gösterdiler. Henüz ne Pana yönetimi ne de Ten Cate'nin ağzından bu olayın iç yüzü hakkında açıklama gelmedi ama sebep geçtiğimiz hafta sonu oynanan Olympiakos maçında alınan 2-0'lık yenilgi şüphesiz.

Ten Cate sezon sonunda Hollanda'ya döneceğini açıklamıştı ama Pana yönetimi önce ezeli derbideki mağlubiyet, arkasından da İstanbul'dan puansız dönülünce sezon sonunu beklemeden uçak biletini koyuverdiler cebine.

Hali hazırda ligde ezeli rakiplerinin sadece bir puan arkalarında ikinci sırada olan Panathinaikos, Şampiyonlar Ligi ön eleme turunda Atletico Madrid'e elenip Avrupa Ligi'nin yolunu tutmuş, Galatasarayımızın bulunduğu grupta ikinci olarak bir üst tura çıkmayı garantilemişti.

Doping ve CSKA Moskova

2009-12-08T11:57:00.004+02:00

Manchester United ile 3 Kasım 2009 da Old Trafford'da oynanan maçta doping yaptıkları tespit edilen Aleksei Berezutski and Sergei Ignashevich tedbirli olarak disiplin kuruluna sevk edildi. Bu iki futbolcu 17 Aralık'ta verilecek nihai karar öncesinde hazırlık maçı da dahil olmak üzere hiçbir müsabakada yer alamayacaklar. Hem CSKA hem Rus futbolu için kötü haber. Futbolun zirvesi olan Şampiyonlar Ligi'ne gölge düşürdüler.

2 futbolcuda birden doping çıkması da ayrı bir tartışma konusu olur. Bu bir rastlantı mı yoksa Moskovalı futbolcuların bir kaçına ya da tamamına bilinçli olarak mı doping içeren maddeler verildi?

Beşiktaş şanslı başladı güne. İnşallah bu gecenin sonunda da galip gelip UEFA Avrupa Ligi'nde aramıza katılırlar...

Campeonato!!! Clube De Regatas Do Flamengo!!!

2009-12-06T23:03:00.003+02:00

17 yıl aradan sonra Brezilya'da şampiyonluğa ulaştılar. 9 hafta önce ilk 5 içinde yer almayan Adriano'lu Flamengo Maracana'da şampiyonluğu kutluyor. Gremio ile oynadıkları maçta 1-0 geriye düştüler ama 2-0 geriye de düşseler 95.000 kapasiteli stadyumunda 100.000'i aşkın taraftarın olduğu Maracana'nın büyüleyici atmosferinde galip gelmemeleri gibi bir ihtimal söz konusu olamazdı.

Hüseyin Göçek......................!

2009-12-06T22:18:00.005+02:00

Birazdan okuyacağınız cümleler için hepinizden şimdiden özür diliyorum. Dayanamıyorum, işte bu yüzden de yazmadan duramayacağım...

Ne güzel memleket yaaa. Mağlup ol, çık ağla salya sümük. Hakemlevvvv(r) hakkımı çaldı diye bağır çağır, herkesi tehdit et. Takımın deplasmanda ezilmiş, rezik olmuş ama sen başkanlık koltuğunu bırakmamak için kendi başarısızlığında hemen rakiplerine saldır. Gerçekten Fenerbahçe camiasına üzülüyorum. Aziz Yıldırım Fenerbahçe'ye çok önemli katkılarda bulunmuştur. Bunu kesinlikle inkar edemeyiz ama son üç senedir Fenerbahçe'ye verdiklerinin hepsini teker teker geri alıyor. Son 5 haftadır çok kötü top oynayan takımına bakmayıp, arabasıyla takla atan, elinin atar damarını kesen futbolcusuna tek kelime edemeyip maçtan sonra çıkıp hakeme, federasyona saldırıyor.

Böyle bir ülkede yaşıyoruz işte. Eyyamcılar ile, alın teri çalan ve milyonların bela okuduğu insanlarla dolu ne yazıkki canım ülkem. Federasyon huzurlu mu acaba şimdi? Mutlu edebildiler mi kendilerini uyaranları?...

Gelelim Hüseyin Göçek'e. Hiç kimse için bela okumadım bu yaşıma kadar ama bu DALKAVUK yüzünden 20 dakika boyunca bela okuyup günaha girdim. Adam (ki adam değil!!!) resmen maçı elleri ile çekip aldı Galatasaray'dan. Maç çıkışında kardeşime belirttiğim gibi hayatımda gerçekten de böyle karaktersizce bir yönetim görmedim. Çaldığı düdüklere inanmak mümkün değil. Kewell'a yapılan fauller, Arda'ya arkadan atılan tekmelere tek kelime etmeyen, kornere giden top için gözüyle görmesine rağmen aut veren bu adam, bayanlar liginde verilmeyecek faulleri verip resmen SATTI hem maçı hem kendini.

Kendi adıma Hüseyin Göçek denen adama bu maç için aldığı maaşı helal etmiyorum. İnsanların alın terlerinden, rısklarından çalınarak elde edilen para helal para değildir. Onun açısı çıkar elbet bir yerden. Sakın o zaman çıkıp ağlamasın hiç bir yerde...

Son söz de Erman Toroğlu'na. Sana ne Mustafa'nın yırttığı formasından?. Neymiş efendim formayı yırttırmazmış. Eğer kendine güveniyosan çıkart göster yönetmeliklerden bunun yasak olduğunu...

Afrika'da Gruplar

2009-12-04T22:54:00.008+02:00

2010 Güney Afrika Dünya Kupası gruplarını belirleyen kura çekimi yapıldı. Ballı Domenech yine konuşturdu balını ve torba dezavantajına rağmen iyi bir gruba düştü. Ama Meksika ve Uruguay maçlarında temposuz futbollarını sürdürmeyi denerlerse üçüncü maçlar sonunda Air Fransa tarifeli seferi ile Fransa'ya hareket etmiş bulabilirler kendilerini.

Maradona'nın Arjantin'i ile İtalyan Capello'nun İngiltere'si gözü kapalı bir üst turdalar. İspanya ile Almanya'nın da kura sonuçları güzel ve muhtemelen ikinci maçlar sonucunda onlar da bir üst turu garantiler.

Ölüm grubu içi oyumu G Grubu için kullanıyorum. Brezilya, Fildişi Sahilleri, Portekiz ve Kuzey Kore'nin olduğu bu grupta gönlümden geçen Brezilya ile Fildişi Sahilleri'nin bir üst tura çıkması. Bu gözler Drogba'yı mümkün olduğunca çok izlemek ister.

Lastik Patladı...

2009-12-04T22:35:00.003+02:00

Beşiktaş'ın lastiği patladı. Ligde oynadığı son 7 maçın hepsini kazanan, Ankaraspor karşısındaki hükmen galibiyet ile son 8 maçta toplam 24 puan toplayan Beşiktaş'a Diyarbakırspor dur dedi. Ankaraspor karşısındaki hükmen galibiyeti hariç son 7 maçta sadece 1 galibiyet ile 3 puan toplayabilen Ziya Doğan'ın öğrencileri, İnönü'de baskıya aldırış etmeden oyunu iyice daraltıp hızlı ve uzun toplarla çıkmaya çalıştılar. Mağlup olmama parolasıyla maça çıktıkları daha maçın ilk dakikasından itibaren anlaşılsa da galibiyeti getirecek gole oldukça yaklaştılar.

Beşiktaş'ın yoğun baskısı ile geçen ikinci yarıda Bobo'nun harcadığı mutlak gol pozisyonu ile Diyarbakırspor'da direkten dönen top maçın sonucunu etkileyebilecek en önemli anlardı.

Trabzonspor maçında kötü futbola rağmen 3 puan alan, İnönü'de Fenerbahçe karşısında İbrahim Üzülmez'in üstün performansıyla kazanan Beşiktaş'ın lastiğin bir yerde patlayacağını ve bu patlama sonrasındaki toparlanma sürecinin çok uzun süreceğini söyleyip duruyordum arkadaşlarıma.

Bu akşam lastik patladı. Bakalım dediğim gibi toparlanma süreci de uzun zaman alacak ve motor su kaynatacak mı? Puan kayıpları devam ederse Yıldırım Demirören ve Mustafa Hoca üzerlerinde hissedecekleri baskılara göğüs gerebilecek mi yoksa kontağı kapatacak ve bir başka bahara mı diyecekler?

Bekleyip göreceğiz.

El Classico ve Kız İsteme

2009-12-02T11:00:00.013+02:00

Bayram öncesindeki iki hafta gerçekten iş anlamında çok yoğun bir dönemdi benim için. Aslında 6 ay sürecek çok yoğun bir dönemin başlangıcıydı. Bu süreçte bloga yeterli önemi veremedim. Bu yoğunluğun neden olduğu zihinsel ve fiziksel yorgunluktan kurtulmak için harika bir fırsattı bayram benim için. Ancak, bayramın gelmesini iple çekmemin en önemli nedeni anne ve babaya duyulan özlemdi.

Her ne kadar bayram süresince muz orta ve gooool yazısız kalsa da, bayram süresince futboldan uzak kaldığım anlamına gelmemeli yukarıda saydığım nedenler. Blog’un öksüz kalmasının tek nedeni, canım ailemin teknoloji ile aralarının iyi olmaması nedeniyle koca 4 günü internet bağlantısı olmadan geçirmemdi.

İnternet olmadığı için maçları elimde not defteri ile izledim bir teknik direktör nidasıyla. Önce Bursaspor – Galatasaray maçı ile başladı hafta sonu futbol. Bu maç hakkında uzun uzun konuşmanın bir manası da yok aslında. Zevksiz, beraberlik kokan bir maç izlettirdiler bizlere. Büyük bir heyecanla tuttuğum not defterim maç bittiğinde yine bembeyaz sayfalardan ibaretti sadece.

Ama futbol tanrıları bu maçta çektiğim ızdırabı görmüş olacaklar ki, cumartesi günü önce W.Bremen – Wolfsburg ile Porstmouth - Manchester United maçları, daha sonra Aston Villa – Tottenham mücadelesini hediye ettiler bana. Bu son maç gerçekten harika bir tat bıraktı damağımda. İnanılmaz bir tempo, gol pozisyonları ve goller. Bu maç beni o kadar bağladı ki kendine, Fenerbahçe – Kasımpaşa maçının ilk 60 dakikalık bölümünü bölük pörçük izlemek zorunda kaldım ve Volkan’ın muhteşem performansını banttan izlemeye mahkum oldum.

Fenerbahçe’nin tam anlamıyla rezil futbol sergilediği son 30 dakikayı üzülerek izledim. Kasımpaşa akıllı ve korkusuz futbol oynadı ancak Daum’un bu takıma yaptıkları da Yılmaz Vural’ın ekmeğine yağ sürdü. Türkiye’nin en büyük iki takımından birinin böyle futbol oynamaya hakkı olmamalı kesinlikle. Büyük takım orta sahayı monopol haline getirip kendi çalıp kendi oynamalı, defans hattı OGS gişesi gibi değil, trafik kontrol noktası gibi çalışmalı bence. Ama Fenerbahçe bu saydıklarımdan herhangi birini birkaç dakikalık süre olsa bile beceremedi.

Cumartesi gecesi finalini Valencia’nın ve Sevilla’nın aptalca puan kayıpları ile yaptık ailecek. Valencia, Mallorca karşısında 1-0 öne geçtikten sonra oyunu yavaşlatıp maçın bu skorla bitmesi için çalışıp çabaladı ama Mallorca son 10 dakika içinde bulduğu gol ile El Classico’nun olduğu hafta sonunda Valencia’ya şımarma! mesajı verdi. Sevilla maçında da ayrı enteresanlıklar oldu. İlk yarıda Malaga’yı yiyip bitirir dediğim Sevilla soyunma odasına 2-0 geride girdiğinde idrak edebildi bu maçın önemini. İkinci yarıda tek kale oynayıp, baskının kralını yaptılar ama sadece 2-2’ye getirebildiler maçı.

Gelelim Pazar gününe… Everton – Liverpool derbisi ile başlayıp Arsenal – Chelsea derbisi ile devam edecek ve El Classico ile final diyecek Pazar gününe. Yakın arkadaşlarımızın nişanlanacak olması nedeniyle sabahın erken saatlerinde düştüm yollara ve Premier Lig’in iki derbi mücadelesini kaçırdım göz göre göre. Üstüne bir de El Classico’yu da %99 kaçıracaktım kız isteme faslı yüzünden.

Ama, ama beklenen olmadı çok şükür. Erkek tarafı gelmeden önce gidip yerimizi aldık nişan evinde. Gelin kızımızın kuzeni süper bir hamle ile salonun köşesinde duran televizyonu açıp El Classico için uzandı kumandaya. O dakikada bütün dualar erkek tarafının rötarlı olarak gelmesi ve ilk 45 dakikayı doya doya izlemek içindi. Ama damat ve ekibi maçın 20. dakikası oynanırken girdi kapıdan. El öpme, tanışma falan derken 10 dakika uçup gitti. Sonrasında ise totem yazımın kahramanı arkadaşım ile en uca geçip sinsi sinsi izlemeye çalıştık maçı. Misafirler fark etmesin diye fısıldayarak kritikler yapıp gol pozisyonlarında cool (!) takıldık. Nitelim, Real Madrid’in üstün oyununa rağmen ilk yarı berabere bitince (Ronaldo’nun kaçırdığı inanılmaz pozisyon yüzünden) 15 dakikalık kahve molası verdik.

İkinci yarıyı başlatan düdük çalmadan hemen önce kız isteme kısmına geçildi. Gelinin babasının saydığı koşullara kayıtsız şartsız evet diyen ve babaya istediği sözü veren damat cümlesini bitirdiğinde alkışlar ile çığlıklar, hıçkırıklar ile göz yaşları hakimdi ortamda.

Sonraki dakikalarda maça dönüp, en kuytu köşede maçı izlemeye çalıştık arkadaşlarla. Bir ara muhabbete dalıp gözümüzü televizyondan ayırmıştık ki, damat bir anda “Golll!! Barcelona attı golü!” diye bağırıncaya kadar. Kızı isteyen ve zor da olsa alan damat, bunun verdiği rahatlıkla maç izlemeye koyulmuş meğer...

Bütün yakın arkadaşlarım, Ibra’nın dünya üzerinde en çok beğendiğim ve sevdiğim futbolcu olduğunu, Barcelona’nın ise en sevmediğim takımlar arasında yer aldığını bilirler. Sezon başında Katalanlar transfer bombasını patlattığında büyük üzüntüye boğulmuştum sırf bu yüzden. Benim açımdan, Metin Oktay’ın Fenerbahçe’de ya da Rıdvan Dilmen’in Galatasaray’da oynamasından farksız bir durum bu. Zaten kafamdaki en önemli soruydu bu sezon başında. Ibrahimovic yüzünden Barcelona’yı daha çok sevme ihtimalim olabilir mi yoksa Ibra’ya olan sevgimin azalması olası mı?. Ama zaman geçtikçe baktım ki her ikisi de olasılık dahilinde değildi. Ta ki, Real Madrid maçına kadar. Zlatan’ın güzel vuruşu için tek kelime edemem ama gol olduğunda ağzımdan dökülen ilk sözler “bal gibi ofsayt be abicim” oldu. Yani içimdeki Barca nefreti ile Real Madrid sevgisi Ibrahimovic sevgimi ezdi geçti. Gole o kadar çok üzüldüm ki nişan yüzüklerinin takılışını kaçırıp sadece kurdela kesimine şahitlik edebildim.

Gece bittiğinde beni üzüntüğe boğan duygusal anların yaşandığı nişan töreninin yerine Real Madrid’in belki de Barcelona’ya karşı son 3-4 senedir en iyi futbolunu oynamasına rağmen mağlup olmasıydı…

Kargalar Soğuk Havada Donar mı?

2009-12-01T22:49:00.004+02:00

Pazar'dan Salı'ya... Yazının gecikmesinin müsebbibi beera ile bende gizli... Enteresan bir benzetme olacak ama resmen Beşiktaş'ın gol yemediği dakika kadar zamanı yolda geçirdik beraber.

Son golünü ligde Kasımpaşa'dan penaltıdan yedi Beşiktaş... O maçın üstüne Eskişehirspor (D), Ankaragücü, Trabzonspor (D), Fenerbahçe ve Sivasspor (D) maçlarını oynadı. En iyimser tahminle Beşiktaş'ın 7-10 puan arasında toplayabileceğini ve en az 5 gol yiyeceğini düşünenler çoğunluktaydı. Ancak 15 puanı kaptı götürdü Beşiktaş en iyi orta saha kurgusuyla oynayarak.

Artık kemikleşmiş cümleleri tekrar etmenin manası yok. Bu takımdaki olumlu değişiklik kesinlikle en uçtaki adamın Bobo olarak değişmesi, zira Nobre son golünü geçen sene Hacettepe'ye 07 Mart 2009'da atmıştı. Zaten Nobre'nin yönetime küfür edilmesini sağlayan yeni sözleşmesinin imzalandığı tarih de 24 Nisan 2009. Pancu'nun da benzer sebeplerden dolayı Beşiktaş'da sıkıntıya girdiğini unutmamak lazım. Bu nokta Beşiktaş'da oyuncu yönetimi konusunda bilgisizliğin ve tecrübe eksikliğinin göstergesidir.

Ekrem Dağ gibi kabiliyetine kota konmuş futbolcular Beşiktaş tarihinde fazlasıyla yer almıştır. Anadolu kulüplerinin ortada sıkışmış topçularını Beşiktaş rotasyona sokar ve onlardan ortalama bir kral yaratmaya çalışır. Aslında buraya klasik olan cümleyi oturtmak gerekirü "savaşı generaller değil askerler kazanır". H.Cuper'in de kovulmadan önce böyle bir laf ettiğini hatırlıyorum Inter’de. 2000'lerin başında kadrosu ciddi ciddi generaller ordusuydu Inter’in ama aldığı sonuçlar tam anlamıyla rezillikti. İşte bu yüzden, her takımın Ekrem Dağ gibi erlere ihtiyacı var.

Maçın analizine gelemedik aforizmalarla uğraşmaktan. Top rakipteyken Beşiktaş nasıl ahtapot gibi kapanacağını biliyor, kanatlardan göbeğe kadar oyunu istediği yere sıkıştırabiliyor, rakibi oyunu yelpaze gibi açıyor da olsa (bkz. Manchester United) kademe anlayışı ve Ernst-Fink ikilisinin maçın tamamına yakınında bunaltıcı baskıları oyun yapısını hep bozuyor rakibin. Musa Aydın'ın ve Sezer Badur'un maç boyu bir-iki pozisyon haricinde gözükmemesinin nedeni de bu. Ek olarak Tabata'nın da öne doğru oynamak istemesi ve sayısı bir elin parmağını geçmese de risk almak istemesi güzeldi... Ama Delgado'yu bu kadar çok özleteceğini hiç düşünmemiştim açıkçası.

Nihat'la futbolcuları bitirelim isterseniz. Bence bu sezon bu kadar isteksiz ve güçsüz bir oyuncu daha yok Beşiktaş'da. Ya tatilden ya da askerden dönememiş hala maalesef. Döndüğü gün (bir gün döner inşallah!) bayramımız olsun... İbrahim Kaş'ın Nihat'dan daha fazla isabetli pas ve orta hatta asisti yapmasının nedeni, Nihat'ın toptan sürekli kaçması ve sağ çizgiye hapsolmuş şekilde orta sahanın önünde oynamasıdır. Bir teknik direktör güven kazandırmak uğruna 1 kişi eksik oynamayı göze almamalı bence. Bobo ve Tello yavaş yavaş kendilerini bulurken, bir de Holosko ve Delgado döndüğünde yabancı kontenjanı hesaplarının baş ağrıtacağı kesin. Ancak, bu ince hesaplar Nihat'ın forma şansı bulması için tek fırsat olabilir.

Son paragraf; fotoğrafını masama koymak istediğim Mustafa Denizli için... Kendisine inancım kalmadığı her anda tövbe edip Mustafa yoluna girmekten yoruldum. Kendisi yüzünden bu sene her küfürümü geri alıp cebime koydum, şimdi de vesikalığını büyütüyorum Denizli'nin. Her sinirlendiğim anda onun fotoğrafına bakıp feyz almayı umuyorum. Şampiyonlar Ligi’de 4 puan ve ligde üst üste 24 puan. Bildiği varmış demek ki "kargalar bana yol gösteremez" sözünü sarf ederken.

p.s. Muhtemelen 2 aya kadar kendisini yine "yaratıcılıktan uzak, yaşlanmış antrenör" olarak nitelendireceğim ama bunu bana sezon sonunda yedireceğinden emin olmaya başladım.

Yaşlanmış Kerata (!)

2009-11-24T12:21:00.008+02:00

Fotoğrafı ilk gördüğümde "ya ben bu adamı bi yerlerden tanıyorum" dedim. Meğer fotoğrafın kahramanlarından birini yakından tanıyormuşuz. Düşündüm düşündüm çıkartamadım. Sonra başka yerlerde aynı fotoğrafı bulmaya çalıştım. Sonunda da buldum. Fotoğrafın altında yazılı olan ismini görünce de jeton düştü.

İsmin kim olduğunun cevabı UEFA resmi internet sitesinde gizli :)...

Bu Sevda Engel Tanımaz!

2009-11-22T19:15:00.004+02:00

Yenilmez Armada bazı kendini bilmez insanlar yüzünden Beko Basketbol Ligi'ne dolaylı yoldan elveda demek zorunda bırakıldı.

Okan Çevik, Mert Uyguç ve Koray Hoca, umarım mutlusunuzdur?. Hangi akla hizmet bu terbiyesizliği yaptınız?. Sizin içinizdeki Galatasaray sevgisinin ne kadar olduğu hakkında sakın çıkıp bir yerlerde demeç falan vermeyin!!!. Siz bizim sevgimizi kötüye kullandınız, siz o kutsal renklere leke sürmeye çalıştınız. Utanmadan her maç sonunda çıkıp demeçler verip takımı ve Galatasaray camiasını övdünüz.

Ne oldu? Siz gittiniz, hem takım oyuncularını hem de Galatasaray camiasını yüz üstü bırakıp. Peki ne istediniz sevdalı olduğumuz Yenilmez Armada'dan, Sarı'dan Kırmızı'dan?...

Ama unutmayın, bizim biricik Galatasarayımız için duyduğumuz o yüce sevdamızı çalamadınız...

Ibrahim The Mad ("Deli İbrahim")

2009-11-22T18:13:00.011+02:00

İçinden polis operasyonuyla yaratıcılığı çıkarılmış Beşiktaş taraftarı özgünlüğü elinden alınmış gürültü yapan kalabalıktan ibaretti dün akşam. Kuru gürültünün rakip takımı etkilediğini sanmıyorum. Zaten bu şekilde olduğu düşünülmüş olacak ki devreye yine su şişeleri girdi. Artık su şişeleri tribünlerin en kaba ve etkili tezahüratı halini aldı maalesef. Neyse, biz en iyisi futbol haricini geçip maça dönelim.

Ortalama bir futbol seyircisi bile Fenerbahçe’yi durdurmanın yolunun Alex'i adam adama marke etmekten geçtiğini kolayca çözebilir. Mustafa Denizli'nin elinde de Fink gibi pranga kuvvetinde bir Alman olduğu düşünülürse, Daum'un ikinci bir oyun planı olmaması beni bile şaşırttı açıkçası. Tüm planı Beşiktaş karşısında geriye yaslandıktan sonra iyi ve tempolu paslarla ve uzaktan şutlarla ev sahibi karşısında öne geçip, Kadıköy’de bu sene çoğu maçta yaptığı gibi oyunu rölantiye almaktı. Maalesef olmadı, bir iki cılız atak ve penaltı pozisyonu dışında Ferrari – Sivok - Rüştü üçlüsü Beşiktaş'da olağanın aksine isimleri en az telaffuz edilen isimlerdi. Halbuki İnönü’deki Kasımpaşa maçında bile Ferrari - Sivok’lu defans ikilisi daha çok zorlanmıştı.

Bence daha da ilginç olan Fenerbahçe karşısında kesinlikle en başta eriyecek gibi duran Serdar Özkan-İbrahim Üzülmez ikilisiydi. Çünkü önlerinde Gökhan Gönül ve Mehmet Topuz gibi fizik kapasiteleri ile ilk 60 dakika yüksek tempoyla ve dikine gidebilen futbolcular vardı. Gökhan iki üç kere zorlamayı denese de Topuz'un ayaklarının neden ters istikamette gittiğini anlayamadım. Aklının 20 hafta evvelki transfer karmaşasında olmadığını ümit ediyorum. Çünkü Beşiktaş taraftarı bunu çoktan unuttu bile. İbrahim Üzülmez 2000 yılında Barcelona maçından sonra ilk defa bu kadar çizgiye doğru düzgün ve akıllı koşular yaptı. İkinci yarıda Tello efsanevi Markus Münch'ü andıran bir oyun sergileyince Beşiktaş’ın sol tarafı beni 9 sene evveline götürdü. Nitekim İbo 2,5 asistle maçı bitirdi, hatta Bobo'nun kafayla gole yaklaştığı ve Uğur İnceman'ın da ıskaladığı topu sayarsak, Beşiktaş’ın nerdeyse tüm pozisyonlarında Deli İbo'nun sağ ayağının parmağı (!) vardı.

Andre Santos - Roberto Carlos ikilisi sağ taraftaki ikiliye göre çok daha zayıftı ama İbrahim Toraman ve Ekrem Dağ sol taraf kadar etkili çalışamadı. Burada Ekrem'in artık nerede oynayacağını bilememesinin de etkili olduğunu düşünüyorum. Zaten Santos’un Galatasaray maçında çok iyi oynamış Wederson'un yerine düşünülmüş olması çok gereksiz bir hamleydi.

Emre - Baroni ikilisine de ayrıca değinmeliyiz bence. Her ne kadar bu maçtan sonra sadece Ernst ve Fink konuşulacak da olsa Baroni'nin sürekli yükselen performansı Yusuf'un özellikle ilk yarıda ayağına aldığı her topu kaptırmasına sebep oldu. Baroni eğer elde tutulabilirse bu takımın en etkili adamlarından biri olacaktır şüphesiz. Emre için ise durum biraz farklı. Fenerbahçe sadece bir piskoloğunu Emre'ye ayırmalı, Emre'nin içine kaçan şeytanı çıkartmanın tek yolu bu. Daha birinci dakikadan itibaren kendi takım arkadaşlarına ve hakeme sataşmaktan top oynamayı unutmaya başladı. Sakatlık pozisyonunda, Daum'un dediği gibi yere yatmayıp pozisyonunu kaybetmesi de sırf bu inatçılığından kaynaklanıyor. Kazım için kayda değer tek bir cümle kurmaya gerek yok aslında. Ferrari ve Sivok'un önüne yem diye atılmış 2 lokma gibiydi Kazım Kazım. Nitekim Grafite gibi o da oyundan atıldı.

Bobo henüz geri dönmüş değil ve işte bu yüzden iki takımın da forvetsiz olduğu bir derbi maçı oynandı aslında. Beşiktaş son altı haftada yaptığı gibi yine başka bir mevkiden oyuncusunu yıldız yaptı ve maçı kazandı. Mustafa Denizli'nin kafasında oynattığı maçın bu olmadığından ne kadar eminsem Daum'un da Fink'i düşünmediğinden o kadar eminim. Yaşlı kurtlar galiba gerçekten artık yaşlandılar. 2-0’dan sonra artık gardını iyice indiren Fenerbahçe’ye karşı Tabata kroşesini vurmak varken rakibe saygıdan mı yoksa orta sahayı kaybederim korkusuyla mı bilemiyorum ama Uğur değişikliği yapıldı. Ancak, kazanan takım daima haklı olduğu tezinden yola çıkılarak Denizli'nin bu değişikliğinin akıllıca olduğu yorumlanacaktır ama bence tarihi yeniden biçimlemekten alıkoydu bizi Denizli.

Sonuç olarak bu sezon tüm lig maçlarında gol atmış Fenerbahçe’ye attırmadan 3 gol atmak kolay değil, hele ki İnönü’de kıramadığın bir şanssızlığın varsa. Beşiktaş yıllardır biriktirdiği lakabına yakışır şekilde geri döndü. Bir takıma "5 dakikada Beşiktaş" denmesi hem komik hem de temeli sağlam bir slogandır. Sen ilk altı haftada 6 puanı zor kurtar sonra 21 puan topla üst üste, olacak iş değil (!). Beşiktaş haftaya Sivas'ta da kazanırsa 8’de 8 yapmış olacak, sizce de çok ironik değil mi?

Bu takım ayakta alkışlanmayı hak etmiyor mu?. Hem de kulüp seçimleri tarikatların, güç dengelerinin ve küfürlerin altında ezilmişken…

Totem

2009-11-22T16:55:00.005+02:00

Dünkü postumda Beşiktaş - Fenerbahçe maçlarını neden çok sevdiğimi açıklamaya çalışmıştım sözlerle. Sözün bittiği yerlerdeki anları anlatamadığımdan, bu derbiden aldığım hazzı tam olarak ifade edememiştim size. Yukarıdaki fotoğrafla sözün bittiği yerlerden birini göstermek istiyorum sizlere.

Ev sahibi arkadaşlarımızdan esas oğlan Beşiktaş taraftarı, esas kızımız da Fenerbahçeli. Maç boyunca atışıp duruyorlar. Ben de önce Kazım'a yapılan müdaheleye böyle faul olmaz derken, iki dakika sonra Gökhan Gönül'ün düşürülmesine penaltı deyip ortalığı iyice kızıştırıyorum.

Bu atışmalarla geçen dakikalardan sonra kahkahalar patladı bir anda. Meğer, Beşiktaşlı arkadaşımız gizliden gizliye totem yapmış. Biz bu totemi tabela 3-0'a geldiğinde öğrenebildik. Golün olmasıyla Beşiktaş forması bir anda çıkartılıp altındaki bu sweat çıktı ortaya.

İşte bu yüzden futbol hayattır diyorum inatla...

İlk Transfer...

2009-11-22T16:01:00.004+02:00

Tarafsız olmak için insan üstü çaba harcasam da arkadaşlarımın negatif eleştirilerine maruz kalıyorum bazı zamanlarda. İşte bu yüzden, Beşiktaşlı blog severlerin Beşiktaş hakkındaki haberleri ve yazıları bir Beşiktaşlı klavyesinden okumalarının yerinde olacağı düşüncesiyle, ben de modaya uyup transfer piyasasına giriyor ve Muz Orta ve Gooool'ün ilk transferini gerçekleştiriyorum.

Pek çoğunuzun hali hazırda hakkında bilgiye sahip olmadığı, ancak yazılarını takip ettikçe tiryakisi olacağınıza inandığım Corejan futbol hakkındaki yazılarıyla bu sayfalarda sizlerle olacak.

Bonservis bedeli ödemeden yapılan bu transferin Muz Orta ve Gooool'e hayırlı olması dileklerimle :)...

En Rahat Derbi (!)...

2009-11-21T19:04:00.004+02:00

Bir futbolsever, bir Galatasaraylı ve bir fanatik olan bendeniz için sezonun en güzel zamanlarıdır derbi maçlarının olduğu hafta sonları. Fenerbahçe'ye ister yenilelim ister maçı galip bitirelim farketmez benim için. O maçlar öncesinde yaşadığım özlem, maç gününün gelmesi için sabırsızca geri sayım, maç günündeki heyecan, maç sırasındaki stres ve maç sonunda hüzün ya da sevinç. Futbolun sadece bir oyun olmaktan çok hayatımın önemli bir parçası olduğunun en önemli sebepleridir bunlar.

Hayatımızın o kadar önemli bir parçasıdır ki, topun peşinde koşan 22 futbolcudan bazıları kahramanımız, bazıları da tabir-i caizse düşmanımız olur sırf bu yüzden. Galatasaray ile Manisaspor arasında oynanan bir maç sonrasında alınan mutluluk ve haz ile bir derbiyi galip bitirmenin verdiği haz bambaşkadır, karşılaştırılması günahtır...

Benim için Beşiktaş-Fenerbahçe derbisi de çok özeldir. Hatta bu derbi belki de en güzedir :).

Neden mi? Genellikle, Beşiktaşlı arkadaşlarım ile Fenerbahçeli arkadaşlarımınla oturup beraber izleriz bu maçları. Maç esnasında stresten tırnaklarını yiyenler, şişe şişe biraları devirenler ve bağırıp çağıranların arasında, elimde birayla rahat rahat oturup izlediğim, stresten uzak olmanın verdiği gevşeklik ile geyik muhabbeti yapıp Erman Toroğlu vari yorumlar yaptığım için tabi ki...

Şimdi evden çıkıp, arkadaşımla buluşup maçı izlemenin zamanı geldi. Benim eğleneceğim, derbiden zevk alacağım kesin. Umarım Beşiktaşlı ve Fenerbahçeli arkadaşlarım ve sizler de zevk alırsınız.

Umarım hak eden kazanır...

Polonya - Ukranya 2012

2009-11-21T15:20:00.009+02:00

Uefa, Fifa'dan hızlı çıkıp daha Güney Afrika 2010 Dünya Kupası potları açıklanmamışken Polonya ile Ukranya'nın ev sahipliği yapacağı 2012 Avrupa Şampiyonası potlarını açıkladı. Türkiye olarak 2. pottaki yerimizi koruduk. Potların oluşturulmasında son 3 yıldaki maçlar dikkate alındı ve bizi 2. potta tutan da son 2008 Avrupa Şampiyonası'ndaki performansımız oldu.

Kuralar 2010 Şubat'ında çekilecek ve 6 takımdan oluşacak 6 grup (Grup A-F) ile 5 takımdan oluşacak 3 grup (Grup G-I) belirlenecek. Grup birincileri ile en iyi grup ikincisi aktarma yapmadan doğrudan uçacak turnuvaya. Kalan 8 grup ikincisinden play-off sonucunda 4'ü de turnuvaya son biletleri kapacak...

Bizim için en hayırlısı 5 takımlı gruplardan birine düşmek olsa gerek. Malum, bizim narin futbolcularımız çok fazla maç yapınca yorgun (!) düşüyorlar.

1. Pot: Almanya, Fransa, Hırvatistan, Hollanda, İngiltere, İspanya, İtalya, Portekiz ve Rusya

2. Pot: Çek Cumhuriyeti, Danimarka, İsveç, İsviçre, Romanya, Sırbistan, Slovakya, Türkiye ve Yunanistan

3. Pot: Avusturya, Bosna Hersek, Bulgaristan, Finlandiya, İrlanda Cumhuriyeti, İskoçya, İsrail, Norveç ve Kuzey İrlanda

4. Pot: Belarus, Belçika, Galler, Kıbrıs, Letonya, Litvanya, Macaristan, Makedonya ve Slovenya

5. Pot: Arnavutluk, Ermenistan, Estonya, Gürcistan, İzlanda, Karadağ, Kazakistan, Lihtenltayn ve Moldova

6. Pot: Andorra, Azerbaycan, Faroe Adaları, Malta, Lüksemburg ve San Marino

(* Potlardaki sıralama alfabetiktir, puan sıralaması yapılmamıştır.)

Son Biletler

2009-11-19T00:22:00.004+02:00

Avrupa'dan 2010 Afrika Dünya Kupası'na katılacak son 4 takım da bu gece itibariyle belli oldu.

Yunanistan deplasmanında etkili futbolları ile göz dolduran ve kendi sahalarında rahat bir galibiyet alacaklarına inandığım Ukranyalı futbolcular Salpingidis'in golüne engel olamadı ve kupaya elveda dediler. Bizler de A. Shevchenko'yu son kez büyük bir turnuvada izleme şansımızı kaybetmiş olduk.

Gecenin süprizi Slovenya'dan geldi. Ruslar için Rusya'daki ilk maçta 2-0'ı yakalamışken bir anlık dikkatsizlik sonucunda yedikleri gol pahalıya patladı. Slovenya kendi sahasında 1-0 kazanıp Dünya Kupası'na katılmaya hak kazanırken Guss Hiddink ve öğrencileri için votkalı efkar geceleri başlamış oldu.

Portekiz zor da olsa Dünya Kupası'na gitmeye hak kazandı. Futbol tanrıları önce Messi'yi şimdi de Ronaldo'yu da bizlere bağışladı.

Fransızlar ise Henry'in elle yumuşattığı topu Gallas'ın boş kaleye yuvarlaması sonucunda uzatmalarda bulduğu gol ile İrlanda Cumhuriyeti'ni eleyip Afrika'da "biz de varız" dedi. İrlanda'ya gerçekten yazık oldu.

Futboldan zerre kadar anlamayan Raymond Domenech de ne şanslı adammış kardeşim. Son Avrupa Şampiyonası ve Afrika 2010 Dünya Kupası elemelerinde grup maçlarında elde ettiği ikincilikler ve stres dolu maçlar sonucunda turnuvalara katılma şanslarını ite-kaka elde ettiler. Bu adam gitmediği sürece Afrika 2010'da gruptan çıkamaz Fransızlar ve Anelka'ya, Benzema'ya, Henry'e ve Ribery'e yazık olur...

Heykel Dediğin Böyle Olur...

2009-11-17T00:53:00.003+02:00

Sir Tom Finley, İngiliz futbolunun yetiştirdiği en büyük yeteneklerden. İngilizlerde saygı sonsuz, yetenek sınırsız (!) olduğu için yukarıdaki fotoğrafı almış heykel yapmışlar.

Türk futbolunun bugünlere gelmesinde büyük katkıları olan nice yeteneklerin anısına heykel dikmeyi bırakın bazen jübile yapmayı bile çok gören yöneticilerimiz ders alsınlar...

Rafa Benitez

2009-11-10T11:52:00.005+02:00

Liverpool'un Anfield Road'da Birmingham City ile 2-2 berabere kaldığı maçtan sonra yazmak istemiştim aslında Rafa Benitez hakkında bir kaç satır. Ancak, denetçilerin muzdarip olduğu iş hayatındaki yoğunluk sebebiyle uzun süre zaman ayıramadım blog sayfama. İş hayatının bünyede yarattığı stresi tek kalemde atmamı sağlayan yazılarımı aksattığım için klavyeden uzak geçirdiğim her saat, her gün için önce üzüldüm, sonra da kızdım kendime. Ama ne yazık ki 1 hafta boyunca tek kelam edemedim futbola dair. İş hayatının getirdiği yoğunluk ve stresi bir kenara bırakıp futbola dönelim biz en iyisi.

Rafa Benitez Liverpool'a imza attığında her ne kadar iki İspanya Ligi şampiyonluğu ve bir UEFA kupası şampiyonluğu ünvanlarını taşısa da İngiliz medyası tarafından yadırganan bir hamle olmuştu. José Mourinho'nun Chelsea'si karşısındaşampiyonluk yolunda hiç bir şans tanınmayan Benitez'i zor bir sezon bekliyordu. Liverpool macerasının ilk aylarında Gerrard'ı Chelsea'ye kaptırmamak için o kadar çok uğraştı ki, bu arada Michael Owen'ın ellerin arasından kayıp Real Madrid'in yolunu tutmasına engel olamadı. Ligde ilk haftalardaki puan kayıplarıyla bir anda yarıştan kopan Liverpool Şampiyonlar Ligi maçlarında gösterdiği insanüstü performans ile sürpriz sayılabilecek galibiyetler alarak yoluna devam ediyordu. Ancak, sürpriz galibiyetlerin Chelsea ile oynanacak olan yarı final mücadelelerinde son bulacağı düşünülüyordu. Ta ki, Liverpool adını İstanbul'daki finale yazdırana kadar.

Benim de aralarında bulunduğu çoğu futbolsever Liverpool'un bu noktaya büyük bir şans eseri ulaştığını ve AC Milan karşısında hezimete uğrayacağını düşünüyordu. Nitelim maçın ilk yarısındaki Milan rüzgarı sonrasında herkes çekirge bir daha sıçrayamadı diye geçiriyordu içinden. Fakat, hepimize kapak olurcasına Liverpool ikinci yarıdaki oyunu ile kupayı kaldırdığında hepimiz mucizenin nasıl doğduğuna şahit oluyorduk.

Rafa, Anfield Road'daki ilk sezonu sonunda Uefa Şampiyonluğu madalyasının yanına bir de Şampiyonlar Ligi Şampiyonluğu madalyasını da asmış olmanın gururu ile yeni sezona yüksek bir transfer bütçesi ile ödünlendirildi. Ama "paraları paraları saç saç saç" stratejisi sonucunda transfer sezonunu başarısız bir şekilde kapatıp Premier Lig şampiyonluğuna da daha lig başlamadan elveda dedi. Sezonu 2006 yılı FA Cup Şampiyonu olarak bitirmeleri hem Liverpool taraftarını hem de Liverpool medyasını tatmin etmedi. Zaten, o gün bugündür kupaya hasret kaldı Reds.

Liverpool'daki son üç sezonda boşa harcadığı paralar yüzünden bu sezon başında Xabi Alanso, Arbeloa gibi yıldızlarını kaybetmek ve kısıtlı tranfer bütçesi yüzünden önemli transfer gerçekleştirememek zorunda kalan Rafael Benitez için çanlar çalmaya başladı. Sezon başından beri berbat futbol oynattığı takımının her puan kaybı sonrası mazeretler üretmeye çalışan, bazen de futbolcularını suçlayan Benitez kendisini kör kuyulara attırmak için elinden geleni yapıyor. İşte bu yüzden, Premier Lig'de üst üste puan kayıplarının yanı sıra, Şampiyonlar Ligi'nde tur şansını mucizelere bırakan Liverpool'da ani bir kan değişikliği gerçekleşme olasılığı her geçen gün artıyor. İngiliz gazetelerinden okuduğum bazı haberleri de dikkate alırsak bir teknik direktör için en büyük tehlike olan takım içinde huzursuzluk baş göstermeye başlamış ve bu huzursuzluklar sonucunda genellikle teknik direktörler için "The End" olur.

Bekleyip göreceğiz...

Böyle Aşk Düşman Başına...

2009-11-08T12:46:00.010+02:00

Beşiktaş karşısında muhteşem bir futbol oynayan Trabzonspor'un şanssızlığı Hakan Arıkan'ın üstün performansıydı. Nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde inanılmaz kurtarışlar yaptı. Trabzonspor tempo yapıp gol için yüklendikçe o kalesinde devleşti, tek başına savaştı. Hem takım arkadaşlarını hem de Mustafa Denizli'yi kurtardı.

Hakan Arıkan ile Trabzonspor arasında geçen mücadeledeki futbol hakkında çok fazla konuşmaya gerek duymuyorum. Bu maç üzerine konuşulabilecek tek şey Trabzonspor taraftarı olduğunu iddaa eden insanların çıkardığı rezillik. Takımının Beşiktaş'ı ezdiği ve gol bulmak için herşeyi denediği bir maç sonunda sadece tabelaya bakıp yönetim istifa diye haykıran, Beşiktaş ikinci golü bulduğunda "goooll" diye bağıran bir taraftar grubu ne başarıya ne de şampiyonluğa layıktır. Zaten bu yüzden sittinsene şampiyonluk göremeyecekler.

Trabzonspor dün gece 2-0 mağlup olsa da, maç sonunda alkışlanmayı ve tribünlere çağrılmayı sonuna kadar haketti.

Şehrine ve takımına sahip çıkmayan tarafların yaptığı terbiyesizliktir, ayıptır. İyi gün dostu olup, kötü günde takımına arkasını dönen taraftar düşman başına....

Yazık...!

KEWELL from Galatasaray..!

2009-11-07T17:57:00.018+02:00

Futbola, futbol takımına, o takımın renklerine ve bazen de futbolcularına olan bağlılık çoğumuz için büyük önem taşıyor. Öyle ki, bir kızla tanıştığımızda hangi takım taraftarı olduğu sormadan edemeyiz ya da işe alım sırasında adaydan okuduğu okul yerine tuttuğu takımı söylemesini isteriz. Hatta bu bağlılık ve sevgi o kadar kuvvetlidir ki, beraber olduğumuz insanlara olan sevgimizi tasvir ederken bu sevgiyi bir karşılaştırma öğesi olarak kullanırız; “seni Galatasaray’ı sevdiğim gibi seviyorum”, ya da “sana duyduğum sevgi sarı lacivert renklere olan sevgimden daha da yüce” gibi… Kısacası futbol, çoğumuz için bir hayat, taraftarı olduğumuz takım ise kalbimiz ve o kalbe giden atardamarlarımızdır.

Günlük hayatta ne kadar sakin, küfüre ve kavgaya karşı olursak olalım , gönül verdiğimiz renkler için yeri geldiğinde bağırıp çağırır, ağıza alınmayacak küfürler edip kavga ederiz. En yakın dostumuzla küsmeyi bile göze alabiliriz. Çoğu kadın ve bazı erkekler futbola olan tutkumuzu yadırgarlar. Bir topun peşinde koşan 22 adam için yeri geldiğinde ağlayan, sarhoş olan, yeri geldiğinde de sevinç çığlıkları atan bizleri anlamadan izlerler.

Ancak, bizim için bir yaşamdır futbol. Bıraksalar haftanın her günü her dakika futbol maçı izleyebiliriz. İşte bu tutku yüzünden takımımızın oynadığı maçların özetlerini bıkmadan, usanmadan defalarca izleyip, her seferinde o 1’er dakikalık görüntülerde farklı şeyler bulabiliriz.

Futbol öyle bir tutkudur ki, bazen hiç görmediğimiz ve izleme fırsatına erişemediğimiz Metin Oktay için besteler yapar, doğum günlerinde ve ölüm yıl dönümlerinde mezarının başına gidip O’nun için dua ederiz. Maçlarda Metin gibi oynayın diye bağırırız. Tıpkı benim yaptığım gibi, elini formasının tam da kalbinin hizasına gelen Galatasaray ambleminin üstüne koyduğu fotoğrafını evimizin duvarına asar, bilgisayarımızın arka planı yaparız.

Futbol öyle bir tutkudur ki, yaradılış olarak “Seni Seviyorum” kelimelerini bir araya getirmekten kaçınan, bu sözleri söylemekten çekinen bizler, yan yana gelip hep bir ağızdan “I Love You Hagi” diye avazımız çıktığı kadar bağırabiliriz. Trabzonspor maçından sonra, kaçan şampiyonluğun değil, onu bir daha izleyemeyecek olmanın verdiği üzüntü ile ağlarız saatlerce.

Futbol öyle yalandan değil, harbiden bir tutkudur. İşte bu yüzden, gözümünde ve kalbimizde her bir her futbolcunun yeri aynı değildir. Metin Oktay’ı, Hagi’yi, Can Bartu’yu ya da Pascal Nouma’yı ayrı bir yerinde tutarız kalbimizin. Bizim tutkumuzu paylaştıkları, kalplerimizi de kendi kalplerinin bir parçası olarak görüp tüm benlikleri ve ruhlarıyla savaştıkları için...

Büyük ihtimalle çoğunuz içinizden bu adam neden bahsediyor böyle diye geçiriyordur. Yazının başlığında “Kewell from Galatasaray” yazarken neden şu ana kadar Kewell’ın adının geçmediğini düşünüp duruyordur.

O zaman yazının uzuuuuunnn giriş bölümünü bitirip asıl konudan bahsetmeye başlayayım.

Bir gün ofiste çalışırken kardeşim aradı beni. “Abi, galatasaray.org’a bak“ diyordu heyecandan titreyen sesiyle…İşi gücü bırakıp hemen oturdum bilgisayarın başına ve dediğini yapıp girdim resmi siteye. Sitenin girişinde “Kewell Galatasaray’da!” yazdığını gördüğümde içimi bir heyecan ve mutluluk kapladı bir anda. Büyük bir başarıydı O’nu Galatasaray’a getirebilmek. Takıma önemli katkılar yapacağından hiç şüphem yoktu . Ancak, kendisi için bu satırları yazacağım aklımın ucundan bile geçmezdi.

Ali Sami Yen’de ilk kez bizlerle buluştuğunda en az bizim kadar O da heyecanlıydı. Sabri’nin tarif ettiği gibi yanımıza gelip yumruk şovunu yaptı yüzündeki gülücüklerle. O ilk maçta attığı golle de bizlere fevkalade bir hediye ile "beni önemseyin" mesajını verdi.

GS Mobile reklamında dediği gibi bazen yere düştü, yere düşürüldü ama hiçbir zaman savaşmaktan kaçınmadı. Skibbe’nin O’nu 70.dakikadan sonra oyundan çıkarttığı her maçta oyundan çıkarken 20 dakika daha savaşamadığı için üzüldüğünü gösterdi bizlere.

Bordeaux maçındaki golü gibi önemli gollere imza atarken, bazen stoper olarak oynayıp takımı için her şeyi yapabileceğini kanıtladı herkese. Yedek kaldığında küsmedi kimseye, sırası geldiğinde çıkıp oynadı gücenmeden. Ben ve benim gibi çoğu Galatasaraylı için ilah olma yolunda yavaş yavaş ilerledi kimseye çaktırmadan.

Harry Kewell’ın kişiliği ve futbol karakteri hakkında bu kadar kafa yormamıza da gerek yoktu aslında. Bu kadar çabanın yerine Avustralya Profesyonel Futbolcular Birliği tarafından verilen yılın genç oyuncusu ödülünün ismine yani “Harry Kewell Medal’a (Harry Kewell madalyası)” bakmak yeterliydi.

O’nu, Metin Oktay ve Hagi ile aynı mertebeye çıkarmamdaki nedenler sadece yukarıda yazdıklarım değil aslında. 2 sezondur Galatasaray her gol attığında her gol sevincinde onu arıyor gözlerim. Çünkü gollerden sonra takım ile bütünleşip o kadar güzel ve içten gülüyor ki hissediyorsunuz duyduğu mutluluk ve hazı. Bunun için çok geriye gitmeye de gerek yok. Dinamo Bükreş ile Ali Sami Yen’deki ilk maçta attığı gol sonrasında Servet ile paylaştığı gol sevincini ya da aynı takımla deplasmanda oynadığımız maçta önce kendisinin, sonra da Nonda’nın attığı gol sonrasındaki gülümsemesini hatırlayın.

Kewell’ın onca gol sevinçleri içinden biri var ki, eğer izlemediyseniz lütfen hemen izleyin. Mehmet Topal’ın harika golü sonrasında herkes Topal’a sarılıp onu kutlarken Kewell, Mehmet’i dürtüp ellerini açarak mimikleriyle “Ne yaptın olum sen?” diye sorarken hem benim, hem Galatasaraylıların hem de çoğu futbolseverin tebessüm etmesine neden oldu.

Güzel bir İstanbul akşamında, sahilde oturmuş Boğaz’ı izlemenin verdiği duygu yoğunluğunun da etkisiyle Kewell’ı sevmek için yüzlerce neden daha sayabilirim aslında. Ama ne yazık ki yavaş yavaş son noktayı koymam gerekiyor.

Sergen Yalçın’ın yaptığını yapmayıp, yeteneğini sadece kendisine saklamayarak bizlerle paylaşan, gösteriş budalası bazı futbolcular gibi “Ben, yalnızca ben…” demeyen, hem kendisi hem takımı için elinden geleni yapıp, hiçbir zaman kaliteli kişiliğinden ödün vermeyen, tribünlere bencilce şovlar yapmak için değil, kendisinin veyahut takımının attığı goller sonrasındaki sevincini paylaşmak için giden Kewell için “Seni Seviyorum” demeyeceksem bencillik yapmış olmaz mıyım?

1 Serbest Vuruş ve 4 Kaleci

2009-11-05T14:58:00.007+02:00

Fotoğraf Berbatov'un Tottenham Hotspur forması giydiği döneme ait, pek yeni sayılmaz yani. Spurs ile Arsenal ile Kuzey Londra derbisinde Emirates stadında karşılaşıyorlar. Skorboard 5. dakikayı gösteriyor. Top Berbatov'un ayağından henüz çıkmış. Almunia önce serbest vuruşun kullanılmasını bekliyor, daha sonrası barajdan geçen topun yönünü tayin ediyor ve sonrasında...

Şampiyonlar Ligi ve Fransızlar

2009-11-05T10:00:00.013+02:00

Star TV'nin hizaya gelip eski yayın politikasına dönmesi ile birlikte Şampiyonlar Ligi şölenini tekrar hissetmeye başladık bu hafta. Önce, gerçek bir futbol müsabakasından çok PES2010'da bir maçı andıran ve futbolcuların daima depar halinde (joystick => R1 tuşu) olduğu Rubin Kazan -Barcelona mücadelesini izleme fırsatı bulduk. Rubin Kazan takım savunmasının nasıl yapılacağını konusunda herkese güzel bir ders verdi. Bu maçın kasetlerinin La Liga'daki tüm takımlara tekrar tekrar izlettirirmesi gerekiyor kesinlikle.

Top yekün defans ve hücum şeklinde geçen maçın hemen ardından 3 haftada topladığı 3 puanla tekrar iddaalı duruma gelmek için mutlak galibiyet almak zorunda olan Liverpool ile tuzu kuru O.Lyon arasında Fransa'da oynanan maçı geçivermiş bulduk kendimizi.

Maçın ilk dakikaları esnasında bir kötü futbol oynanacak hüzünü kaplamıştı içimi. İki takımda tempo yapmıyor, hata yapmaktan kaçınıyordu. Ama özellikle 20.dakikadan sonra daha tempolu, daha sert ve daha kaliteli bir hala büründü sahadaki mücadele. Kuyt, Torres ve Voronin ile öne geçme fırsatını kaçıran Liverpool, defans hattında zaman zaman zorlandı.

İkinci yarıda Liverpool daha atak futbol oynamaya çalışırken geride bol bol açık verip kontra ataklarla çıkmaya çalışan Lyon karşısında zor anlar yaşadı ve bu tempo sonunda yorularak oyundan düşmeya başladı. Ancak Babel'in Emre Tilev'in tabiriyle muhteşem, harika, fevkulade golü ile öne geçti son dakikalarda. Gol sonrasında bir anda gruptan çıkmak için iddaalı duruma gelen Liverpool'u yakan ise Benitez oldu. Sakat olmasına rağmen ilk onbirde sahaya sürdüğü Torres'i oyundan alıp, takımın psikolojik olarak geri çekilmesine neden oldu. Bu nedenle de defansta 2 dakika içinde 2 hata yaptılar ve uzatma dakikalarında Lisandro Lopez'in golü ile yıkıldılar. Diğer tarafta ise bir üst tura çıkmanın sevinci yaşanmaya başladı.

Fransızlar için Şampiyonlar Ligi genellikle pek iç açıcı geçmemiştir geçmişte. Ancak bu sezon, daha 4. haftalar tamamlanmışken hem Bordeaux hem de O.Lyon bir üst turu garantiledi, Marseille ise hala bir üst tur ümidini taşıyor...

Yazıyı bitirirken maçı izleyen çoğu futbolseverin dikkati çektiği düşündüğüm bir noktaya değinmek istiyorum. Artık bütünleştiği Carlsberg reklamından yoksun Liverpool forması ile yine reklamsız O.Lyon forması. Fransızların cinsliklerinin ürünü olan yerel kanunlarına göre alkol firmalarının reklamlarına izin verilmiyormuş. Bu nedenle Liverpool'un Carlsberg'siz formasını görmüş olduk.

Peki O.Lyon'da neden reklam yoktu?

O.Lyon'un bu sezonki formasında aslında BetClic adlı bir bahis sitesi reklamı bulunuyor. Ama Fransızlar bahis sitesi reklamlarını da yasakladıkları için hem Fransa Ligi'ndeki bütün maçlarda

hem de Şampiyonlar Ligi'ndeki iç saha maçlarında reklamsız formalar ile sahaya çıkıyorlar.

O.Lyon yönetimi de ayrı bir cins gerçekten...

Eeee, ne de olsa Fransız (!)

Porto Kicks (!) Atletico Madrid...

2009-11-04T00:23:00.013+02:00

Şampiyonlar Ligi 4.hafta maçlarına bu gece oynanan maçlarla start verildi. Kaka'nın San Siro'ya tekrar ayak basması dolayısıyla farklı bir anlam yüklenen C grubu maçında AC Milan ile Real Madrid yenişemediler. Bu sonuçla, Seria A'da kabuslar gören Milano ekibi, Şampiyonlar Ligi'ndeki toz pembe rüyasına devam ediyor. Bu grubun diğer maçında Marseille, Zurich kalesini gol bombardıma tutarak altıladı rakibini ve gecenin en farklı galibiyetine imza atarak tur şansını sürdürdü.

B grubunda Beşiktaş Wolfsburg'a 3-0 mağlup olarak gruptan çıkma şansını yitirdi. Avrupa Ligi için matematiksel olarak hala şansı var ancak realistik olmak gerekirse Beşiktaş bu grubu 1 puanla sonuncu bitirir. Ne, Manchester United ne de Old Trafford'da 3-1 öne geçen ancak skoru koruyamayarak 3-3'lük beraberlik ile Rusya'ya dönen CSKA Moskova karşısında puan ya da puanlar çıkartabilirler bu oyun anlayışlarıyla.

A grubunda Bordeaux deplasmanda Bayern Munich'i 2-0 mağlup ederek önünde daha iki maç olmasına rağmen gruptan çıkmayı garantiledi. Bu grupta Juventus ile Bayern Munich diğer bilet için kapışacaklar.

D Grubunda Atletico Madrid, Quique Sánchez Flores'in maça yedek kulübesinde başlattığı ve 53. dakikaya kadar burada hapsettiği Agüero'nun 90+1'deki golü ile duble yaptığı maçta Drogba'nın sırtladığı maviler ile 2-2 berabere kalarak gruptan çıkma şansını yitirdi.

Apoel deplasmanında Falcao ile gülen Porto bir üst turu garantiledi. Böylece son 7 sezonda 6. kez gruptan çıkmayı başarmış oldular. Geçtiğimiz sezon 1. turda eleyerek İspanya'ya uğurladıkları Atletico Madrid'i bu sezon da tekme tokat kapı dışarı ettiler. La Liga'daki tüm kapıların da yüzünde kapandığı Atletico'nun önünde kapanmama olasılığı bulunan tek bir kapı kaldı. Apoel karşısında deplasmanda puan çıkartamazlarsa son kapı da kapanır ve alkole verirler artık kendilerini...

Uefa Champions League 2009/2010

2009-11-03T19:09:00.005+02:00

Yukarıdaki fotoğrafı billsportmaps.com'dan. 2009/2010 sezonunda bu ligde yer alan 32 takımın ülkeleri ve bu takımların ortalama seyirci sayısı hakkında bilgiler yer alıyor...

Birmingham Şövalyesi

2009-11-03T13:33:00.006+02:00

Geçtiğimiz hafta sonu oynanan Birmingham City - Manchester City maçına ait olan yukarıdaki fotoğrafın kahramanı Birmingham kalecisi Taylor, kalesini düşmandan gelecek saldırılara karşı korumak için teyakkuz halinde bekleyen Birmingham'lı bir şövalye nidasıyla bakıyor uzaklara...

İşte o Taylor koskoca 90 dakika boyunca tek başına direndi Manchester City karşısında ve şövalye ünvanını fazlasıyla hakettiğini göstererek fotoğrafa ayrı bir anlam yükledi.

Okay Karacan

2009-11-02T22:29:00.010+02:00

Yaklaşık bir buçuk saattir gözümü kırpmadan Kanal 24'deki Takım Oyunu programını izliyorum. Bu süreçte bir kez daha anladım Okay Karacan'ı neden bu kadar çok sevdiğimi.

Futboldan anlamayan, anlasa bile konuşmasını beceremeyen insanların istila ettiği futbol medyasında saygı duyduğum ender insanlardandır kendisi. Daima mantıklı konuşur, doğruluğuna inandığı bir konuyu bıkmadan usanmadan savunur. Karşısındaki insan ile fikir çatışmasına girdiğinde bile mantığını kaybetmez, olgunca ve sessizce cümlesini bitirmesini bekler bu insanın. Daha sonra da aynen bugün olduğu gibi kendisi için doğru olan düşünceyi uzun uzadıya, yumuşak bir ses tonuyla anlatır.

Bilgin Gökberk gibi hiç susmadan 24 saat boyunca konuşabilecek ve her türlü inatlaşmaya girebilecek bir yorumcu karşısında sessizce bekledi sıranın kendisine gelmesini. Ercan Saatçi'yi savunmaya geçen Gökberk'in bitmek tükenmek bilmeyen cümlesinin sonunun gelmesini sabırla bekleyip daha sonrasında da Ercan Saatçi'nin yaptığı bu hareketin medya mensubuna yakışmadığını mikrofon ve kameranın kutsallığına vurgu yaparak anlattı.

İşte bu yüzden kendisiyle bir kafede oturup uzun uzadıya futbol hakkında konuşmak istiyorum. İnşallah bu dileğim bir gün gerçekleşir ve bu sayfada sizlere aktarırıp muhteşem futbol sohbetini.

Büyük takımların propagandasını yapan, kavga ve dövüş ile reyting peşinde koşan beceriksizler topluluğunun hegamonyasındaki futbol medyasında hala değişmediği için (Murat Kosova'yı, Güntekin Onay'ı ve Ali Okancı'yı da unutmamak gerekir bu noktada) şükranlarımı sunuyorum kendisine...

Canlı maç anlatımları ile hayatımıza tekrar renk katması dileklerimle...

(p.s. Ali Abi'nin blog arşivinden tutup çıkarttığım fotoğraf için kendisinin affına sığınıyorum)

Bülent Uygun vs Muhsin Ertuğral

2009-11-01T22:03:00.007+02:00

Bülent Uygun'un bünyede yarattığı nefret duygusu yüzünden Sivasspor'dan da hiç haz almam açıkçası. Burnu büyük bir teknik direktörün yarattığı bu burnu büyük takım, Türk futbolunda tarih yazdıklarını düşündü ve insanlara da bunun reklamını yapmaya çalıştı son iki yıldır.

İki sezon boyunca, Anadolu takımı ezilir, haksızlığa kurban gider polikası ile benim yaptığım iş çok yücedir, ben çok büyük adamım tavırları ile sentezleyen Bülent Uygun'un benzinin biteceği günü iple çekiyordum bu yüzden. Nitelim, dualarım kabul oldu ve Bülent Bey'in aynı anda hem lastiği patladı, hem motoru su kaynattı hem de benzini bitti ve Sivasspor'dan istifa(!) etti.

Cahilliğime verin ama Sivasspor Bülent Uygun'un yerine göreve Muhsin Ertuğral'ın getirildiğini açıkladığında kim bu adam acaba diye geçirmiştim içimden. Ama bu soru meraka dönüşmedi ve araştırma gereği duymadım Muhsin Hoca'yı.

Ama, benim ilgilenmediğim ve hiç önemsemediğim Muhsin Ertuğral bugünkü maçtan sonra öyle bir konuştu ki, kendimden utandım. Araştırılması, hakkkında uzun uzun yazılar yazılması gereken biriymiş meğer. Aşağıdaki açıklamalı kulaklarım ile duyduğumda Bülent Uygun'dan sonra ilaç gibi geldi gerçekten.

"Kalecimizin bir pozisyon hatası olduğunu düşünüyorum. Defans bloğumuzla orta sahamız arasında bir anlaşmazlık vardı. Kalecinin orada topu elinde bu kadar uzun sürede tutmasına bir anlam veremedim. Tepkim hakeme değil, kendi oyuncumaydı. Bence çok fazla tuttu elinde topu. Bunların olmaması gerekiyor. Herkesin işine bakıp konsantre olması lazım. Bence biz kendimize bakalım ve çıkıp top oynayalım. Oyuncularımın biraz daha dikkatli olmaları gerekiyor. Bu takımda bundan sonra böyle şeyler olmayacak!"

Ben kararımı çoktan verdim ama siz de Muhsin Hoca'nın demecini okuduktan sonra karar verin, Bülent Uygun mu Muhsin Ertuğral mu?

Primera Liga İstatistikleri

2009-11-01T14:17:00.008+02:00

Dün İngiltere Premier Ligi ile başadığım lig istatistiklerine İspanya Primera ile devam ediyorum.

Geçtiğimiz yıl, Guardiola'nın Barcelona'sı oynadığı uzay futbolu ile bütün kupaları toplarken, Real Madrid tarafında ise bilhassa Santiago Barnebau'daki büyük hezimet sonrasında acıların çocuğu sendromu yaşanıyordu. Juande Ramos bu rezilliği unutturmak için uzay takımına karşı ikinci Los Galacticos dönemini oluşturmak zorunda kaldı. Bu zaruret dünyanın her köşesindeki futbolseverler için enfes bir armağan oldu.

Sezona hem Barcelona hem de Real Madrid çok hızlı girip galibiyet serileri ile kasıp kavurdular ilk haftaları. Ancak, her iki takımda beklenmedik puan kayıplarıyla ufak çaplı şoklar yaşattı futbolseverlere. Şüphesiz bu dönemdeki en büyük şoku (kupa maçlarını bir kenara bırakıyorum) dün akşam Osasuna deplasmanında son dakikada kalesinde gördüğü gol ile 2 puan bırakan Barcelona yaşattı bizlere.

Bugün oynanacak maçlarla 9 haftayı geride bırakacağımız Primera Liga'ya damgasını aldığı kötü sonuçlarla Atletico Madrid vurdu şüphesiz. 9 maç, 4 beraberlik ve 4 mağlubiyetin yanında sadece ve sadece tek bir galibiyet ile 17. sıradalar puan cetvelinde.Aynı zamanda yedikleri 19 gol ile koca ligin averaj takımı olma madalyasını kimselere kaptırmadılar.

İspanya'da toplam 84 maç oynandı şu ana kadar. Bu maçların 43'ünü ev sahibi takımlar kazanırken deplasman takımları 21 kez galibiyetle döndüler evlerine. Bu süreçte toplam 227 gol atılırken maç başına gol ortalaması 2.7 olarak gerçekleşti. Ancak bu istatistik kimseyi yanıltmasın. Geçen senelere göre 2.5 üstü biten maç sayısı çok daha düşük sayılarda kalıyor. Bu ortalamanın tek nedeni Barcelona ve Real Madrid'in yüksek gol ortalamaları...

Barcelona, attığı 24 golle ligin en golcü takımıyken aynı zamanda kalesinde gördüğü 5 golle ligin en az gol yiyen takımı ünvanına da sahip. Ibrahimovic ( nam-ı diğer Il Genio) attığı 7 gol, Messi ise attığı 6 gol ile bu sezon takımı sırtlayacaklarını gözler önüne serdiler bir kez daha.

Ali Sami Yen yollarına düşeceğim için, istatistikleri biraz kısa tutacağım bugün izninizle. Zaten vereceğim bu son bilgi sonrasında bir şeyler karalamanın pek anlamı kalmıyor.

Dünyadaki en önemli golcülerin yer aldığı La Liga'da attığı 6 gol ile Seydou Keita'nın gol krallığında ikinci sırada yer alıyor. Daha bitmedi? Seydou Keita aynı zamanda 2009-2010 sezonunda La Liga'nın hat-trick yapan tek futbolcusu...

İngiltere Premier Lig İstatistikleri

2009-10-31T12:21:00.007+02:00

Bugün, Avrupa'nın en önemli liglerinin 2009-2010 sezonu istatistiklerine ayırmaya karar verdim.

Öncelikle Premier Lig'den başlıyorum.

10. haftası geride kalan lig Chelsea'nin liderliğine sahne oluyor. Ancelotti oynattığı futbolla beni her hafta şaşırtmaya devam ediyor.

Ancak, bu sezon şampiyonluk o kadar kolay gözükmüyor. Son yılların en çekişmeli maratonunu yaşayacağız şüphesiz. Chelsea ve Manchester United için Liverpool ve Arsenal'in yanısıra Tottenham ve Manchester City ciddi rakip olacaklar şampiyonluk yarışında.

Bugüne kadar toplam 96 maç oynandı bu ligde. Bu maçların 52'si ev sahibi, 29'u da deplasman takımının galibiyeti ile sonuçlanırken 15 maç beraberlik ile sonuçlandı. Ev sahibi takım galibiyet oranı %54, deplasman galibiyet oranı ise %30 olarak gerçekleşti.

Lig'de toplam 287 gol atılırken, maç başına 2.98 gol ortalamasına ulaşıldı. Maçların %58'inde 2.5 üstü gol atılırken %42'sinde gol sayısı 2.5 altında kaldı. Ev sahibi takım gol ortalaması 1.76 deplasman takımı gol ortalaması ise 1.22 olarak gerçekleşti. Bu süreçte en golcü takım ağlara bırakılan 29 golle Arsenal olurken, Porstmouth 5 gol ile en az gol atan takım ünvanını kimselere bırakmadı. Öte yandan, Chelsea ile Aston Villa 8'er golle en az gol yiyen takımlar oldular. Lig lideri Chelsea'nin bu 8 golün 7'sini deplasmanda yemiş olması enteresan bir istatistik olarak göze çarptı. Kalesinde en çok golü gören takım ünvanını ise Burnley, Blackburn Rovers ve Hull City paylaştı.

Gol krallığında El Niño 9 golle ilk sırada ancak Sunderland'ın her şeyi Darren Bent ile Didier Drogba attıkları 8'er golle ensesinde Torres'in. Asist krallığında Fabregas 9 asistle lider iken Drogba'nın attığı 8 golün yanı sıra 7 asist yapması önemli bir istatistik.

10 hafta sonunda Manchester United 17 sarı 2 kırmızı kart ile centilmenlik liginin en alt sırasında yer alması geçen sezonki Beşiktaş'ı hatırlatıyor açıkçası. Aynı Manchester United 75.088 kişilik ortalama seyirci sayısıyla, en yakın rakibi Arsenal'in (59.666 kişi) önünde lig maçlarında en çok seyirci çeken takım ünvanını kimselere bırakmamış.

Blogda daha önceki dönemlerde attığım bir postta belirttiğim üzere, geçen sezon itibariyle İngiltere Premier Ligi'nin en uzun oyuncuları; 1.98 metrelik boyları ile Sunderland kalecisi Marton Fulop, Portsmouth kalecisi Amir Begovic, Peter Crouch ve Aston Villa'lı Zat Knight idi. Ancak bu sezon ise Wolverhampton'lı Stefan Maierhofer 2.02 metrelik boyu ile ligin kulesi ünvanını ele geçirdi.

Bitirirken kısa bir not :Tuncay'ın takımı Stoke City 146 yıllık geçmişi ile Premier Lig'in en köklü kulübü olurken Chelsea 104 yıllık tarihi ile ligin en çömez ikinci kulübü.

Holigan (!)

2009-10-31T00:13:00.002+02:00

Ali Sami Yen'de oynanan ve Kapalı'dan izlediğim her maç ağzımdan en az 3-4 kere dökülür " Servet gibi bir arkadaşım olsun yanımda, gözüm kapalı girerim kavgaya" cümlesi. Gerçekten de Servet ile girilir her türlü kavgaya. Deplasmana giderken yanına ne almak istersin deseler, Servet'i seçerim suyu bir kenara itip susuz kalma pahasına. Fotoğraftaki West Ham United taraftarı holigan abimizle de her türlü kavgaya girilir, deplasmana gidilir. Bir de ikisi bir arada olurda harika olur. Servet döver, bu abimiz de gelen saldırıları bir güzel yumuşatır omuz+göbek kombinasyonuyla . Bana da çekilip bir kenara, Servet'e "vurrrr!!!", holigana da "tuttttt!!!" diye güzel güzel taktik vermek düşer.

Direkten Dönmek

2009-10-30T09:52:00.008+02:00

Dün akşamki Inter-Palermo maçını en iyi anlatan iki kelime olsa gerek...

Mourinho, ilk yarısında saha kenarı şovu dahi yaptığı maçın ikinci yarısında ecel terledi döktü, bol bol tırnak yedi. İlk yarı boyunca sigara tüttürmeyen Moratti ikinci yarıda bir paket maltepeyi(!) heba etti.

Hafta arasında Barotelli, gider ustası hocası Mourinho'ya gider yapmaya çalıştı. Takımın yeteri kadar antreman yapmadığı ve antremanlarda sağlam çalışmadıklarından yakındı. Geçen seneden beri kendisine forma şansı veren José'yi sırtından vurdu kerata resmen.

Ama Mourinho boş durmadı "Barotelli dahil olmak üzere bu maç için çok fazla antreman yapıp bol bol çalıştık" diyerek Palermo maçı öncesinde rest dedi talebesine. Bu sözler Barotelli'yi gaza getirmiş olacak ki, muhteşem bir ilk 45 dakika oynadı San Siro'da. Penaltı yaptırdı, gol attı/attırdı. Palermo ne olduğunu idrak edemeden 4-0 oluverdi skor.

İlk 45 dakikadaki oyunu görünce bu maçta daha çok gol olur dedim içinden. Zenga'nın Palermo'su delikanlı futbolu oynadılar, maç 4-0 olduğunda bile hiç kapanmadan, tüm hatlarıyla yüklendiler. İtalyanların alışık olduğu bir futbol oyun anlayışı değil bu aslında. Genellikle büyük takımlar karşısında 2-0 ya da 3-0 geriye düşen takımlar rezil olmamak için kapandıkça kapanır. Ama Palermo korkamadan, çok adamla gitti Inter yarı sahasına.

İlk yarının en unutulmaz anından bahsetmek gerekir ikinci yarıyı anlatmaya başlamadan önce. Barotelli'nin attığı ikinci gol sonrasında Mourinho'nun sevini tek kelimeyle harikaydı. Sağ elinin işaret parmağıyla sol koluna şırınga sokma hareketi efsaneler arasındaki yerini alacaktır kesinlikle.

İkinci yarının başında Barotelli nazara geldi ve sakatlanarak yerini sakatlıktan yeni dönen Milito'ya devredip terketti sahayı. Zaten ne olduysa bu dakikadan sonra oldu. Barotelli oyundan çıkarken elindeki sazı Miccoli'ye vermiş olacak ki Miccoli başladı kendi çalıp kendi oynamaya. Önce durumu 4-1'e getirdi, sonra harika bir ara pası ile takımının ikinci golü bulmasını sağladı, 67. dakikada attığı golle de tabelayı üçledi. Bu dakikadan sonra tenis maçına döndü oynanan oyun. Yüksek tempoya dayanamayan hakemin dilinin dışarıya çıktığını gördük böylece. Top bir o kaleye savruldu bir bu kaleye, bir Palermo kaçırdı bir Inter...

Ama dakikalar 83'ü gösterdiğinde, harika bir oyun çıkartan Maicon'un muhteşem servisiyle 'Il Principe' Milito topa dokunup Inter'i rahatlattı ve Inter Genoa'dan sonra Palermo'yu da 5'ledi.

Maç sonunda hem Başkan Moratti hem de Mourinho Zenga'ya ve Palermo'ya övgüler yağdırıp, yiğidin hakkını yiğide teslim ettiler.

José Mourinho, basın toplantısında yaptı yapacağını ve Zenga'nın Inter'in başına geçme olasılığını soran gazetecilere, "2013 yılında sözleşmem bittiğinde gelir Moratti ile görüşür, o zaman şartlarda anlaşırlarsa neden olmasın" demeciyle İtalyan medyasına ağzının payını verdi.

Bir Derbinin Anatomisi

2009-10-29T11:52:00.008+02:00

Blogger kaynaklı sorundan dolayı birkaç gün ara vermek zorunda kaldım yazılarıma. Bu süreç içinde Fenerbahçeli bazı arkadaşlarım mağlubiyet sonrasındaki üzüntünün bir sonucu olarak yazamadığımı düşünüp bol bol dalga geçtiler. Biraz geç olsa da bugüne kısmetmiş derbiye ilişkin düşündüklerimi paylaşmak.

Cuma gününden başlayarak %90’lık kısmı futbolsuz geçen bir hafta sonu yaşadım. İlk gün Nefes’i izlemek için sinemaya gittiğim için Trabzonspor – Kayserispor maçının ilk yarısını izleyebildim sadece.

Eski iş arkadaşlarımdan birisinin cumartesi akşamı evlenecek olması nedeniyle cumartesi günüm Ankara yollarında geçti. Önce nikah, sonra düğün derken koca günü futboldan uzak, maçlardan habersiz geçirdim. Açıkçası pazar günü de benzer şekilde başladı. Ankara’dan İstanbul’a dönüşüm akşam 8’i bulduğunda hem futboldan hem de Kadıköy deplasmanından uzak kalmıştım çoktan...

Eve gelir gelmez geçtim televizyonun karşısına ve maçı beklemeye başladım. Açık konuşmak gerekirse bir puan alma ümidim bile yoktu maçtan önce. Bu ümitsizliğimin nedeni Fenerbahçe’nin çok güzel top oynadığını düşünmem değildi katiyen. Tek bir neden vardı ki o da takımı strese sokan Galatasaray taraftarıydı.

Yıllardır hazırlık maçı, kupa maçı ayırt etmeden Kapalı Üst’te göbekteki yerimi alırım yanımda arkadaşlarımla. Her sene Fenerbahçe maçı yaklaştığında bir stres başlar tribünlerde. O dönemlerde tribün içi kavgalar artar, herkes birbirine bağırır. Bu sene de benzer sahnelere şahit olduk, hatta bu sefer kendi arkadaşlarımda tartışırken buldum kendimi. Trabzonspor maçı öncesi Ali Sami Yen’e ayak bastığımda, bütün tribünlerin tek derdi Fenerbahçe olmuştu. Herkes bir hafta sonra oynanacak Fenerbahçe maçını düşünmeye başlamıştı daha Trabzonspor maçı başlamadan. Zaten maç 2-0 olduğunda artık sahada oynanan maçla ilgilenen insan sayısı elle sayılabilecek kadar azalmıştı. Bu noktada tribünde herkese bağırırken buldum kendimi. “Yapmayın, etmeyin daha maç bitmedi, ne Fenerbahçe’si !!!” diye haykırırken… Ama ne yazıkki ilk yarının sonuna kadar Fenerbahçe tezahüratı duydum sadece. Ta ki, maç 2-1 oluncaya kadar. O anda 20.000 kişi idrak edebildi hangi maçta olduğumuzu ve ikinci yarı başında bu bilinçle hareket etmeye başladı. Ama 3-1 öne geçince eski tas eski hamam misali Fenerbahçe plağını taktılar yeniden. Bu esnada ben hala “daha erken, bırakın Fenerbahçe’yi, önce şu maçı alalım” diye haykırıyor, en yakın arkadaşlarımla tartışıyordum. Nitekim, maç 4-3’e geldi ve duyarlı taraftarlarımız tekrar Trabzonspor maçına dönmeye karar verdi.

İşte bu anlattıklarım yüzünden Fenerbahçe maçından hiç ümidim yoktu. Derbi için daha önünde iki maç varken sadece derbiyi düşünen taraftar topluluğu ister istemez futbolcusunu da etkiler. Bu adamlar zaten kaç senedir galibiyet stresi ile boğuşuyorlar, bir de üstüne taraftar baskısını yediklerinde ellerinin ayaklarının birbirine dolanması kadar doğal bir şey olamaz.

Galatasaray takımı bu şartlar altında hazırlandı derbi mücadelesine. El Clásico tecrübesine sahip Rijkaard bile sakinleştiremedi onları. Yoğun stres ve baskı yüzünden artık bir ritüel haline gelen ilk 15 dakikada gol yeme sahnesi ile yüzleştik hepimiz ve sonrasında da maç ellerimizin arasından kayıp gitti. Kafa yapısı olarak daha üstün olan Fenerbahçeli futbolcular bir de öne geçince daha rahat futbol oynadılar ve derbinin bütün baskısının Galatasaray tarafına yıkılmasına neden oldular.

Maçın hakemi ya da gözlemcisi hakkında çok fazla konuşmaya gerek duymuyorum. Bu mağlubiyeti onlara bağlamak sadece bahane üretmek olur. Maçı iyi yönetti ya da çok doğru bir gözlemcilik yaptı manasında açıklamalar değil bunlar. Bünyamin Bey berbat bir maç yönetti, maçın büyüklüğü altında ezildikçe ezildi. Christian’ın yaptığı sert müdahalelerde kart kullanmadı, Arda’ya attığı dirsek sonunda Christian’ı kızartmadı, penaltı pozisyonunda pozisyonun içinde ondan başka herkes vardı, ve daha bir çok hata yaptı maç öncesinde, esnasında ve sonrasında. Bunların hepsi, Bünyamin Gezer’in hakemlik mesleğindeki yetersizliğinin kanıtları olabilir ama mağlubiyetin sebebi olarak gösterilmemelidir.

Yazıyı bitirirken ufak bir not eklemek istiyorum. Biz, Galatasaray camiası her derbide stres altında oluyoruz ve hep bu yüzden kaybediyoruz. Fenerbahçeliler psikolojik olarak daima daha rahat olurlar bizden. Ama bu maç için aynı şeyleri söylemek mümkün değil. Sahaya yağan pet şişeler, Christian’ın ve Bilica’nın takındığı tavırlar, Daum’un enteresan davranışları beni çok şaşırttı gerçekten. İşte bu yüzden, Kadıköy’deki galibiyet hasretine son vermemizin eskisinden daha olası ve daha yakın olduğunu düşünüyorum.

Kimse unutmamalı ki, biz bu renklere her mağlubiyetten sonra daha da çok bağlanıyoruz.

Metin Oktay’ı, Ali Sami Yen’i, futbolcuları ve teknik kadroyu her seferinde daha çok sahipleniyoruz...

Sen Varya Sen...

2009-10-23T16:53:00.010+03:00

Galatasaray, Ali Sami Yen'de Avrupa Ligi'nde evindeki ikinci maçını oynadı dün gece. İstanbul'daki ikinci maç ve aynen ilk maçtaki gibi başlama saati akşam 10.05. Maça gitmek eğlenceden çok işkenceye dönüşüyor bu yüzden. Taraftarlar maçın ilk 60 dakikasına kadar var güçleriyle bağıyor ama son 30 dakikada uyku saatlerinin gelmesinden olsa gerek için ses soluk kesiliyor.

Bunun bir de futbolcu tarafı var. Sabah 9'da antermana çıkan futbolcuların gece yatağa en erken saat 1'de giriyorlar. Sonra sabah tekrar antreman. Bu antremanlar her ne kadar rejenerasyon antremanı olsa da yazık insanlara.

Dün geceki maç hakkında konuşulacak çok fazla konu, tartışılacak çok nokta var aslında. Bunların içinde en önemlisi, bir kısım Galatasaray taraftarı ile yüce (!) Türk medyasının yorumları. Galatasaray takır takır topunu oynayıp, istediğini aldı 60 dakika içinde. Maç 4-1 olmuşken doyumsuz taraftarlar 5-6 olsun istiyor, takım kontraatağa çıkmaya çalışırken Elano veya Kewell, oyunu yavaşlaştığında bağırıp çağırıyorlar. Bu taraftarlar o kadar doyumsuz ki, hem maç 5-6 olsun diyor, hem de hafta sonu Fenerbahçe'yi yenmelerini istiyor takımdan. Kendilerine "bu maçta takım 90 dakika tempo yaptıktan sonra Fenerbahçe maçında yorgun düşüp ruh gibi dolaştığında ne yorum yapacakları " sorusunu sormak lazım aslında.

Taraftar olayını bırakıp maça döndüğümüzde, göze çarpan belirli noktalar olduğunu görüyoruz. Öncelikle Kewell'ın son 3-4 maçtır oyuna büyük oranda katkıda bulunması, tempoya ayak uydurması ve en önemlisi güçlenmiş olması çok şey katıyor Galatasaray'a. Sol bekten çok sol açık gibi oynayan Caner'in yerini kapatmak için en az 4-5 kere 40'ar metrelik deparlar atması futbol arzusunun hangi safhalarda olduğunu net bir şekilde gösteriyor.

Servet için de bir parantez açmak gerekiyor. Dün akşam bazen stoper, bazen sol bek oynadı hatta savunmanın solunda yer almasına rağmen Sabri'nin boşalttığı zamanlarda sağ bek pozisyonuna bile geldi. Garanti Bankası'nın Milli Takım için yaptığı reklam filmindeki Turko kahramanın ta kendisiydi bu performansıyla. Bükreşli forvet oyuncuları ile her karşılaştığında "Yıııııkk onu Servet" diye bağırdık ve her seferinde yerlerde yuvarladı adamları.

Diğer kahraman Keita'nın futbolunu tarif edecek bir kelime bulmam mümkün değil. Top kendisindeyken çok dağınık bir görüntü veriyor dışarıdan baktığınızda. Sanki top ayağına dolaşacakmış ya da rakip topu tek hamlede kapacakmış gibi gözüküyor ama nasıl yaptığını anlamadığım bir şekilde her seferinde rakibi geçiyor ve takımın yaratıcılık yükünü sırtlıyor.

Ama bence maçın asıl kahramanı ödülünü Elano'ya vermek gerekir. Oyun içinde hiç göze batmadan takımın en iyisi olmak büyük bir ayrıcalık ve yetenektir. Herkes Keita'nın önündeki boş alanı nasıl kullandığından bahsediyor ama kimse topun oraya nasıl geldiğini konuşmuyor. Maç boyunca oyun sol tarafta oynanırken ani bir ters topla sağ kanada çevirdi oyunu ve Keita'yı kulvarında koşturması için yapayalnız bıraktı. Keita çıktıktan sonra da aynı oyununa devam etti ama bu sefer topu tutan değil tutmaya çalışan bir Aydın vardı karşısında. Tam dört kez, ayağına gelen topu kontrol edemedi ve rakibe verdi topu Aydın hazretleri. Elano'nun yaptıkları bununla da sınırlı değildi. Örneğin, Ayhan ileriye çıktığında göbekte O'nun yerini kapattı, en kritik noktalarda çok akıllıca ve temiz faullerle oyunu soğuttu.

Nonda yine boş geçmedi, kankisi Keita'nın iki asistiyle yine iki gol bıraktı ağlara. (bu arada 3.golde Mustafa Sarp'ın Keita'ya topu verdikten sonra yaptığı 50 metrelik koşuyu dikkatlice izlemenizi tavsiye ederim)

Özetle, Galatasaray dün akşam akıllı futbol oynadı ve bol gol atıp rahat bir galibiyet aldı. Maç içinde sık sık aktif dinlenme fırsatı buldu ve maçın sonunda gruptan çıkmayı hak ettiğini bir kez daha gösterdi.

Artık herkes sabırsızlıkla hafta sonu oynanacak derbiyi beklemeye koyuldu...

Miracelo..!

2009-10-21T23:45:00.016+03:00

Elimde televizyon kumandası, yanımda da bilgisayar. Televizyonu kapatıp, çektim bilgisayarı yamacıma. Şeytan dürttü sanırım. Beşiktaş maçını izlemek yerine internetten Real Madrid - AC Milan maçını izlemek başarılı bir seçim oldu.

Haftasonu Milano'da ilk yarısını 1-0 geride kapattığı Roma karşılaşmasının ikinci yarısında bulduğu 2 golle Seria A'daki kötü gidişe son vermişlerdi.

Benim de dahil olduğum çoğu futbolsever, Real Madrid karşısında hiç şans tanımıyordu Milano ekibine.

Ronaldo'suz da olsa Real Madrid'in Milan'ı eli boş göndereceğini düşünüyorduk.

Ama AC Milan 4 gün içinde iki adet mucizeyi imza atmayı başardı. İlk yarısını yenik kapattığı Real Madrid karşısında ikinci yarıda önce Pirlo ile beraberliği yakaladı, golden 4 dakika sonra ise Pato ile öne geçti. Milan'ın öne geçmesiyle oyunun tansiyonu bir anda yükseldi. Tartışmalar, kavgalar, dövüşler derken Real Madrid'in kurduğu baskıya sadece 10 dakika dayanabildi Leonardo ile futbolcuları ve Drenthe'nin golüne engel olamadılar.

Dürüst olmak gerekirse, maç 2-2'ye geldiğinde ibrenin Real Madrid'den yana döndüğünü düşünmeye başlamıştım. Zaten oyun da bu yöne doğru gidiyordu. Ama 88. dakikada Pato'nun volesi Madrid'de soğuk duş etkisi yaptı. O kadar soğuk bir duştu ki bu Pellegrini dahil Santiago Bernabéu'daki bütün Real Madridliler dondu kaldı. Koskoca stadyumda sadece bir avuç Milano'nun gol sevinci duyuluyordu.

Tanrıların Leonardo'nun yanında olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. AC Milan'ın Real Madrid karşısında kaleyi bulan dört şutundan üç tanesi ağlarla buluşurken, Real Madrid'in kaleyi bulan 10 şutunun olduğunu hatırlatmak gerekir.

Kim ne derse desin, bunun adı Miracelo (*mucize)...

Bu güzel maçı CNN Türk'ten yayınlamak yerine D-smart denen platformdan yayınlayıp herkesi muhteşem bir futbol gecesinden mahrum eden Doğan Grubuna sevgilerimi iletmeyi de unutmamak gerekir.

Burası Sami Yen mi?

2009-10-21T21:18:00.006+03:00

Uefa'nın resmi internet sitesinde fotoğrafların yer aldığı bölümde geziniyordum. Stadın ışıkları ile gökyüzünün güzelliğini birleştiren yukarıdaki fotoğrafı görünce şahane bir fotoğraf yakalamışlar, hangi stadyum acaba dedim içimden.

Fotoğrafın altında "Galatasaray A.Ş.'s Ali Sami Yen Stadium" yazıyordu. Bu fotoğrafın kapalı tribününde yıllarımı geçirdiğim, evimin yanı başındaki Ali Sami Yen'e ait olduğu fikrine inanmadım, inanmıyorum.

Sizce bu stadyumun Galatasarayımızın mabedi Ali Sami Yen olması mümkün mü? Yoksa Uefa büyük bir hataya mı imza atmış?

Yavaş Çekim

2009-10-21T11:15:00.000+03:00

Şampiyonlar Ligi'nde Bu Hafta

2009-10-20T12:17:00.019+03:00

Dünya Kupası elemeleri nedeniyle bir haftalık ara verilen Şampiyonlar Ligi'ne bugün itibariyle tekrar kavuşuyoruz. Bu süreç içinde kendimizi Dünya Kupası elemeleri ve Devler Ligi ile avuttuk ama ne yalan söyleyeyim hiçbiri bu ligin yerini tutmuyor.

Doğan Grubu'nun D-Smart satma politasının bir parçası olarak çoğu maçı Star TV yerine D-Smart'tan şifreli olarak yayınlaması bu lige olan ilgiyi biraz azaltmış olabilir bu sene. Kimse sırf Şampiyonlar Ligi maçlarını izlemek için o kadar para vermez bu adamlara. Zaten, Şampiyonlar Ligi maçlarını izlememeye dayanamam diyen futbolseverler de tıpta çareler tükenmez sözünden yola çıkıp farklı alternatifler üreterek (örneğin Justin TV, canlıfutboltv vb.) izliyorlar maçları. Sonuç olarak da kaybeden yine D-Smart oluyor. Beklediği kadar büyük vurgun yapamadı bu sene. Üstüne bir de futbolseverlerden aldığı beddualar ile Super Lig yayın ihalesini de alamama tehlikesi ile karşı karşıya. (:=))

D-Smart'ın aksine, bizde futbolseverler için hizmet sınırsız.

Bu haftanın programı ve takımlardaki son durumları hakkında bilgileri burada bulabilirsiniz.

A Grubu

Program
FC Girondins de Bordeaux vs FC Bayern München
Juventus vs Maccabi Haifa FC

Sakatlık ve Ceza Durumu
FC Bayern München: Ribery, Robben ve Olic
Juventus: Marchisio, Tiago ve Del Piero
Maccabi Haifa FC: Golasa ve Kayal

B Grubu

Program
PFC CSKA Moskova vs Manchester United FC
VfL Wolfsburg vs Beşiktaş JK

Sakatlık ve Ceza Durumu
Manchester United FC: Evra, Giggs, Park, Fletcher, Hargreaves ve Rooney
Beşiktaş JK: Holosko

C Grubu

Program
Real Madrid CF vs AC Milan
FC Zürich vs Olympique de Marseille

Sakatlık ve Ceza Durumu
Real Madrid CF: C.Ronaldo, Metzelder ve Van Nisterooy
AC Milan: Storari, Abbiati, Onyewu, Di Gennaro ve Gattuso
FC Zürich: Hassli
Olympique de Marseille: Diawara

D Grubu

Program
FC Porto vs APOEL FC
Chelsea FC vs Club Atlético de Madrid

Sakatlık ve Ceza Durumu
FC Porto: Miguel Lopez
Chelsea FC: Drogba
Club Atlético de Madrid: Pernia

E Grubu

Program
Debreceni VSC vs ACF Fiorentina
Liverpool FC vs Olympique Lyonnais

Sakatlık ve Ceza Durumu
Liverpool FC: Kyrgiakos, Aquiliani ve F.Torres
Olympique Lyonnais: Boumsong

F Grubu

Program
FC Barcelona vs FC Rubin Kazan
FC Internazionale Milano vs FC Dynamo Kyiv

Sakatlık ve Ceza Durumu
FC Barcelona: Milito ve Henry
FC Rubin Kazan: Sibaya ve Bukharov
FC Internazionale Milano: T.Motta, Milito ve Balotelli
FC Dynamo Kyiv: El Kadduri

G Grubu

Program
Rangers FC vs FC Unirea Urziceni
VfB Stuttgart vs Sevilla FC

Sakatlık ve Ceza Durumu
Sevilla FC: Palop ve Renato

H Grubu

Program
AZ Alkmaar vs Arsenal FC

Olympiacos FC vs R. Standard de Liège

Sakatlık ve Ceza Durumu
Arsenal FC: Fabianski, Djourou, Rosicky, Denilson, Nasri, Walcott, Eduardo ve Bendtner
R. Standard de Liège: Collet ve Defour

Yok Artık Erman Hoca (!)

2009-10-19T16:47:00.021+03:00

Erman Torolu'nu oldum olası sevmem. Söylenenlere göre Maraton'da yayın başlamadan önce viskisini içermiş. Tabi viskiiy içince kafası güzel olur ve çıkıp yayına başlar sallamaya. Galatasaray'ın ya da Fenerbahçe'nin mağlup olduğu haftalarda yüzünde iğrenç bir mutluluk ifadesi olur. Mağlubiyetlerden sonra teknik direktöründen futbolcusuna, yöneticisinden taraftarına kadar önüne gelen herkes için negatif yorumlarını sıralar. Hakem hatalarında hakemlerde art niyet ararken hakemleri karaktersizlikle suçlar, kişiliklerine saydırır.

Kendisine neden bu kadar güveniyor anlamak mümkün değil. Adam sanki futbol profesörü(!). Ankaragücü'nde futbol oynadığını hatırlatıp durur ama futbolculuğunda öyle çok başarılı olmadığını söyler büyüklerim.

Hakemliği de ayrı bir efsanedir. Paşamız kendisini bırakın Türkiye'nin, Dünya'nın en büyük ve en başarılı hakemi olarak görür. Ali Sami Yen'de Hayrettin'in hediye ettiği 2 gole rağmen 3-2 kazandığımız maçın sonlarında Collina'nın oyundan çıkan Hagi'nin yanına gidip onu tebrik etmesini "bu hakemlik değildir, zaten bu adam hakem de değildir" cümlesine benzer bir şekilde yorumlamış olması megolamanlığının en önemli kanıtlarındandır. Maraton'da her hafta bir hakemi kurban seçip ağzına geleni söyleyen Toroğlu, cümle aralarında ne kadar iyi hakem olduğunu, anılarından da bir kaç alıntı yaparak vurgular. Ama aslında o kadar da muhteşem değildir. Efelik taktiği ile geçmiştir koskoca hakemlik kariyeri.

Gelelim Toroğlu'nun kabadayılık ve hakemliğin padişahlığı ünvanlarının çürütülmesine...

Öncelikle hakemliğinden başlıyorum.

Toroğlu'nun hakemliğinin nasıl olduğuna Devler Ligi maçlarındaki yönetiminde şahit oluyoruz. Futbol sahasından en az 5 kat küçük basketbol sahasında koşmaktan aciz, bağıra çağıra, dayılanarak yönetiyor maçları. Super Lig maçlarında bariz penaltıyı göremediği için hakemleri bereriksizlikle, bazen de cesaretsizlikle ve korkaklıkla suçlayan Erman Bey, 2 metre önünde Hayrettin'in Bayram'a attığı tekmeyi görememiş, yüzde 1 milyon penaltı olan pozisyon için devam kararı vermiştir. Bayram'a da "kaaaaalk, yok bir şey pozisyonda" diye bağırmayı becerebilmiştir. Bu hareketle hakemlik kariyerindeki başarılarına bir yenisini eklemiştir.

Bu arada bizlere Erman Hoca'yı izleme fırsatını sunan Acun'dan ve Devler Ligi'nden Allah razı olsun. Bir hafta önceye kadar bütün hakemler için ağzına geleni söyleyen Erman Toroğlu baktı ki hakemlik hakikaten zor iş, bu haftaki Maraton'da bütün hakemlerin en büyük savunucusu oluverdi.

Şimdi gelelim kabadayılık olayına. Bütün futbolseverler bilirler Erman Toroğlu'nun ne kadar sert imaja sahip biri olduğunu. Canlı yayındaki konuşma tarzından tutun yolda yürüyüşüne kadar tam bir kabadayıdır kendileri. Ne yalan söyleyeyim, bende kabadayı olarak görürdüm bu adamı. Ta ki, 2008 yazının sıcak bir Cuma gecesinde şahit olduğum olaya kadar.

10 kişilik bir arkadaş grubuyla İstanbul gecelerinde biraz vakit öldürelim deyip çıktık yola ve kendimizi Cahide'nin kapısından içeriye atmayo başardık. İçeriye girmemizi takiben 10 dakika içinde beyaz gömleği ve lacivert kot pantolonunun altına giydiği Nike Air spor ayakkabısı ile Erman Hoca girdi mekana. Yanında yine onun yaşlarında bir arkadaşı vardı. Meraklı bakışlar arasında geçti bir köşeye ve başladı içmeye. Yaklaşık 1 saat sonra bir şahıs yanaştı yanına ve "Yalan yanlış yazılar yazmak gazetecilik mi?" diye sordu ve bağırmaya başladı. Erman Hoca bir anda sustu, suratı kıpkırmızı oldu ve tek kelime edemeden mekandan çıktı. Olayın iç yüzü daha farklıdır belki ama gördüklerim beni hayrete düşürmüştü. Erman Hoca'dan daha sert, daha kabadayı insanlar da varmış dedim ve eğlenmeye devam ettim.

Bu arada bu postu atmak için klavyenin başına oturma nedenimin bambaşka olduğunu belirtmek isterim. Konu alsında ne Erman Hoca'nın hakemliği ne de karakteri ile ilgili değildi . Ama Erman Hoca'nın dün akşam Kayserispor - Ankaragücü maçında Makakula'nın yaptığı hareket için söylediği sözleri tekrar izleyince gaza gelip yazdım aklıma geleni.

Makakula dünkü maçta rakibine öyle bir hareket yaptı ki en az 5 maç ceza almalı bu yüzden. Önce rakibinin boynuna sarıldı ve başladığı künde hareketini başarıyla bitirerek çimlere buluşturdu rakibini. Sonrasında ise yerdeki rakibinin yüzüne doğru öyle bir tekme savurdu ki...

Gerçekten Allah korudu ve rakibinin yüzüne gelmedi o tekme. O tekme isabet etmiş olsa ne ağız ne burun kalırdı Ankaragücü futbolcusunda. Bu arada bu kareket esnasında topun yakınlarda olmadığını da belirtmek gerekir.

Bu pozisyon için Erman Hoca, Makakula'nın kasti bir harekette bulunmadığını, amacının rakibine zarar vermek olmadığını ve bu yüzden kartı gerektirmediğini söyledi. Ömr-ü hayatımda böyle bir yorum duymadım.

Vaktiniz olursa lütfen bahsi geçen pozisyonu inceleyin ve Erman Hoca'nın mı yoksa benim mi haklı olduğuma karar verin.

Euro 2008'in Laneti..!

2009-10-14T21:57:00.022+03:00

Euro 2008'in en renkli ve en heyecan verici takımı Millilerimizin 2010 Dünya Kupası'nda olmaması bizler için olduğu kadar dünyanın dört bir köşesindeki futbolseverler için de büyük bir kayıp olacak şüphesiz. Çünkü tüm dünya genelinde "gaz futbolunu" bizden daha iyi oynayan başka bir takım bulunmuyor. Uzun Euro 2008 maratonunda sayısız maç izledik ama hiç birinde futbolcularımız ve teknik kadromuzun yüzlerindeki hırsı taşıyan bir takıma rastlamadım. Ancak, Millilerimiz kadar olmasa da Hırvatistan takımı oyuncularının baterist! Slaven Bilic önderliğinde hırs ve arzularını ön plana çıkartıp turnuvaya renk kattıklarını umutmamak lazım.

Bu iki takım da ne yazık ki 2010 Dünya Kupası'nda yer alamayacak. Umarım Arjantin bu akşam Uruguay deplasmanından puan ya da puanlarla dönerek Maradona'nın hırsı ve kazanma isteğiyle turnuvanın heyecan verici takımı görevini üstlenir.

(ps: Bu dönemlerde genellikle her yazımı bilinçsiz bir şekilde Maradona ve Arjantin'e bağlıyorum. Bunun için sizden özür dileyip asıl konuya dönüyorum hemen.)

Euro 2008 boyunca yağan yağmurdan, çakan şimşeklerden ve gök gürültülerinden olsa gerek bu turnuvada yer alan takımlar üzerinde bir lanet oluştuğu kanısındayım. Turnuvada yer alan 16 takımdan 7 tanesi (Avusturya, Çek Cumhuriyeti, Hırvatistan, İsveç, Polonya, Romanya ve Türkiye) Dünya Kupası'na katılma hakkını elde edemedi.

Lanet hızını alamamış olacak ki, geriye kalan 9 takımdan 4 tanesinin (Fransa, Portekiz, Rusya ve Yunanistan) Dünya Kupası bileti halihazırda ceplerinde değil. Bu takımlar Dünya Kupası'na gidebilmek için play-off mücadelesi vermek zorundalar. Bakalım lanetin etkisinden kurtulup kendilerine Güney Afrika'ya binen uçağa kaçı atabilecek.

Euro 2008'de kupanın sahibi İspanya, finalisti Almanya, ölüm grubunun iki üyesi Hollanda ile İtalya ve Euro 2008 ev sahiplerinden İsviçre lanete meydan okuyarak 2010 yazında Güney Afrika sahillerini görme şansına erişen 5 takım oldular...

Chelsea Alex'i de Bırakmadı.

2009-10-13T22:43:00.006+03:00

Daha dün Salomon Kalou ile üç yıllık sözleşme yenileyen Chelsea FC, bugün de boş durmadı ve Alex Rodrigo Dias da Costa'ya dört yıllık yeni sözleşmeyi imzalattı.

Maviler'e 2004 yılında ilk imzasını atan Alex, Brezilya Milli Takımı'nda sürekli oynayamadığı için İngiliz makamlarından çalışma izni alamamış ve bu yüzden kendini İngiltere Premier Ligi yerine bir anda PSV Eindhoven forması altında Hollanda'da bulmuştu.

Chelsea'nin Alex'i PSV'ye 3 yıllığına 1 EURO'ya geri alma hakkı saklı kalmak kaydıyla kiralaması hem İngiliz hem de Hollanda basınında ses getirmişti. 1 EURO alay konusu yapılmıştı. Hollanda'da 2007 yılına kadar top koşturan Alex Brezilya Milli Takımı'nın ayrılmaz bir parçası olduktan sonra çalışma iznini cebine koyduğunda, bu izin ile birlikte Premier Lig'in yolunu tutup sonunda amacına ulaşmıştı.

Sezon başından beri sakat olan ve antremanlara ancak başlayabilen Alex'in sözleşmesinin Ocak ayında yenilenebileceğini düşünürken, imzaların bugün atılmış olması doğal olarak biraz şaşkınlık yaratmış olabilir futbolseverlerde. Ancak, sezon başında Real Madrid'in Alex için Chelsea'ye 18 milyon sterlin (!) teklif etmesi Abromivich'in elini çabuk tutmasına neden oldu ve kurnazlığı yapıp Alex'i takımda tuttu.

Sezon başında sansasyonel transferler istemesine rağmen her seferinde Abromovich tarafından veto edilen Ancelotti'nin yüzü biraz olsun gülüyordur diye düşünüyorum. Belki takıma takviye yapılamadı ama elindeki kadronun bozulmadan seneye yine önüne aynı şekilde sunulacak olması mutluluk verici olsa gerek.

Zaten hem Abromovich'in hem de Ancelotti'nin başka alternatifleri yok şu an için. Malum Chelsea'nin, iki yıl önce gerçekleştirdiği Gaël Kakuta transferi nedeniyle aldığı transfer yasağı konusunda Fifa nezdindeki girişimlerden şu an itibariyle olumlu neticelenmiş değil.

Salomon Kalou Kaldı...

2009-10-12T20:13:00.004+03:00

Sezon başında önemli transferlere imza atamayan Chelsea çok fazla eleştirdi. Bu genel kanının aksine Chelsea'nin bu sezon transferde sessiz kalmasının nedenini takımın iskeletini oluşturan futbolculara hakettikleri ücretleri verip takımdaki istikrarı sağlamak için atılmış akıllı bir strateji olduğunu düşünüyordum. Nitelim haklı da çıktım.

Hem Premier Lig'de hem de Şampiyonlar Ligi'nde tutunabilmek için istikrarın önemini kavrayan Abromovich ve ekibi, eşeği sağlam kazığa bağlamaya karar verip bu kararlarını başarı ile uygulamaya koydular.

Daha önce Didier Drogba, Ashley Cole, John Terry, Florent Malouda, John Mikel Obi, Hilário ve Michael Mancienne ile sözleşme yenileyip bu isimleri takımda tutan Abramovich, 2006 yılında Feyenoord'dan alıp Chelsea'ye kazandırdığı Salomon Kalou'yu da ikna edip evet dedirtti ve yeni sözleşmeye imza attırdı. Roman, bu son imza ile birlikte Chelsea'nin sezon başında oluşturduğu transfer stratejisinin sorunsuz işlediğini tüm spor medyasına(!) tekrar göstermiş oldu.

Meşalenin Yeşil Zemin ile Buluşması

2009-10-11T21:01:00.004+03:00

Fotoğraf dün geceki Ukrayna - İngiltere mücadelesinden... Ukrayna taraftarı sahaya meşale yağdırıyor.

Türkiye'de bol bol karşılaşıyoruz bu tip görüntülerle. Bizde takımlara sadece 5.000 - 10.000 TL civarı para cezası veriliyor benzer olaylarda. Ancak istisnaların kaideyi bozmadığını hatırlatmak gerekir. Federasyonun sırf şov olsun diye ceza yağdırdığı takımlar da yok değil Türkiye'de.

Benim bu noktada merak ettiğim Ukrayna'ya Fifa ve/veya Uefa tarafından nasıl ve ne kadar ceza verileceği. Para cezasının ülkemizdeki standart tutarların çok daha üstünde olacağını düşünüyorum. Ukrayna'ya verilecek cezayı takip edip kesinleştiğinde sizlerle paylaşacağım.

İtalya İtalyan'a Karşı

2009-10-11T20:45:00.009+03:00

İtalya'nın Dünya Kupası'na gidebilmek için önündeki son engel teknik direktörlüğünü İtalyan Trappotini'nin yaptığı İrlanda Cumhuriyeti'ydi. Gök Maviler son dakikaya 2-1 geride girmişken kaptan (hala neden kaptan olduğunu anlayamadım) Alberto Gilardino durumu 2-2'ye getirip İtalya'ya Dünya Kupası biletini getirirken, Dünya Kupası'na direkt katılabilmek için mutlaka 3 puan alması gereken İrlanda Cumhuriyeti'nde soğuk duşa neden oldu. İrlanda, Dünya Kupası'na gidebilmek için play-off mücadelesine katılmak zorunda artık...

Bugün güzel fotoğraflardan başladık, böyle de devam edelim.

Maradona Yırttı...!

2009-10-11T15:35:00.013+03:00

Maradona'nın Arjantin'i son dakikada güldü ve grupta 4. sıraya yükseldi. 25 puanları var ve son maçlarını 24 puanla bir sıra altlarında yer alan Lugano'nun Uruguay'ına karşı oynayacaklar. Beraberlik bile yetiyor genç nesilin Maradona'yı Dünya Kupası'nda canlı izleme imkanına erişmesi için. İşte bu yüzden Palermo'ya teşekkür etmemiz lazım.

Fotoğraflar her şeyi anlattığı için uzun uzadıya maçın analizi anlatan bir yazı yazmayacağım.

İşte son dakika golü ve sonrası...